BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 7

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

~Nice~

Hindi ko alam kung magpapasalamat ba ako. Magpapasalamat ba ako dahil mag-isa ako at walang sino ang nakakapuna sa akin sa silid na ibinigay ng Hari?

Magpapasalamat ba ako dahil walang hari ang pumupunta sa akin upang saktan ako?

Dalawang araw na ang nakakalipas nang mangyari ang pagsagutan ng Hari at ni Xerxes. Sinisisi ko rin ang sarili kung bakit ganoon ang nangyari sa pagitan ng Hari at ni Xerxes.

Alam kong higit na mas makapangyarihan ang Hari kaya alam kong siya pa rin ang masusunod.

Sana ay sumunod na lamang ako sa gusto niya.

I don't want to suffer other people for me. Mas mabuting ako na lamang. I've been used to it.

I'm just hoping that they're good now. Ayaw kong mag-away ang Hari at ang Prinsipe.

It makes sense now, especially that the King told me that he's the one who brought me here. I still don't know the reason why. I want to know the reason but no one has the right to ask the King. Lalo na sa katulad ko. Kaya hindi ko malalaman iyon hanggat hindi gustong sabihin ng Hari.

Inayos ko ang suot na damit bago huminga ng malalim. Bago ako kinaladkad ng Hari pabalik sa silid kung saan niya ako unang dinala ay sinabihan niya ako ng tanging gagawin ko.

I'll just have to clean his room. I think that one is easy for me than the last thing he wanted me to do for him with a lot of men.

Ngunit ang tanging nagsilbing takot at kaba sa akin ay ang malamang ang silid na tanging labasan sa silid na ito ay ang silid mismo ng Hari bago pa ako tuluyang makalabas.

I always feel uneasy and afraid. Natatakot na baka bigla na lamang pumasok ang Hari at saktan ako. Natatakot na kapag oras na ng aking paglilinis sa kaniyang silid ay naroon siya.

Kahit na dalawang araw ko nang ginagawa iyon at hindi ko naman siya nakikita sa silid niya ay natatakot pa rin ako at baka madatnan niya.
Hindi naman ako maaring tumigil sa tuwing oras nang paglilinis ng kaniyang silid.

Kahit pa ganoon pa rin ang ayos ng lahat sa kaniyang silid. Kahit pa ramdam kong hindi roon natutulog o kahit pumunta lamang ang Hari sa kaniyang silid.

Ipagpapasalamat ko rin ba iyon?

The only person who gives me food is Margaret. Gusto kong magtanong tungkol kina Amory at Erphina, maging ang Prinsipe ngunit natatakot ako sa maaring isipin ni Margaret.
Siguro ang dahilan lamang niyon ay pinagbawalan sila ng Hari na makipagkita sa akin.

I shakily open the door of the room that connected to the King's room.

Nanatiling tanong sa akin kung bakit dito ako gusto ng Hari, at kung bakit may ganito pang isang silid sa silid ng Hari.

I gently closed the door behind me as I studied the King's massive bedroom. Yesterday, the bed is still untouched. Everything in the King's room is untouched.

But still, I have to clean everything, from the free specks of dust on his massive bed down to the floor.

Siguro ang tanging sigurado lamang ako sa aking pagpapasalamat ay iyong paggaling ng iilang sugat at ang iilang buto na nabali.

Kahit may kirot ng kaunti ay naiinda ko rin naman.

Of course Zemira, you've been immune to the pain.

I carefully started cleaning the King's room. Still, mesmerized by all the things in there.

The expensive chandelier hanging on the center of the well-designed ceiling, the wide windows larger than the door.