BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 10

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

~Rivals~

I can feel the bile rising from my throat as the Prince guided me somewhere.

Wala sa sariling pilit na nilulunok ang bumabara sa aking lalamunan habang inaalala ang mga nangyari. Kung bakit ganoon ang Hari sa akin. Kung bakit nais niya akong malunod. Kaya ba pinalinis niya sa akin ang pool?

Hindi pa pumapasok sa aking isip ang pagdala ng Prinsipe sa akin sa kaniyang silid. My limbs are numb from cold, I can't feel my feet. Nagpapasalamat at inalalalayan ako ng Prinsipe.

"How are you feeling?" I heard the deep and husky voice of the Prince.

Doon ay napakurap-kurap ako at napatingin sa kaniya. The Prince holding my cheeks using his hands are warm. His pale blue eyes are soft while staring at mine. The Prince is so close to me and I feel so weird about it, maybe because I'm cold?

"I-it's... cold," I croaked. My voice is so small to my hearing, the other thing I don't like because it just defined me as weak.

Nakita ko ang pagtango-tango ng Prinsipe bago ko nakita ang pag-igting ng kaniyang panga. He gently led me to the other door. Doon napagtantong naroon ako sa kaniyang silid.

Binuksan niya ang pinto kung nasaan ang kaniyang banyo bago niya ako binigyan ng malambot at puting tuwalya.

"Dry yourself and I'll bring you a dress."

Tumango ako sa Prinsipe. Ilang segundo niya pa akong tiningnan bago niya isinara ang pinto ng banyo mismo.

I started undressing as I clearly notice how my hands are shaking. Suminghot ako at sinimulang patuyuin ang katawan gamit ang malambot na tuwalya bago tinuyo ang buhok.

Aksidenteng napatingin sa naroong malaking salamin.

A gasped escapes from my lips, startled at the woman standing in front. Mabilis akong napapikit at tumalikod sa naroong salamin. Hindi masikmura ang naroong babaeng nakita. Mabilis kong tinakip sa katawan ang tuwalya gamit ang nanginginig na mga kamay.

Isa sa mga kinakatakutan ko ay makita ang sarili sa salamin. Ayaw kong makita muli iyon. I'm the worst and ugly creature that ever live in this world.

Paano nagagawa ni Margaret, Amory, Erphina at ng Prinsipe na tingnan ako? Siguro'y tinitiis na lamang nila iyon. Siguro'y grabeng pagtitiis ang kanilang ginagawa para lamang kausapin at tingnan ako.

Ni si Mama, si Papa, at ang kambal ko, ang taong nasa paligid ko, maging ang Hari ay hindi nila maatim na tingnan ako.

Kaya iyon ba ang dahilan? Kaya ba ayaw nila sa akin?

I hate my very pale skin, I hate my huge green eyes, my straight and small nose my bloody lips, my small body, the color of my long hair, and its curls.

I hate everything about me, I hate that I can't speak properly! I hate that I don't have a big solid voice. I hate my very soft and little voice. I hate the scars on my skin! I hate myself because I'm very bad. I hate my life because I can't do good things.

Kung sana'y namatay na lamang ako sa pool. Kung sana ay hindi na lamang ako niligtas ng Prinsipe. Kung sana ay kaya kong wakasan ang sariling buhay... magagawa ko siguro iyon.

Magagawa ko iyon sa tulong ng kahit anong matalim na bagay. Makakaya kaya nito akong-

"Zemira!"

Napalundag ako't mabilis na napatingin sa pinto, biglang nabitawan ang hawak bago ko narinig ang pagpihit ng door knob at iniluwa ang Prinsipe. Napalunok ako habang ang puso'y sobrang bilis nang pagtibok.