BCS 3: Innocent Mistake

Chapter 28

This story contains violence, aggression, abuse, prolonged torture, romanticized rape, profane languages, suicide, and murder.

To be honest... I don't feel like updating today since there's a lot that too pushy and bossy for me to update. Mind you, this is not my work, this is not my obligation, this is not where I can have bucks to spend for my foods... etc. THIS IS MY PAST TIME. MY STRESS RELIEVER. So please lang po, wag niyo ikalat ang init ng ulo niyo at inis niyo kung di ako nakapag-update. Kung may time naman ako nag a-update naman ako ah!😧
Kailangan ko pa bang magbigay ng reason kung bakit di ako nakapag update? Nanay kita?😂✌

~Darkness~

I remembered the last words that Papa told me.

He said that I am strong and I deserve love. Noong una ay naniniwala ako roon. May pag-asa ako noon sa kabila ng pag-iwan nila sa akin sa hospital.
Hanggang sa makilala ko ang Hari at naparito sa palasyo ay unti-unti akong nagdududa kung totoo pa ba ang mga sinabi sa akin ni Papa.

Ngayo'y nagtagal na rito, napatunayan kong hindi pala talaga totoo ang mga salitang binitawan ni Papa sa akin.

Siguro'y sinabi lamang niya iyon upang pagaanin ang aking loob. Upang ako'y umaasa sa malabong mga salitang iyon.

Isang oras simula nang magising ako. Nanginginig habang natagpuan ang sariling nakabalik na muli sa loob ng kulungan. Ang ayos ay ganoon pa rin. Nakatali ang aking magkabilang kamay sa kadena. Nakaluhod at lupaypay sa malamig na semento.
Ngalay na ngalay ang mga braso at mga paa habang iniinda ang lahat ng sakit na nararamdaman sa aking katawan.

My back is burning so bad. It is so painful. Muling naalala ang mariing pagtama ng latigo sa aking likod.

Ang mga ibinintang sa akin ni Ariela at pagpapaamin sa kasalanang aking nagawa. Akala ko'y mabait siya. She's the same.

In the end, I feel like all the people I knew will betray me.

Half of my body feel so numb because of the cold. Ang lamig! Sobrang lamig na hindi ko na maramdaman ang ilang bahagi ng katawan at nanginginig na mga labi.

Hindi rin magawang makagalaw kahit kaunti lamang dahil sa mga sugat sa aking likuran na tila sinusunog ang aking balat. I can feel the torn skin and exposed flesh of mine as I smell the darkness and loneliness inside the cell.

I remembered how they tugged me out of here to whip me. This place is under the palace ground.
Maraming mga taong katulad sa akin.

Hindi lamang sariling pighati, kasalanan at dugo ang aking naaamoy kung hindi'y marami pa.

Hindi ko alam ngunit sa kabila ng madilim at malamig na paligid, alam kong hindi lamang ako ang narito at nakakulong.

Sometimes, I heard a small sound of pain. Pighati at puno ng sakit iyon sa kung saang kulungan man iyon naroon.

This is one of the scariest places I've been to. There's too much in here as I give off another vomit from the darkness that looms over this place.

I've never been this so unclean before. Kapag ganito ang aking kalagayan at nariyan si Mama ay tiyak na parusa ang aking matitikman.

If Margaret found me at this state she will surely scold me.

I am full of my own sweat and blood. The fresh residue of my vomit also covered me.

Hinang-hina na ako. Sa kabila ng panginginig ng aking katawan ay ramdam na ramdam ko rin ang sakit ng aking lalamunan dahil sa kawalan ng tubig.

Muling umingay ang mga kadenang nasa aking kamay nang sinubukan kong hilahin iyon. Nagbabakasakaling makaalis sa pagkakatali roon ngunit walang nangyayari.