Είσαι το φώς μέσα στο σκοτάδι μου

Κεφάλαιο 50

Χρήστος pov

Όλοι καθόμαστε και μιλάμε...

《Που είναι τόση ώρα αυτοί οι δυο;;》ρώτησε καχύποπτα η Νάντια.

Ξέρουμε πολυ καλά που είναι και τι κάνουν...

《Βάζω το χέρι μου στην φωτιά ότι είναι μέσα στις τουαλέτες και κάνουν σεξ》είπα για να την πειράξω και αρχίσαμε όλοι να γελάμε αφού ξέραμε πως είναι αλήθεια.

《Εγώ πάντως παίδες 》λέει η Μάρθα και κοίτα εναλλάξ εμένα και τον Γιώργο 《ψηφίζω πως αυτή την στιγμή πηδιούνται μέσα στις τουαλέτες 》και κάνει πρόποση προς ολο το τραπέζι

Η Νάντια όμως είχε γίνει κόκκινη απο τον θυμό της.
《Είναι κολασμένοι ο ένας για τον άλλον 》είπε καλοσυνάτα ο Θάνος και ήπιε κρασί.

《Ως εδώ 》είπε η άλλη και σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς στις τουαλέτες.

Τότε όλοι σηκωθήκαμε και προσπαθήσαμε να την σταματήσουμε. Οι άλλοι θαμώνες μας κοίταζαν λες και είμαστε τρελοί.

Τότε χτύπησε την πόρτα...
《ΑΝΟΊΞΤΕ ΤΏΡΑ ΞΈΡΩ ΌΤΙ ΕΊΣΤΕ ΕΚΕΊ ΜΕΣΑ, ΆΛΕΞ ΆΝΟΙΞΕ ΓΑΜΩΤΟ Η ΥΠΟΜΟΝΉ ΜΟΥ ΕΞΑΝΤΛΕΊΤΑΙ》ωρυόταν και χτυπούσε με μανία την πόρτα.

Σε μισό λεπτό ο Άλεξ ξεκλειδώνει και βγαίνει εξω. Τα μαλλιά του αναμαλλιασμένα και η ζώνη του λυμένη.

Απο πίσω του η Ελβίρα ισιώνει το φόρεμα και σκύβει το κεφάλι.

Αλέξανδρος pov

Όταν τους αντίκρισα όλους εξω δεν ένιωσα κανένα συναίσθημα ντροπής ούτε τύψεις να μου τρώνε την καρδιά.

Οι μεγαλύτερες έρωτες μαγκώνουν στο μυαλό μας και ζουν στην ακυβέρνητη φαντασία μας.

Και εμένα ο έρωτας μου είναι πίσω μου, προσπαθεί να καλύψει τα σημάδια που της έκανα για να αποδείξω σε όλους ότι είναι μονο δική μου...

《Τι κάνατε εκεί μέσα;;》είπε η Νάντια με την τσιριχτή φωνή της και όλοι περίμεναν την απάντηση μου.

《Αυτο που φαντάζεσαι》είπα ωμά και η Ελβίρα ασυνείδητα έσφιξε το χέρι μου σοκαρισμένα.

Η Νάντια με το που είδε την κίνηση της πήγε να της επιτεθεί αλλά την σταμάτησα《Μην τολμήσεις》είπα μέσα απο τα δόντια μου.

Άρχισε να τρέχει προς τα εξω και την ακολούθησα.
《ΝΆΝΤΙΑ,ΝΆΝΤΙΑ ΠΕΡΊΜΕΝΕ》φώναξα και της έπιασα το μπράτσο.

《Αν την αγαπάς τόσο πολυ γιατί παίζεις μαζί μου ;;》είπε πικραμένα.

《Θα στο έλεγα》της είπα ήρεμα για να την ησυχάσω.

《Εδώ νομίζω χωρίζουν οι δρόμοι μας έτσι ;;》με ρώτησε.

《Ναι》απάντησα σιγανά και την πήρα αγκαλιά.

Το άξιζε μετα απο αυτά που της εχω κάνει...

《Συγγνώμη Νάντια》

《Δεν πειράζει,πήγαινε διεκδίκησε την και εγώ θα παω σε άλλους μάναρους》είπε σαρκαστικά και γελάσαμε αμήχανα.

《Αντίο》είπε και χάθηκε μέσα στο σκοτάδι.

Και τώρα ας επικεντρωθούμε στα προβλήματα μας...
Λεμόνια σου έρχομαι...

Συνεχίζεται...