Reality Series #1 [Two Red Lines] COMPLETED

Chapter 18

Chapter 18

"Zoila, sinong bang tinitingnan mo dyan? Nakakita ka ba ng multo?" biro niya pero hindi ko siya pinansin. "Let's go, lumalakas na yung ulan" aniya at inakbayan ulit ako. Hindi ko na 'yon tinanggal pa dahil Lean is Lean makulit siya at wala akong lakas makipagtalo sa kanya ngayon.

Bahagya din akong nadala ng lumakad siya dahil naka-akbay siya.

Literal kasi talaga akong napatigil dahil nakita ko siya. Donovan. What is he doing here? Baka may kamag-anak rin silang dito nakalibing.

Pero yung nakita niya. Baka akala niya magkahawak kamay kami ni Lean habang pinapayungan niya ako. Nakita niya ba lahat o 'yon lang mismong eksenang 'yon?

Hindi maalis sa isip ko ang nasasaktang itsura niya kanina habang nakatingin sa amin. Tapos kanina galing pa siya sa bahay at mukhang may problema.

I need to talk to him. Kailangan kong ipaliwanag yung nakita niya. Is it necessary? Baka isipin niya guilty ako kaya ako nagpapaliwanag?

My thoughts are overflowing. All I think right now is him.

I want to talk to him

I don't care if I look like guilty for explaining of what he've seen.

I don't want him to get mad.

"Oh Lean, hijo" bumalik ako sa katinuan ng marinig ko ang boses ni Mama.

Ganoon na ba ako ka-occupied? Mabuti hindi ako nadulas or nadapa.

"Ehem" umubo ng peke si Papa.

Nakatingin siya sa bandang balikat ko. Napatingin din ako doon at naka-akbay pa rin pala sa'kin si Lean. Hindi ko na 'yon napansin. Agad naman 'yong tinaggal ni Lean

Nasa loob na kami ng museleo ni Lolo. Malawak ito. Dito rin nakalibin ang ilang ninuno namin.

Tinitigan siya ng seryoso ni Papa. Napatingin naman ako kay Lean. Napalunok siya at mukhang hindi mapakali.

"Lean, nililigawan mo ba ang anak ko?" seryoso niyang tanong.

WTF? Anong klaseng tanong naman 'yon, Pa? Seriouly? Dito pa talaga sa sementeryo?

I want to voice out my thoughts pero pinigilan ko na lang ang sarili ko. I don't want Papa think that there's something going on between me and Lean because it's not true.

"Hindi, Pa" ako na ang sumagot.

"Actually Tito, that's my plan. I want to court Zoila" matapang niyang sagot.

Nagulat naman ako dahil doon. Is he crazy?

"Lean hijo, Arnold, I think this is not the appropriate place to talk about that matter" pagsingit naman ni Mama.

Thank God, itinigil na nila ang usapang ligaw. Really? Inside the museleo while raining? Unbelievable!

Hindi nagtagal tumila na rin ang malakas na ulan. Nagpaalam na rin si Lean na pupuntahan niya ang parents niya. Ang alam ko hindi rin kalayuan sa museleo ni Lolo ang museleo ng mga kamag-anak niya.

Nakalagay na ang mga bulaklak na binili namin sa bawat puntod. Lumapit ako sa puntod ni Lolo.

It's been five years since he died. Eleven pa lang ako noon. Iyak ako ng iyak noong mga panahon na 'yon. Sobrang bait ni Lolo. Lahat ng gusto ko binibigay niya. Ako ang paborito niya sa aming magpipinsan kaya sobrang nasaktan ako ng mawala siya.