Reality Series #1 [Two Red Lines] COMPLETED

Chapter 20

Chapter 20

"Ten, Night, Eight, Seven, Six, Five, Four, Three, Two, One.." pagcocountdown namin.

"HAPPY NEW YEAR!!" sabay-sabay naming sabi sa harap ng hapag.

Narinig din namin ang iba't ibang ingay mula sa labas. We're celebrating New Years Eve with Lola and tita Lea's family.

Hindi na rin sila umuwi after Christmas. Dito na sila nagstay sa bahay. Hindi rin tuloy ako makapagpaalam na aalis.

Sa ilang araw nilang pag-stay nila dito sa bahay, nakasundo ko naman si Leanna. She's nice, actually. Her brother, Lyndon is nice but I recognized that his not the nosy type. He doesn't care on what he've seen. Wala man lang siyang binaggit sa parents ko tungkol sa pagpapatulog ko kay Donovan dito sa bahay.

"Zoila, let's go outside" higit sa'kin ni Leanna.

Sigurado akong nag-uumpisa na ang fireworks display sa labas kaya niya ako hinigit.

Para siyang another version ni Cerene. She's loud pero hindi masyadong overacting. Siguro dahil she's more older than Cerene.

"Ayan na yung fireworks. It's beautiful. I always wanted to watch fireworks. It amaze me" she said. She's very talktive.

Tiningnan ko na lang din ang fireworks at pinanood 'yon pero sa hindi kalayuan, may nakita akong bulto ng isang lalaki.

Nakajacket siya na mya hoodie. Tindig pa lang alam ko na. I saw him smiled when I look at his direction. Nasa may poste siya ng ilaw at nakapamulsang nakasandal doon.

Anong ginagawa ni Donovan dito? It's New Years Eve but he's not home.

Bigla namang sumulpot sa tabi namin ni Leanna si Lyndon. Lumapit siya sa'kin and whisphered something.

"Go, ako na ang bahala kay Leanna" he whisphered.

Hindi naman napansin nu Leanna ang pag-alis ko dahil busy pa siyang manood ng fireworks display.

I jog a bit para madaling makapunta kay Donovan. Nakatayo lang siya doon at nakacross arms habang hinihintay ako.

Paglapit ko sa kanya, agad niya akong niyakap. Isinisik niya ang mukha niya sa leeg ko pero naramdaman kong parang nababasa ang leeg ko? Is he crying?

"What's wrong?" nag-aalalang tanong ko. I also carresed his back to comfort him.

Ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon ng siya na mismo ang kumalas sa pagkakayap.

"Nothing" paos ang boses niya.

Tinitigan ko siya ng malapitan, mukhang wala siyang tulog. I don't know what he's problem. I don't have any idea.

"Pwede kang magsabi sa'kin. I'm your girlfriend. Why are you crying?" masuyo kong tanong.

Tumingkayad pa ako para mahawakan ko ang pisngi niya gamit ang magkabila kong kamay, tinititigan ko rin siya sa mga mata niya.

Mula sa ilaw galing sa poste. Nakikita kong bahagyang namumula ito dahil sa pag-iyak.

"It's just nothing" he said and give me a wide smile.

Mukhang ayaw niyang sabihin. Boys will always be boys. Sinasarili ang problema hangga't kaya nila. They want to be tough outside. Ayaw na nakikitang mahina sila but Donovan just cried on my shoulder a few minutes ago.

"Okay but I'm here. You can tell me what your problem is" sabi ko pa.

"Why are you here nga pala? It's New Year, diba kasama mo ang family mo" I asked.