Reality Series #1 [Two Red Lines] COMPLETED

Chapter 34

Chapter 34

"Did you enjoy?" Donovan asked Zaze.

Tumango lang ang anak ko at sumandal na ulit sa balikat ng kanyang ama. Tuluyan na itong pumikit.

"Okay lang ba na doon siya sa kotse ko sumakay?" tanong ni Donovan.

Ngayon niya na lang ulit ako kinausap. Tahimik lang kami at hindi nag-iimikan simula ng iwan ko siya kanina.

"Okay lang, convoy nalang" I said at sumakay na sa kotse ko.

Siya rin naman ay pinuntahan na ang kotseng nakapark sa di kalayuan. Gabi na at ngayon pa lang kami umuwi. It's okay tho, my son really enjoy to bond with his Dad.

Nakita kong nakasunod lang ang sasakyan ni Donovan sa'kin. Medyo naipit kami sa traffic dahil rush hour.

Past nine na kami nakarating sa bahay. I parked my car on the garage. Nakita ko namang papasok na rin si Donovan na papasok na sa maliit na gate sa may gilid.

Buhat-buhat na niya ang tulog na si Zaze. I am the one who opened the main door. Sa sala nandoon si Mama at Papa, nanonood ng movie.

Napatingin sila sa direksyon namin.

"Dr. dela Vega?" gulat na tanong ni Papa.

Bakas rin sa mukha ng mga magulang ko ang gulat.

I know by now that they have an idea. Yes, I told them the name the father of my child but it is just a surname. A dela Vega, maraming dela Vega sa mundo.

"Goodevening Dr. and Dra. Alvarez" pormal na bati niya.

My parents do the same.

"Ma, I'll explain later. We'll just go upstairs para maihiga na ng maayos si Zaze" paalam ko sa kanila.

Pumayag naman agad sila kaya nagpatuloy na kami papunta sa itaas. Mas nauuna siyang maglakad na parang alam na alam niya kung saan siya pupunta.

"Dito pa rin ba?" tumigil siya sa tapat ng kuwarto ko.

"How did you know?" tanong ko.

Did you forgot? I came here thrice before" he said.

"I'm sorry, I forgot masyado kasi akong maraming iniisip at nakakalimutan ko ang mga bagay na hindi importante." walang filter kong sabi.

Bakas sa mga mata niyang nasaktan siya sa sinabi ko pero binalewala ko 'yon. Binuksan ko ang pinto at nauna na akong pumasok. Naramdaman ko namang nakasunod siya sa'kin.

I lied. How can I forget that? That's our happy memories together kaya nga hanggang ngayon nandito pa rin siya.

Hindi nawala, natatabunan lang ng galit.

Paano ko siya makakalimutan kung sa bawat tingin ko sa apat na sulok ng kuwartong ito, siya ang naalala ko. Sa bawat pagtingin ko sa mata ng anak ko, siya ang nakikita ko.

My love for him is still here. He's still here in my heart. He owned my heart. Dinala niya sa pag-alis niya.

"Mamaya ko na papalitan ng damit si Zaze, it's getting late. We'll talk to my parents and I'll formally introduce you" sabi ko at nauna ng maglakad.

I want to have space between us that's why I'm a bit distant.

Dalawang araw ko pa lang siyang nakikita pero parang bibigay na ako agad. Tuwing sasabihin niya ang tatlong salita, natutunaw yung galit ko na pilit isinisiksik ko sa utak ko.