The Scattered Dream

Chapter Fifteen

"Ryll? Ryll." Naalimpungatan ako ng marinig ang ilang pagtawag aa pangalan ko.

"Gising na po. Dito ka na nakatulog sa art room mo. Sorry ngayon lang din kasi ako nakagising." Kinusot-kusot ko muna ng maka-ilan ang mata ko. Pagbukas ko ng mga mata ay agad na tumambad sakin ang pagmumukha ni Stormi.

"Anong oras na?" Tanong ko habang inalalayan naman niya akong makatayo. Ewan ko kung ilusyon lang ba ang nakikita kong rebolto ng taong nakatalikod samin at nakatingin aa isa sa mga painting ko.

Pero hindi ko nalang pinansin at lumabas na ng art room. Inalalayan naman ako ni Stormi hanggang sa makaupo ako aa sofa.

"Pinagluto na kita ng soup. Akala ko nga nasa kwarto ka pero nakita kong nakabukas ang pinto ng art room mo at nakita kita don. Nakaupo habang natutulog." Walang tigil niyang sabi. Natawa nalang ako at humigop ng soup ba niluto niya.

Ang swerte ko naman at may chef sa condo unit ko. "Thank you chef." Pagpapasalamat ko sa kanya at tumayo patungo sa bathroom para mag-toothbtush. Nakita ko namang sumunod siya sakin papasok at hinintay lang akong matapod sa pagto-toothbrush.

"Ryll may bisita ka nga pala." Sabi niya ng naghihilamos na ako ng mukha. Agad naman akong napatigil sa ginagawa. Agad akong naghanap ng malinis at tuyo na bimpo para ipangpunas sa basa kong mukha.

Ng matapos ay agad akong lumabas ng restroom at nilibot ang paningin ko sa buong sala pero wala naman akong makitang kahit sino pwera saming dalawa ni Stormi.

"Wala naman ah!"

Imbis na sagutin ay hinila niya lang ako patungo sa art room. "Babalik na ako sa unit ko Ryll para maligo. Atsaka susubukan kong kausapin si Ate Zah yung tungkol sa nangyari kagabi." Dinig kong sabi niya bago umalid pero nasa iisang tao lang ang pokus ko ngayon.

At nandun yun sa lalaking nakatalikod sakin at busy tignan ang isa sa mga painting ko.

"That painting has a story, you know Mr. Martinelli." Pagsisimula ko ng usapan. Siguro alam niyang nasa likod niya lang ako dahil hindi na siya nagulat.

"Well, I didn't know that. But I do believe that every painting has its story." Natatawang sabi niya at dahan-dahang tumingin sakin. Ang tinuturo kong painting ay nang tungkol sa dalawang batang naabutan ng ulan sa daan kaya kailangan nilang makahanap ng masisilungan para hindi sila mabasa ng ulan.

Isang batang babae at lalaki na nakasilong sa ilalim ng puno. Ang dalawang bata ay hindi mapaghiwalay dahil sa tibay ng pagkakaibigan nila. Hanggang sa kailangang umalis ng ng batang babae sa malayong lugar kung saan malabo na silang makapag-usap, makapaglaro ng matalik niyang kaibigang lalaki.

"Ryry don't you wanna play with me anymore? Do you hate me now? You don't love me anymore." Mangiyak-ngiyak na sabi ng batang lalaki.

"No, of course not Reirei. I want to play with you, I don't hate you and I will love you forever. I don't want leave but nanay is really sick and she needs healers from the outlands, because if she won't be cure she will forever be sick and she won't be awake anymore. I don't want that to happen because tatay will be very sad." Mangiyak-ngiyak naring sabi ng batang babae.

"But if you leave we can't play anymore!" Hindi na napiglang maiyak ang batang lalaki sa lungkot na hindi niya na palaging makikita ang kababata.

"But I will comeback for you I promise that Reirei." Pilit na nagpapakatatag na sabi ng batang babae. Kahit na mas nasasaktan siya ay pilit paring tinatago ang tunay na nararamdaman.

"You promise that?" Puno ng pag-asang tanobg ng batang lalaki mahigpit na hinagkan ang kababata.

"Yes I do."  Pilit na nakangiti ang batang babae habang sinasabi iyon.

"You promise too, that wheb you comeback you will never ever leave me again, promise?" The boy said reaching out his pinky promise finger to the girl.

"I promise I won't never ever leave Reirei again when I comeback." The girl said and accepted the boy's pinky promise.

"I love you Ryry." The meanly said and kissed the the girl on the cheek before hugging her tightly. The girl did the same to the boy.

"I love you too and more Reirei. Don't you forget that we are the Ry-Rei tandem okay?" The girl said.

"Okay I won't, I promise." The boy said without even knowing that it would be their last conversation for the passing fourteen years.