A Short Life

Hoofdstuk 10: Home Sweet Home

Pov Emily

Wat ís er met je!?' schreeuw ik tegen Brad

'Wil je het echt weten!?' schreeuwt hij huilend terug.

'Ja!'

'Ik heb kanker!'

Iedereen staart ons aan. Ik word gek. Mijn lichaam slaat op hol. Hoe kan ik!? Hoe kan ik zo gemeen zijn? Ik zet een stapje achteruit en staar naar mijn schoenen die ineens heel interessant zijn. Het zijn rode Allstars met een felle witte rand en witte veters. Brad haalt me uit mijn gedachten.

'Ik vind ook dat je mooie schoenen hebt.' lacht hij door zijn tranen heen.

'Sorry... Ik wist niet dat..' probeer ik te zeggen maar ik word onderbroken.

'Het geeft niet. Ik heb tegen je gelogen.' zegt Brad en hij sprijd zijn armen uit. Ik loop naar hem toe en ik knuffel hem. Na een tijdje laat ik los en vraag ik wat voor kanker hij heeft en wanneer hij het te horen heeft gekregen.

'Leukemie. Gelukkig is het nog niet heel erg denken ze. Ik zit op voetbal. Vandaag tijdends de training voelde ik me niet lekker worden en ben ik naar huis gegaan. Thuis ging het ook niet goed. We zijn meteen naar de huisartsenpost gegaan en ze hebben daar bloed afgenomen. Toen kwamen ze erachter.'

'Wat erg...' zeg ik. 'Hoelang moet je in het ziekenhuis blijven?'

'Komende weken... Ze willen eerst zien of het een ernstig geval is.'

'Uhhu.' zeg ik. Ik weet niet zo goed wat ik moet tegen.

Kanker is niet zomaar iets. Mijn opa is er aan gestorven. Het heeft veel met me gedaan. Hij was een soort tweede vader voor me. Hem kon ik alles vertellen. Toen ik hoorde -2jaar geleden- dat hij kanker had ben ik zelfs een paar dagen depressief geweest! We wisten dat hij het niet zou halen. Ik lag in bed en kwam er niet meer uit. Ik ging niet meer naar school. Ik ging minder eten. Mijn ouders waren bang. Bang dat ik ook ziek werd. Ze hebben me over kunnen halen om weer verder te gaan met het doen van dingen die je normaal doet in het leven. Ik ging weer naar school, ik at weer en langzamerhand ging het beter met me. Ookal huilde ik iedere dag. Op een zaterdag ochtend rond half 5 werd ik wakker van de huistelefoon die afging. Ik hoorde m'n vader de trap af lopen. Even later hoorde ik mijn vader weer naar boven lopen. Hij liep naar zijn eigen slaapkamer. Ik hoorde gemompel en gesnik. Op dat moment wist ik dat het gebeurd was. Mijn opa was overleden. Ik begon te huilen, te schreeuwen. Ik werd gek en ik trapte met mijn benen het dekbed van me af. Mijn ouders stormden mijn kamer binnen en ze probeerde me te kalmeren, wat niet lukte. Ik voelde leegte in me. Het voelde alsof er naalden in m'n hart werden gestoken. Het was erg, te erg om te omschrijven. Mijn moeder probeerde me vast te pakken en me in een knuffel te trekken. Maar het lukte niet. Ik was dit keer de sterkste. Ik was sterk geworden van de woede die in me zat. Mijn moeder fluisterde dat ze me even met rust lieten. Ze liepen de kamer uit een ik keek ze na. Ik begon te schreeuwen in m'n kussen en ik werd gek. Ik greep een lamp die op mijn nachtkastje stond. Hét nachtkastje. Het nachtkastje die mijn opa voor me had gemaakt. Ik pakte de lamp op en smeet het op de grond. Mijn ouders rende weer mijn kamer in. Mijn moeder pakte me vast. Ik legde mijn hoofd op haar schouder en ik begon als een gek te huilen. De tranen stroomde over mijn wangen en vielen uiteindelijk op de schouder van mijn moeder. Ik weet niet hoelang dat ik aan het huilen was, maar ik was op enig moment in slaap gevallen, op de schouder van mijn moeder.

Toen ik wakker werd wist ik even niet meer wat er was gebeurd. Maar naar een paar seconden wist ik het weer. Ik begon te huilen. Ik voelde een hand op m'n schouder. Ik draaide me om een mijn moeder zat op een kruk met rode ogen. Ik klamde me meteen vast aan haar. Toen ik los liet merkte ik dat mijn moeder ook aan het huilen was.