"11"

188K 17.5K 9K
                                        

Unicode

"အခန်းရှေ့က ဘယ်သူလဲ.. ငါတို့ကိုတစ်ချိန်လုံးစိုက်ကြည့်နေတယ်"

သာဒင်က ဆရာထွက်သွားချိန်တွင် သိလိုဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။စာဂျပိုးက အခန်းရှေ့ပြန်ကြည့်ရင်း

"မြင်တော့မြင်ဖူးသလိုလိုပဲ"

"ငါတို့ကို ကြည့်နေတယ်ဆိုပေမယ့် အတိအကျပြောရရင် အေးချမ်းကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေတာကွ..မင်းသတိထားမိလား"

ဒူဒူစကွက်က တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် စိတ်ဝင်တစားဆွေးနွေးခန်းဝင်နေကြရာမှ ချစ်တီးက မျက်မှန်တစ်ချက်ပင့်ကြည့်ရင်း တရားသမားကို လှည့်မေးသည်။

"အေးချမ်း မင်းအသိလား အဲဒါ"

သူတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဝင်နေစဉ်မှာပင် ထိုလူက သူ့အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ပခုံး‌ပေါ် ပတ်တင်ရင်း အခန်းထဲသို့ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့် ဝင်လာသည်။

"ဟေး ဘုရားဖြစ်မယ့်အုတ်နီခဲလေး... ကိုယ့်ကိုမှတ်မိလား"

တရားသမားက မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကွေးညွတ်သွားပြီး မအူမလည်ဖြင့်...

"ဘယ်သူလဲခင်ဗျ"

"ကိုယ်ကမှတ်မိမယ်ထင်နေတာ.. သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"

အေးချမ်းက ခေါင်းကုတ်ဖင်ကုတ်နှင့် အသည်းအသန် စဉ်းစား‌နေရှာသည်။ခဏကြာတော့ "သြော်"ဟု ဆိုကာ သတိရဟန်ပြုသည်။

ထိုလူက ဝမ်းသာအားရကြီးဖြင့်

"သိပြီမဟုတ်လား...မှတ်မိပြီမလား ကိုယ့်ကို"

အေးချမ်းက ပြုံးပြလိုက်ပြီး

"မှတ်မိပြီ မှတ်မိပြီဗျ..
ခင်ဗျား စာခိုးချတဲ့လူ"

တိန်..

ဒါပဲ မှတ်ထားရသလား။

"‌အဲဒီနေ့ကလေ မင်းစကားနားထောင်ပြီး ကိုယ်စာမခိုးချလိုက်ဘူးသိလား"

တရားသမားမျက်နှာ‌လေးက လပြည့်ဝန်းလို ပြုံးပြုံးကြီးဖြစ်သွားသည်။

"ခုလို လောဘကိုပယ်ပြီး အမိုက်မှောင်ထဲက ရုန်းထွက်နိုင်တာဟာ အင်မတန်မွန်မြတ်ပါတယ်.. ခုလိုဉာဏ်အသိပွင့်သွားတဲ့အတွက် ခုဘဝရော နောင်သံသရာပါ အကျိုးပေးမှာ မုချပါပဲ"

My DuDuDin ♡Stories to obsess over. Discover now