Unicode
ယနေ့ ဦးဟန်ထူးမောင်၏ဧည့်ခန်းလေးထဲ၌ လူစုံတက်စုံရှိလှသည်။
မိဘများနှင့်တကွ ရုတ်တရက်ကြီးရောက်ချလာသော နိုင်လွန်ကြောင့် ဦးဟန်ထူးမောင်တို့ဇနီးမောင်နှံခမျာ မျက်ခုံးတွေလှုပ်နေရသည်။
သားဆွဲခေါ်ရာသို့ ဘုမသိဘမသိနှင့် ကောက်လိုက်လာရသော နိုင်လွန်၏မိဘနှစ်ပါးမှာလည်း အိမ်ရှင်များကို သွားလေးဖြီးပြ၍ ကုပ်ကုပ်ကလေးဝင်ထိုင်သည်။
"အဟမ်း"
ခါတိုင်းထက် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်စားထားသည့်နိုင်လွန်က လူစုံတက်စုံကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။
"အောင်မယ်လေး ဗုဒ္ဓေါ ဓမ္မော"
ရုတ်တရက် လေ၏အဟုန်ဖြင့် သူ့ခြေထောက်နားစွေ့ခနဲထိုင်ချလိုက်သော နိုင်လွန်ကြောင့် ဦးဟန်ထူးမောင်က လန့်ဖျပ်သွားသည်။
နိုင်လွန်က ဦးဟန်ထူးမောင်၏ ခြေသလုံးနှစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နှင့် အသေအကြေကုန်းဖက်ထားလိုက်ပြီး
"ဖဝါးနဲ့မနာ နားနဲ့နာပါဖေဖေ"
"ဟေ နားနဲ့မနာ ဖဝါးနဲ့နာ မဟုတ်ဘူးလားကွဲ့"
"ဖဝါးနဲ့က နာလို့မှမရတာဖေဖေရယ်.. နာလို့ရတာနဲ့ပဲနာလိုက်ပါ"
ဦးဟန်ထူးမောင်က ယောင်တောင်ပေါင်တောင်ဖြင့် "သြော် အေး အေး"ဟုဆိုကာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ကျွန်တော် ဖေဖေ့သားလေးနဲ့ လူငယ်သဘာဝ မေတ္တာမျှနေကြတာ နှစ်,လချီလို့ ကြာညောင်းခဲ့ပါပြီဖေဖေ"
"ဟေ..."
ဒီတစ်ခါအာမေဍိတ်သံကြီးကတော့ ဦးဟန်ထူးမောင်တစ်ယောက်တည်းထံမှ ထွက်လာခြင်းမဟုတ်။
ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေသော တရားသမားလေးမှလွဲ၍ ရှိသမျှနှစ်ဖက်မိဘများအကုန်shockရသွားရာမှ တစ်ပြိုင်တည်းထွက်ပေါ်လာသော အသံကြီးဖြစ်သည်။
"ဘယ်လို ဘယ်လို သားရဲ့..ဖေဖေရင်တုန်းပန်းတုန်ရှိလိုက်တာကွယ်"
ဦးဟန်ထူးမောင်က ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ဆိုသလို နိုင်လွန့်အဖေ ဦးတင်မျိုးနိုင်ကလည်း လက်သီးကြီးဆုပ်လျက် သူ့သားကို အံကြိတ်သံကြီးဖြင့်လှမ်းမာန်သည်။
