Unicode
မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေကြသော လူသုံးယောက်သည် အတန်ကြာသည်အထိ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်လျက်။
ရင်တွင်းမှ သောကမီးပူများကတော့ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော မျက်နှာများထက်တွင် ကိုယ်စီထင်ဟပ်နေလျက်ရှိသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသောလေထုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သူက ဦးသာဒင်။
"ဆိုတော့ မင်းနဲ့ ဦးသားရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာထက် ပိုနေတယ်ပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ဦးတို့ကို သားက တစ်ခွန်းမှမပြောပါလား"
"ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ကျောင်းပြီးမှပဲ အိမ်ကိုဖွင့်ပြောဖို့ တိုင်ပင်ထားတာပါ"
ဦးသာဒင်က သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင်ချလိုက်သည်။
"အဒေါ် သဘောမတူပေးနိုင်ဘူး"
တိုးညင်းသော်ငြား တင်းမာပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသောအသံ။
ထိန်ညီးက ဒီအခြေအနေကို မျှော်လင့်ထားပြီးသည့်နှယ် နာနာကျင်ကျင်ပြုံးသည်။
"အဒေါ့်လက်ပေါ်မှာတင် သွေးတွေနဲ့ဆုံးသွားတဲ့ငယ်လေးကို ခုချိန်ထိ မျက်လုံးထဲမှာမြင်နေတုန်းပဲ..သွေးတွေအများကြီးနဲ့ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေတဲ့ ကလေး"
အသံတွေတုန်လှိုက်လာသော ဒေါ်ခင်လေးမြတ်ကို ဦးသာဒင်က စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ပခုံးကိုပုတ်၍ အားပေးရှာသည်။
"စိတ်ကောင်းရှိလွန်းတဲ့ အဲဒီကလေးဟာ သေခါနီးအချိန်မှာတောင် မင်းအမေကိုမမုန်းပါနဲ့လို့ တဖွဖွမှာခဲ့သေးတာ"
ထိန်းချုပ်ထားသည့်တိုင် တစ်စွန်းတစ်စ ထွက်ပေါ်လာသော ရှိုက်သံအချို့။
"သူဖွင့်မပြောပေမယ့် မင်းအဖေကို သိပ်မျှော်နေခဲ့ရှာတာ..သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ သူမျှော်နေခဲ့တာ"
"ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက်ကြီးအဆက်အသွယ်ဖြတ်သွားတဲ့ မင်းအဖေက နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ရောက်မလာခဲ့ပါဘူး..သနားဖို့ကောင်းလိုက်တဲ့ ကလေး"
