Unicode
ထမင်းဝိုင်းသည် ခါတိုင်းနှင့်မတူ တိတ်ဆိတ်လျက်။
"သား သာဒင်လေး ဘာလို့ထမင်းအဖြူတွေချည်းပဲ စားနေတာလဲ.. ဟင်းလေးဘာလေးထည့်စားမှပေါ့.. ဒီမှာ သားကြိုက်တဲ့ပုစွန်ထုပ်ကို အမေ ရှယ်ချက်ပေးထားတယ်"
ခုမှ အသိဝင်လာသလို သူ့ထမင်းပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည့်ကလေး။
သူ(မ)ထည့်ပေးသော ပုစွန်ထုပ်ကို တွေတွေကြီးကြည့်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ကောက်ထည့်သည်။
"စားကောင်းရဲ့လား သား"
စားသာစားနေသည်၊အရသာက ဘယ်လိုမှန်းတောင် သိဟန်မတူသော သားငယ်လေးကို မချိတင်ကဲမေးမိတော့ အသက်မပါသူလိုပြုံးပြီး ခေါင်းလေးညိတ်ပြသည်။
ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း အအိပ်ရော အစားပါမမှန်သည့် သားလေးဟာ အရင်တုန်းကလို ဖောင်းနေသည့်ပါးလေးတွေမရှိတော့။မျက်နှာရော ကိုယ်ခန္ဓာကပါ သိသိသာသာချောင်ကျသွားခဲ့သည်။
ကျချင်လာသည့် မျက်ရည်စတို့ကို အလျင်အမြန်ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သားကလေးရဲ့ခေါင်းကို ဖွဖွလေးပွတ်လိုက်သည်။
"ထမင်းစားပြီးရင် အမေတို့ ခဏလောက်စကားပြောကြရအောင်"
ဦးသာဒင်က သက်ပြင်းချလျက် ထမင်းစားနေတာကို လက်စသတ်လိုက်ပြီး ထမင်းဝိုင်းမှ ဦးစွာထွက်ခွာသွားသည်။
သားလေးကလည်း တို့ကနန်းဆိတ်ကနန်းသာစားပြီး ငြိမ်သက်စွာပင် ဧည့်ခန်းသို့ထွက်သွားသည် ။
ဒေါ်ခင်လေးမြတ် ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်လာတော့ ဧည့်ခန်းမှာ သားအဖနှစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လျက်ရှိသည်။
"သား သာဒင်"
"ဟုတ်ကဲ့ဗျ"
"သားလည်း မကြာခင်မှာ ကျောင်းပြီးတော့မှာဆိုတော့ သားကို အိမ်ထောင်ရက်သားချပေးဖို့ အမေတို့ စီစဉ်ထားတယ်"
ညှိုးငယ်သွားသောမျက်နှာလေးဟာ မကြည့်ရက်ဖွယ်ရာ။
အဆုံးစွန်ထိ ရက်စက်မိလို့ ခွင့်လွှတ်ပါ သားငယ်။
