Kabanata 15

473 11 0
                                        

Front


The storm last week left a strange feeling deep inside me. The rain, thunder, and lightning left an unexplainable fear in my chest. Something's booming so loud, and I don't know what it is. All I know is that I want to shut it down, I don't want to feel it, or even hear its beat.

"Carmina Rosalia Herrera."

Napapitlag ako dahil sa pagtawag sa akin ng prof. Ipinaling ko ang ulo dahil sa kung ano-anong pinag-iisip at dumiretso na sa harap ng table. Second semester na kasi at binibigyan na kami ng grades sa bawat subjects.

At kinakabahan ako dahil Calculus ang ibinibigay na grades ngayon. I can almost guess that it's an eighty, or at least eighty five? How embarrassing.

What will Luci say? I mean, what will my tutor say?

Napako ang tingin ko sa laptop ni Mrs. Almacen at sa grade na nakalagay sa baba ng pangalan ko.

"Congratulations, Miss Herrera. Your grades has improved."

96. I looked at Mrs. Almacen like she's the biggest meme on the internet. Kasi hindi ako makapaniwala, the biggest grade that I ever had in Calculus is an eighty eight — and that was when the topics were still easy.

Kaya nakakatuwa pero nakakaduda. Paano kung nagkamali siya sa paglagay ng grades ko at sa classmate ko pala 'to?

Yes, I did my best and studied hard but all the past topics were still difficult for me.

Napailing ako nang napagtanto kong nagtatagal na ang tingin ko sa grades na nakatatak sa screen ng laptop.

"Thank you, Mrs. Almacen," tanging sambit ko bago bumalik sa upuan.

Woah, was that really my grade? I should thank Luci then. Kung hindi dahil sa kanya, hindi ako natuto at hindi nag-increase ang grades ko.

Can't believe the whole time I'm irritated with the way his lips move whenever he teaches me about an equation will turn out like this.

"Hey, wala kang imik d'yan. Aren't you happy that your grades has drastically increased? Ako kasi, masayang-masaya na naging ninety 'yong grades ko," si Andy na pinagmamasdan akong pinaglalaruan lang ang straw ng milk tea ko.

Break time na namin ngayon at nandito kami sa cafeteria. And of course, I've gotten over my grades already. But it's strange how I haven't gotten over yesterday.

"Andy, nairita ka na ba sa isang tao ng walang dahilan?"

Kumunot ang noo ni Andy dahil sa biglaang tanong ko bago siya tumango.

"Oo, may mga tao talagang kahit walang ginagawa sa atin, naiirita tayo. Pero tingin ko rin, we don't really hate them with no reason at all, there's something beyond that. If you hate a girl without any reason, it maybe because you are insecure and you can't admit it to yourself." Nagkibit-balikat siya.

"Uhuh, how about hating a boy without any reason?" I looked at Andy with anticipation.

And... did I ask it right? Luci is not a boy. The term 'boy' is for kids, he seems like... whatever.

"Alam mo, ang weird mo ngayon Cara. Kanina lang tinatanong kita tungkol sa grades mo." Nagdududa niya akong tiningnan.

Napangiwi ako nang napagtanto ang sariling kinikilos dahil sa sinabi niya.

"Sinong gusto mo?" Ang kaninang nagtataka niyang ekspresyon ay napalitan na ng panunukso.

"Anong sinong gusto ko?" I rolled my eyes at her and chose to ignore her as I sipped on my milk tea.

Hurricane (Disaster Series #1) Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon