LÂL

²⁴

 Ediz'in Ağzından... 

Hayatımın inişli çıkışlı bir sürü dönemi olmuştu, mutlu dönemler mutsuz dönemler ama hayatımın nerede başladığını kavrayabilmem çok da kolay olmamıştı. Doğduğum zamandan bahsetmiyorum, ben ne zaman yaşamaya başladım? Ne zaman yaşadığımı iliklerime kadar hissettim? Bunu biri bana soracak olsa şüphesiz ilk bahsedeceğim şey ergenliğimin başlarında aldığım kız kardeş haberi olurdu. Kardeş sahibi olmak değildi mesele, mesele kız kardeş sahibi olmaktı. Artık daha olgun daha aklı başında bir çocuk olup kız kardeşim gelene kadar diğerlerine ona nasıl davranacaklarını öğretmek zorunda olduğum bir süreç olarak başlamıştı benim hayatım. Yaşamayı hissettiğim ilk anımdı Lâl benim.  

Sonra o gelmişti, Yeşim. Onu korumaya çalıştığım dönem onunla en iyi olduğumuz zamanlarımızdı. Onun hayatında ilk aşkı bendim, bunu şimdi toprağın altındaki cansız bedenine sorsak o bile inkâr edemezdi. Yeşim büyümeye başladığında ise işler tam tersine döndü, artık sorun Yeşimi korumak değil ailemi Yeşimden korumak olarak değişmişti. Bu benim gerçek anlamda yaşadığımı hissettiğim ikinci anımdı. Yeşimden öyle bir korkmuştum ki o dönem, o korku bana yaşadığımı hissettiren diğer andı, artık Yeşim kız kardeş değil başlı başına bir tehlikeydi benim için.  

Bu süreçte Yeşimi kontrol etmek, ailemi ondan korumak benim görevim haline gelmiş, monoton bir şekilde yaşarken yine hayatı kaçırmıştım. Furkan bir yoğun bakımda ablası yüzünden canıyla mücadele ederken yaşadığımı hissettiğim üçüncü anımdaydım. Bu sefer sadece korku yoktu içimde, ölümün bütün soğukluğu ele geçirmişti hücrelerimi. İnsan rastgele bir hastane koridorunda sınav sonucu bekler gibi kardeşinin ölmediğini duymayı bekleyince hayat o kadar da yaşanası gelmiyordu. 

Dördüncü anım ise Ela ile tanıştığım zamanlarımdı, âşık olmuştum. Bu benim bedenimde yaşadığım en tarifi imkânsız duygu sayılırdı. Yemek yerken, uyurken, su içerken, hastanede görevimi yaparken... onu düşünmediğim tek bir anımı hatırlamadığım zamanlarımdı. Bir insan birini düşünürken dahi heyecandan eli ayağı titrer miydi? Onu düşündüğüm her an yaşadığım çarpıntı hissi hayatımın bir parçası olmuştu. Artık yaşadığım dünya o kadar kötü bir yer değildi mesela, bütün kötülüklerle baş edebilir artık herkesin karşısında yıkılmaz bir şekilde durabilirdim. 

Karşısına geçmem gereken kişi Ela olmadığı sürece. Ela kötü bir insandı, içine hırs işlemiş şeytandan bile tehlikeli bir insandı ama yaşadığımı hissettiğim diğer bir anım olacak kadar baş edilmesi zor biri değildi. Kızımı ölüme terk edene kadar, o ise benim yaşamayı hissettiğim değil yaşarken öldüğüm ilk anımdı. Çaresizdim, Elaya karşı, daha birkaç aylık kızıma karşı çok çaresizdim. 

  Bu sefer yaşamla değil ölümle cezalandırılmıştım, kızımı kurtarma şansım varken geç kalmış onun küçücük bedenini toprağın altına koymuştum. Onun yanına gittiğim ilk anımı hatırlıyordum mesela, karnım toktu öncesini hatırlayamasam da bir şeyler yemiş olmalıydım ama benim kızım açlıktan ölmüştü. Küçücük midesine girecek bir iki damla süt bulamamıştı. Babası toktu ama kızı açlıktan ölmüştü. Ben hangi restoranda kim bilir kaç binlik yemek yemiştim de kızım birkaç damla sütün hasretiyle yummuştu bu dünyaya gözünü. 

O günden sonra çok da bir anlamı olmadığını fark ettim yaşamanın. Yaşam birkaç damla sütten ibaret saçma sapan bir oyundu ve ben Lale’den sonra bir daha yaşadığımı hissedememiştim, ondan sonrası hep ölüm gibiydi. Sonra Lâl geldi, ismini söylediği ilk an bunun onu bize gönderenlerin bir oyunu olduğunu düşünmüştüm. İsminin gerçek olmasına imkân dahi yoktu gözümde Laleye ismini ben vermiştim çünkü ve sözde bizi bitirmek için yanımıza gönderilen kızın isminin Lâl olmasının başka hiçbir açıklaması yoktu. Kendi sahteydi, ismi sahteydi ve sahte bile olsa ismine bu kadar sahip çıkması inanılmaz sinirlerimi bozmuştu. Yeşim gitmişti ama artık hiç tanımadığım birinden korumak zorundaydım ailemi, birinin daha ölümüne dayanacak kadar güçlü değilsem kimsenin ölmemesini sağlayacak kadar güçlü olmalıydım o tehlikenin karşısında.