Παιχνίδια της μοίρας

ΛΙΓΟ ΜΠΥΡΑ, ΛΙΓΟ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν ήταν σε απόσταση αναπνοής, κάποιος με τράβηξε και με κατεύθυνε προς την πόρτα. Την άνοιξε και με πήγε στο αμάξι του.

Αυτός ο κάποιος ήταν ο Ηρακλής.

Τα μάτια του είχαν αλλάξει χρώμα από τα νεύρα του.

Οι φλέβες του είχαν πεταχτεί έξω, κάτι που τον κάνει πολύ σέξι...

Παρ´όλα αυτά δεν μπορεί να με τραβολογάει. Και που με πάει?

Νεφέλη:Ηρακλή είμαι πολύ θυμωμένη μαζί σου. Γιατί...
Ηρακλής:Μπες στο αμάξι Νεφέλη.
Νεφέλη:Που πάμε.
Ηρακλής:Θα πάμε μια βόλτα να ηρεμήσουμε και αύριο θα συζητήσουμε ό,τι θες. Στην αυριανή συζήτηση θα είναι παρόντες και ο Στάθης με την Πηνελόπη. Τώρα όμως προέχει η ηρεμία μας.

Μπήκα στο αμάξι με τον Ηρακλή και τον άφησα να με πάει όπου θέλει.

Μια βόλτα θα μου κάνει καλό πιστεύω.

Η διαδρομή ήταν ήρεμη.

Στην διαδρομή έβαλα να ηχεί στα ηχεία τον καινούριο δίσκο του solmeister... το "τα λέμε την κόλαση".

Καλά τι στίχοι είναι αυτοί???😍

Αυτό με ηρέμησε κάπως, μέχρι που φτάσαμε σε μια παραλία.

Ήταν βράδυ, οπότε δεν είχε πολύ κόσμο.

Βασικά είμασταν οι δυο μας.

Ο Ηρακλής πήρε μπύρες και πατατάκια.

Η δροσιστική γεύση της μπύρας σε συνδυασμό με τους ήχους που δημιουργούνται όταν σκάει το κύμα στην ακτή είναι κάτι που με τρελάινει.
Απ´ότι φαίνεται και τον Ηρακλή.

Ήρθε, μου άνοιξε την πόρτα και όταν βγήκα από το αμάξι περπατήσαμε χέρι-χέρι μέχρι την παραλία.

Κάτσαμε στην άμμο και ξεκινήσαμε να πίνουμε τα πρώτα κουτάκια μπύρας.

Παράλληλα, λέγαμε φιλοσοφίες για την ζωή.

Η κουβέντα το φερε και στην αναπηρία της Θάλειας.

Νεφέλη:Ηρακλή, γιατί η Θάλεια είναι σε αναπηρικό καροτσάκι?
Ηρακλής:Αυτοκινηστικό ατύχημα υποθέτω.
Νεφέλη:Δεν ξέρεις πως...
Ηρακλής:Οι γονείς μου μού έλεγαν ότι την χτύπησε αμάξι.Ψέμα! Βλέπεις με την οικογένεια της Ιωάννας έχουμε προιστορία.
Νεφέλη:Δηλαδή?
Ηρακλής:Ο μπαμπάς της Ιωάννας είχε άλλους δυο αδερφούς. Ο ένας, που είναι πατέρας του Μάριου,  και ο άλλος που δεν ζει πλέον.
Νεφέλη:Πως τον έλεγαν?

(Σημειώστε εδώ ότι παράλληλα πίναμε μπύρες)

Ηρακλής:Θανάση. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο μπαμπάς μου με τα 3 αδέρφια και την μαμά μου πήγαιναν στο ίδιο σχολείο. Ο μπαμπάς, με την μαμά και τον Θανάση ήταν στην ίδια τάξη. Και οι δυο ήταν τρελά ερωτευμένοι με την μαμά μου. Ο μπαμπάς με τον πατέρα της Ιωάννας ήταν κολλητοί από το γυμνάσιο.
Νεφέλη: Απίστευτο..
Ηρακλής:Ο Θανάσης ήθελε να σπουδάσει νομική στο εξωτερικό. Έτσι κι έκανε. Άφησε πίσω την μεγάλη του αγάπη, την μαμά μου, και έκατσε 8 χρόνια περίπου στο εξωτερικό.Τέσσερα χρόνια πανεπιστήμιο, δυο χρόνια μεταπτυχιακό και μετά εργάστηκε για δυο ακόμα χρόνια σε ένα δικηγορικό γραφείο. Όταν πλέον είχε γίνει πλούσιος, επέστρεψε στην Ελλάδα για να κατακτήσει την μαμά μου.
Νεφέλη: Και...
Ηρακλής:Και έμαθε ότι είχε παντρευτεί τον μπαμπά μου και είχαν και παιδάκι, δηλαδή εμένα. Ο Θανάσης δεν άντεξε. Διψούσε για εκδίκηση. Έτσι αποφάσισε να χτυπήσει τον μπαμπά μου με το αμάξι. Η μαμά μου όμως πρόλαβε να τον τραβήξει και να μπει μπροστά, με αποτέλεσμα το αμάξι να χτυπήσει αυτήν.
Νεφέλη: Και ο Θανάσης τι έκανε?
Ηρακλής:Την αγαπούσε τόσο πολύ, που δεν μπορούσε να δεχτεί ότι της έκανε κακό. Έτσι αυτοκτόνησε.
Νεφέλη: Πως τα ξέρεις όλα αυτά?
Ηρακλής:Ήταν χριστούγεννα. Τότε έμενα ακόμα εξωτερικό και είχα ερθει για διακοπές. Μια μέρα πήγα στην αποθήκη μας γιατί έψαχνα τον παλιό ποδοσφαιρικό μου εξοπλισμό για να παίξω με τον Στάθη ποδόσφαιρο. Εκεί που έψαχνα  βρήκα μια κούτα και μέσα το ημερολόγιο της μαμάς. Μέσα από αυτό έπεσε μια κόλλα χαρτί. Την διάβασα και έμαθα όλη την αλήθεια.
Νεφέλη:Έρωτας. Άτιμο πράγμα. Γι´αυτό κι εγώ δεν θα ερωτευτώ ποτέ.

Στο άκουσμα αυτών των λέξεων ο Ηρακλής γύρισε και με κοίταξε.

Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά μας ένιωσα έναν ανεξήγητο ηλεκτρισμό να διαπερνάει το σώμα μου.

Με το δεξί του χέρι άγγιξε το μάγουλό μου. Αχχχ αυτό το άγγιγμά του...

Χωρίς να το καταλάβω ένωσε τα χείλη μας.

Το φιλί του στην αρχή ήταν ήρεμο.

Με μια κίνηση με ανέβασε πάνω στο σώμα του και πλέον το φιλί του έγινε παθιασμένο και λίγο άγριο.

Κατέβηκε και στον λαιμό μου. Άφηνε κι εκεί καυτά φιλιά.

Δάγκωσε του λόβο που αυτιού μου και επανήλθε στα χείλη μου.

Γιατί δεν μπορώ να το σταματήσω??

Εν τέλει σταμάτησε αυτός να με φιλάει.

Ξαλώσαμε πάνω στην παγωμένη άμμο και με έκλεισε μέσα στην αγκαλιά του.

Τα μάτια μας κοιτούσαν τα αστέρια στον ουρανό.

Που και που ρίχναμε ο ένας στον άλλον κλεφτιές ματιές.

Η ώρα πέρασε και δυστυχώς έπρεπε να φύγουμε...

Αύριο μας περιμένει μια δύσκολη μερα....