" Ηρακλή νομίζω είναι ωρα να πηγαίνω"ειπα και σηκώθηκα απο την θεση μου.
Τότε σηκωθηκε και αυτος και με σταματησε λέγοντας μου...
"Οχι δεν θα πας πουθενα. Σε εχασα μια φορά και δεν σκοπευω να το κανω και δεύτερη"
"Δεν με εχασες Ηρακλη...με εγκατέλειψες και χωρις να μου πεις το γιατι"
Τοτε παρεμεινε μερικα δευτερόλεπτα σιωπηλός, ξεφυσηξε και εκατσε παλι στην καρεκλα του.
"Μου ειπε οτι θα πάει σπιτι... Της είπα να με περιμενει να πάμε μαζί, αλλα δεν με ακουσε..."
"Ωστε εγω φταίω..." Ειπα κάπως θυμωμένα και εκατσα παλι στην καρεκλα
Αυτός κοιταξε το κενο και συνεχισε να μιλάει.
"Οταν τελειωσα με τις δουλειές μου ένιωσα ενα κακο προαισθημα. Τοτε πήρα τους γονείς μου τηλέφωνο και τον κολλητό μου τον Σταθη. Ηταν ολοι καλα. Τελος πήρα εκεινη τηλεφωνο, αλλα δεν μου το σηκωσε. Εγω πιστευα οτι μου ετοιμαζει κάποια έκπληξη...οποτε χάρηκα.
Πηγα σπιτι και με το που άνοιξα την πορτα ένιωσα σαν κατι να πατάω... Κοίταξα κατω και ειδα ενα σημείωμα. Ανοιξα και το διαβασα"
"Τι εγραφε αυτο το σημείωμα Ηρακλη?" Πλεον ειχε κερδισει την απόλυτη προσοχη μου...
"Ηταν απειλητικο σημειωμα...με ενημέρωσαν οτι την εχουν απαγαγει και οτι αν καλεσω την αστυνομία θα της κάνουν κακο. Επισης με ενημέρωσαν οτι αύριο το πρωί θα ερχομουν σε επαφή με τον υπαίτιο για να κανονίσουμε τους ορους της ελευθερίας της. Πεταξα το σημείωμα στο πάτωμα, αρχησα και εψαχνα ολους τους χώρους του σπιτιου και απελπισμένος από την απουσια της αφεθηκα στο αλκοολ. Ετσι πέρασε και η νυχτα... Με κλαμα και αλκοολ"
"Ποιος ηταν ο υπαίτιος για να εχουμε καλο ερώτημα??"
"Μια αδίστακτη γυναίκα που παντα παιρνει αυτο που θελει χωρίς να την νοιάζουν οι συνέπειες. Και αυτη η γυναίκα ειναι η Ιωάννα"
"Τι! Αποκλείεται. Εμενα μου είπαν οτι πισω απο ολο αυτο κρυβοταν ο Μάριος"
"Ο Μαριος ηταν ακομη ενα πιονι της. Τον αναγκαζε να σου την πεφτει και να ειναι μαζι σου για να με αφησεις ησυχο και αυτη η γυναίκα αράχνη να εχει το πεδιο ελεύθερο. Βέβαια δεν τα καταφερε, γι αυτό και σε απήγαγε. Με απείλησε. Μου ειπε οτι αμα δεν δεχτω να σε ξεχασω και να την παντρευτω τοτε θα σε σκοτωνε. Δεν ήθελα να πεθάνεις εξαιτιας μου. Γι αυτο εφυγα. Εφυγα μακρια σου για να μπορεσεις να ζήσεις."
"Ηρακλη...", Ειπα καθως δακρυα απειλουσαν να βγουν
"Θυμασαι τον μαυροφορενο αντρα που μπήκε μεσα στο σπίτι σου?... Εε αυτόν τον εστειλε η Ιωαννα να σε προειδοποιήσει"
"Γιατί δεν μου τα ειπες ολα αυτα στο γραμμα που μου έστειλες... Μονο με αφησες να τυρρανιεμαι στην σκεψη οτι με εγκατέλειψες?"
"Γιατι ήθελα να με μισήσεις, οπως με μισησα"
Τοτε δεν αντεξα.
Με δακρυα, πλέον, στα ματια πήγα και τον αγκάλιασα.
"Μου είναι αδύνατον να σε μισησω"
Ανταπεδωσε στην αγκαλιά μου και μου εδωσε ενα τρυφερο φιλι στο μετωπο.
Δεν το πιστεύω οτι 2 χρόνια ζουσα σε ενα ψεμμα.
Νόμιζα οτι ο Ηρακλής με εγκατέλειψε, αλλα αντιθέτως αυτος με προστατευε.
Ποσο χαζη.....
Ξαφνικα θυμάμαι την Ιωάννα και φεύγω απο την αγκαλια του.
"Και τωρα που ειναι η Ιωαννα?"
"Δεν εχω ιδεα...αλλα ειναι θεμα χρόνου να παρουμε διαζύγιο"
"Τι εννοείς?"
YOU ARE READING
Παιχνίδια της μοίρας
Random!ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ! Ένα κορίτσι που δεν είχε ευχάριστη εφηβεία, αλλά είχε όνειρα και πεποιθήσεις. Μεγάλωσε σε ένα απομονωμένο χωριό και το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει από εκεί και να πάει κάπου αλλού και να ξεκινήσει μια καινούρια ζωη. Τι λέτε θα...
