Παιχνίδια της μοίρας

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Εντάξει όλα είναι έτοιμα . Απόψε αργά το απόγευμα πετάω για Θεσσαλονίκη. Ομολογώ πως είμαι λίγο κουρασμένη γιατί χθες κάναμε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι και το λήξαμε πολύ αργά. Παρά την κούραση μου όμως νιώθω μεγάλη χαρά.

Νιώθω ολόκληρο το σώμα μου να φωνάζει "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ". Θα φύγω. Μου φαίνεται απίστευτο όλο αυτό. Αν κοιμάμαι και όλα αυτά είναι ένα όνειρο, σας παρακαλώ μην με ξυπνήσετε.

Φτάνω στο ξενοδοχείο. Βράδυ πλέον και κατακουρασμένη κλείνω ένα δωμάτιο και πάω να ξεκουραστώ. Αύριο αναμένεται μια καινούρια ζωή για μένα...

Επόμενη μέρα:

Ο καιρός είναι τόσο ωραίος έξω που και στο σπίτι να θέλει κανείς να μείνει δεν μπορεί. Η αλήθεια είναι ότι είχα συνηθίσει όταν ξυπνάω το πρωί να ακούω το κελάηδησμα των πουλιών και όχι τις κόρνες των αυτοκινήτων. Αλλά εντάξει θα προσαρμοστώ, που θα μου πάει...

Ξύπνησα σχετικά νωρίς, αλλά δεν ήθελα να κάθομαι στο ξενοδοχείο. Γι'αυτό ετοιμάστηκα και βγήκα έξω για να κάνω μια βόλτα, να γνωρίσω την πόλη και το σημαντικότερο απ'όλα να φάω κάτι γιατί έχω να βάλω μπουκιά στο στόμα μου από χθες.

Μετά από μια ώρα αυτοξενάγησης αποφάσισα να κάτσω σε καμια καφετέρια. Είχα το κινητό στην τσάντα μου και εκεί που περπατούσα το άκουσα να χτυπάει. Συνέχιζα να προχωράω, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούσα να βρω το τηλέφωνό μου και έτσι δεν κοιτούσα μπροστά μου. Όταν το βρήκα και σήκωσα το κεφάλι μου ώστε να κοιτάω ευθεία, είδα έναν ποδηλάτη που ερχόταν κατα πάνω μου. Για να αποφύγω την συγκρουσή μας έκανα ένα βήμα στα δεξιά και "έπεσα" πάνω σε μια κολώνα.

Όταν συνήλθα, μου κέντρισε το ενδιαφέρον ένα κίτρινο χαρτάκι που έγραφε με μεγάλα κόκκινα γράμματα 'ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ". Το έβγαλα φωτογραφία και μπήκα στην πρώτη καφετέρια που βρήκα μπροστά μου.

Αφού έκατσα σε ένα τραπέζι και παρήγγειλα, πήρα τηλέφωνο την μαμά μου.( Δεν ξέρω αν το μαντέψατε, αλλά αυτή με έπαιρνε πριν). Της έδωσα αναφορά για το τι έκανα ( κλασσικές μαμάδες😂) και κλείσαμε. Δεν της ανέφερα κάτι για το ενοικιαστήριο που βρήκα. Ήθελα πρώτα να πάρω τηλέφωνο τους ενοικιαστές, να δω πως έχουν τα πράγματα και μετά βλέπουμε....

Την ώρα που ήρθε η παραγγελία μου, τηλεφώνησα στο νούμερο που είχε πάνω το χαρτάκι. Χτύπησε δυο φορές και μετά το σήκωσε ένας άντρας που αν κρίνω από την φωνή του πρέπει να είναι ηλικιωμένος.
-Νεφέλη: Ναι γεια σας. Είστε ο Νασάκης Θωμάς?
-Θωμας:Μάλιστα. Ο ίδιος. Με ποιόν ομιλώ παρακαλώ?
-Νεφέλη: Ονομάζομαι Νεφέλη Κασπάτου και σας τηλεφωνό για το ενοικιαστήριο που βρήκα.
-Θωμάς: Ωραία. Είσαι πολύ τυχερή κορίτσι μου. Δεν είχα κάποιο σπίτι αδειανο μέχρι προχθές που μου ξενοίκιασε μια οικογένεια.
-Νεφέλη: Αχχ ωραία. Πότε θα μπορώ να περάσω να δω το σπίτι?
-Θωμάς: Όποτε θες. Εγώ σήμερα θα πάω για να μου επιστρέψουν τα κλειδιά από το σπίτι και να πάρουν και τα τελευταία τους πράγματα.

Αφού μου έδωσε όσες πληροφορίες χρειαζόμουν για το που βρίσκεται το σπίτι, κλείσαμε το τηλέφωνο. Μετά από μερικά λεπτά που είχα τελειώσει και από το φαγητό μου κατευθήνθηκα προς στο ταμείο για να πληρώσω. Τότε άκουσα την ταμεία να μιλάει με κάποιον άντρα, που αν κρίνω από αυτά που συζητούσαν ήταν το αφεντικό του μαγαζιού.

Πάω κοντά, πληρώνω και πριν φύγω την ακούω να λέει: Αμάν! Πόσο δύσκολο είναι να βρούμε μια σερβιτόρα. Τότε γυρνάω ασυναίσθητα και απαντάω.
-Νεφέλη:Καθόλου δύσκολο.Είμαι φοιτήτρια και ψάχνω για δουλειά.
-ταμείας:Εσύ? Εσύ να έρθεις να δουλέψεις εδώ?
-Νεφέλη: Ναι. Γιατί όχι? Βέβαια δεν έχω ξαναδουλέψει αλλά θα μου πάρει το πολύ 3 μέρες για να μάθω πως λειτουργεί το μαγαζί.
-ταμείας: Έτσι όπως σε κόβω ούτε σε 3 χρόνια δεν θα έχεις μάθει να ξεχωρίζεις το νερό από τον καφέ.
-Νεφέλη: Μα γιατί κρίνεται χωρίς να δοκιμάσεται πρώτα. Μάλλον γι αυτό δεν έχετε υπαλλήλους. Τους φέρεστε υποτιμητικά και αυτό θα το μετανιώσετε μια μέρα.

Έφυγα κατευθείαν . Δεν έκατσα να ακούσω την απάντηση της. Τι αγένεια Θεέ μου! Τέλος πάντων. Ας μαζέψω όλες μου τις δυνάμεις και ας πάω να συναντήσω τον κύριο Θωμά.

Επιτέλους η Νεφέλη πήγε στην Θεσσαλονίκη.
Τι λέτε? Θα της δώσει ο κύριος Θωμάς το σπίτι ή όχι?
Θα μάθετε στο επόμενο κεφάλαιο.
Καλά αυτή η ταμείας έλεος.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να σας άρεσε το κεφάλαιο. Στην αρχή η ιστορία είναι λίγο βαρετή, αλλά κάντε λίγο υπομονή.
Εξάλλου το καλό πράγμα αργεί να γίνει😉