Παιχνίδια της μοίρας

ΟΛΑ ΤΑ ΧΑΤΙΡΙΑ?

ΑΦΗΓΗΤΗΣ pov

Εγώ ανήκω στην κατηγορία των αφηγητών που είναι παντογνώστες. Ως γνωστόν, ένας παντογνώστης αφηγητής ξέρει τα πάντα για την ιστορία και για όσους παίζουν σε αυτήν.

Έτσι, εγώ ξέρω ποιός κρύβεται πίσω από τον μαυροφορεμένο άντρα και ποιός τον έστειλε για να απειλήσει (ή να προειδοποιήσει) την Νεφέλη.

Δεν θα σας το αποκαλύψω όμως. Προς το παρόν... Γιατί προς το μέλλον θα δουν πολλά τα μάτια σας.

Ένα πράγμα να έχετε στον νου σας: Η ζήλεια είναι ύπουλη, και όταν εισχορήσει στην καρδία του ανθρώπου και θολώσει το μυαλό και την κρίση του, δεν σκέφτεται τίποτα άλλο από το να διεκδικήσει αυτό που του ανήκει με κάθε κόστος.

Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας.

Η Νεφέλη κοιμήθηκε σαν πουλάκι. Φαίνεται η παρουσία του Ηρακλή της έκανε καλό, παρά τους καβγάδες τους.
--------------------------------------------------------------------------

Νεφέλης pov:

Κοιμήθηκα ήρεμα σήμερα. Περίεργο. Με τα γεγονόντα που συνέβησαν χθες, ήμουν σίγουρη πως θα έχω έναν ανήσυχο ύπνο.

Σηκώνομαι και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι τον Ηρακλή να με έχει αγκαλιά. Τον απομακρύνω από πάνω μου και τον ξυπνάω γρήγορα ώστε να μου δώσει εξηγήσεις.

-Νεφέλη:Ηρακληηηηη!!!!! Ξύπναααα!!!!!!!!!
-Ηρακλής: Αφού δεν έχω σχολείο σήμερα, άσε με να κοιμηθώ.
-Νεφέλη: Ηρακλή ή θα ξυπνήσεις ΤΩΡΑ ή θα φέρω έναν κουβά με νερό να σου ρίξω στο κεφάλι και ταυτοχρόνως να τραγουδάω με την παράφωνη φωνή μου!
-Ηρακλής: Θες να σου κάνω φωνητικά?
-Νεφέλη: Θες να σηκωθείς?!
-Ηρακλής: Όφου! Όρίστε σηκώθηκα. Τι θες από την ζωή μου?
-Νεφέλη: Θέλω να...
-Ηρακλής: Όχι Νεφέλη. Σε βλέπω σαν αδερφή μου. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα....
-Νεφέλη: Ηρακλή ΣΚΑΣΕ και πες μου πως βρέθηκες στο κρεβάτι μου!
-Ηρακλής: Δεν θυμάσαι τίποτα από χθες, εεε?
-Νεφέλη: Όχι, τι έγινε χθες?
-Ηρακλής: Κάποια στιγμή ήρθες στον καναπέ και έκλαιγες και σε πήγα στο κρεβάτι σου και μου είπες να μείνω μαζί σου γιατί φοβασαι.
-Νεφέλη: Τέλεια... Ρεζίλι έγινα πάλι.

Θα αφήσω ασχολίαστο το γεγονός ότι ηρέμισα και τα ξέχασα όλα στην αγκαλιά του Ηρακλή.
Ο Ηρακλής έκανε κάτι που δεν το περίμενα.Ήρθε κοντά μου, μού έπιασε το χέρι και μού είπε:

-Όσο είμαι εδώ, μην φοβάσαι κανέναν. Θα βρούμε τρόπο να ξεσκεπάσουμε αυτόν τον τύπο. Και μην ανησυχείς. Δεν πρόκειτε να σε κοροιδέψω επειδή χθες μου έδειξες ότι και εσύ σαν άνθρωπος έχεις κάποιες αδυναμίες.
-Ως τι θα με βοηθήσεις Ηρακλή?
-Ως ο μεγαλύτερος σου αδερφός.
-Σε παρεξήγησα τελικά. Δεν είσαι αυτός ο άξεστος τυπάς που αλλάζει τις κοπέλες σαν τα πουκάμισσα.
-Αυτός ακριβώς ο τυπάς είμαι για τον κόσμο. Για την οικογένειά μου όμως γίνομαι σωστός κύριος.

Σε αυτό το σημείο ανταλλάξαμε ένα χαμόγελο και ο διάλογος συνεχίζεται με την απάντησή μου:

-Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω: το γεγονός ότι έχεις πολλαπλές προσωπικότητες ή το ότι με θεωρείς οικογένειά σου παρ'όλους τους καυγάδες μας.
-Καλά μην νομίζεις. Ο μόνος λόγος που σε ανέχομαι είναι οι γονείς μας. Εντάξει πλάκα κάνω. Πάντα ήθελα μια μικρή αδερφή. Να μπορώ να την υπερασπίζομαι, να της λέω τι είναι σωστό και τι λάθος, να την συμβουλεύω..
-Να την ελέγχεις, να μην την αφήνεις να βγαίνει με όποιον θέλει, να την πέφτεις στην κολλητή της...
-Εεεε τώρα τι να σου πω...
-Ηρακλή δεν ξέρω τι θα έκανες στην μικρότερή σου αδερφή, πάντως εμείς οι δυο πρώτον έχουμε την ίδια ηλικία και δεύτερον κουμάντο στην ζωή μου κάνω μόνο εγώ.
-Καλά ντε, μην δαγκώνεις. Εγώ φταίω που ήθελα να έχω μικρή αδερφούλα.
-Άμα σοβαρευτείς θα μπορείς να βρεις μια καλή κοπέλα που θα σε ανέχεται και να κάνεις όσες μικρές κορούλες θες.
-Κάνε εσύ μικρές κορούλες να έχω μικρά ανιψάκια.
-Μπα. Εγώ δεν το έχω και τόσο με την οικογένεια.
-Αλήθεια, δεν μου έχεις μιλήσει ποτέ για το παρελθόν σου.
-Η Θάλεια και ο Θωμάς μάς περιμένουν να πάμε σπίτι.
-Καλαααα. Θα μάθωωω.
-Βοηθός μου θα γίνεις, όχι κολλητός μου. Δεν ανοίγομαι εύκολα.
-Βάζεις στοίχημα ότι σε εμένα θα ανοιχτεί εύκολα?
-Είσαι αποφασισμένος να χάσεις βλέπω.
-Όποιος χάσει θα κάνει τα χατίρια του άλλου για έναν μήνα. Όλα τα χατίρια.
-Σύμφωνοι...