BERCESTE//ZEYKER

3.BÖLÜM

Beni öldürecek olması kalbimi acıtmıştı. Acaba hiç düşünmüş müydü benim suçsuz olduğumu? Hiç düşünmüş müydü hayatımın yok yere buruşturulup atılacağını? İnsanın az da olsa içi acırdı. Suçsuz bir bedeni yok etmek acı vermeliydi. En kalpsiz insan bile üzülürdü buna. Dün o gittikten sonra biraz daha ağladım. Ağladım çünkü söylediği sözler daha da fenalaşmama neden oldu. Ağladıkça rahatladım sanki. Gözyaşlarımı akıtarak içimdeki o acıyı dışarıya atmaya çalıştım. Ağlamamın hızı hiç kesilmedi.

Bu duruma çok sinirlenmiş olacak ki kapı birden açıldı ve içeriye girdi. Kesin yine hakaret etmeye geldi diye düşünüyodum ki içeri saçları ve sakalı aklaşmaya başlamış yaşlı bir adamla birlikte girdi. Adam yanıma geldi. Daha da korktum çünkü bana ne yapacağını kestiremiyordum. Yanıma geldi ve "Sakin ol kızım, sakin ol." dedi. Ben hiç bir tepki vermeden az da olsa ağlamamı durdurarak adamla göz teması kurmaya çalıştım. "Bak kızım böyle yaparak kendine zarar vermekten başka bir şey yapmıyorsun. İzin ver sana serum vereyim azıcık uyu. O zaman kendine gelirsin ve neler diyeceğine, kendini nasıl ifade edeceğine daha rahat karar verirsin. Hadi biraz büyük sözü dinle. Şu an yüzün o kadar kötü gözüküyor ki. " Hiç bir tepki vermedim. Adamın yüzüne bakmaya devam ettim.

Bana yoğun ve kesintisiz bakan bir çift zümrüt yeşili göz vardı. Doktor olarak tahmin ettiğim adamdan gözlerimi kaçırdım ve bu sefer zümrüt yeşili gözlere sabitledim. Kaşlarını çatmış bana bakıyordu. Yaşlı adam "Ayna getirmemi ister misin? Daha çabuk karar vereceğine eminim." Kafamı 'olur' anlamında salladım.

Adamlardan biri içerden küçük bir ayna getirdi. Elime aldım ve kendimi incelemeye başladım. Yüzümde hissettiğim tüm duygular resmolmuş gibiydi. Gözlerimin altı ağlamaktan morarmış ve içi kanlanmıştı. Yüzüm iyice solmuştu. Adama baktığımda vazgeçmeyeceğini anladım ve kısık bir sesle "Tamam" dedim. Adam memnun olmuştu. Yatağa uzanmamı söyledi ve eline aldığı iğneyle yanıma doğru yaklaştı.Yalnız benim iğne fobim vardı.Yaşlı adama "Benim iğne fobim var." dedim yalvaran gözlerle . Yaşlı adam "Birinin elini tutması yardımcı olur mu?" dedi babacan bir tavırla. "Bilmem." dedim.

Yaşlı adam tam elini uzatmıştı ki Zümrüt Gözlü o adam yanıma yaklaştı ve elimi tuttu. Ben de yaşlı adam da çok şaşırdık. Kaşlarımı daha da çatarak gözlerine baktım. Elimi hışımla çekerek yüzümü buruşturdum. Gözünün rengi daha da koyulaştı. Yaşlı adam bizi izliyordu. O sırada dışarıdan korumaya benzeyen biri " Kerem Bey acil bakmanız gerek." diye çağırdı. Doktor " Hazırsan vuruyorum." dedi
Bu sırada Kerem dışarı çıkmıştı.

Günlerdir Zümrüt Gözlü diye tanımladığım o adamın adı Kerem'miş. İsminin anlamını taşıyordu gerçekten . Çok asildi ve cesaretliydi. Her şeye gücü yetecek kadar güçlü bir görüntüsü vardı. Yüzünde hiçbir duygu barındırmıyordu. Duygusuz gibiydi. Bir genç kıza 'öleceksin ' diyebilmesi tüm bunları açıklıyordu. Bunu diyebilecek kadar cesaretli ve ruhsuz bir yapıya sahip olduğu apaçık ortadaydı.

Ben bunları düşünürken yaşlı doktor kolumu dürtüyordu. Silkelenip doktora döndüm. Bana sıcak bir gülümseme yolladı. Sevmiştim bu adamı. En azından pozitif bir enerji veriyordu. Aynı şekilde bende ona gülümsedim. " Birazdan üzerine ağırlık çökecektir. Rahat bir uyku çek. Kendine gelirsin." dedikten sonra memnun olmuşçasına kafasını sallayıp odadan çıktı.

***

Yaşlı doktorun dediği gibi uyuyakalmıştım. Uyandığımda değişen bir şey yoktu. Yine rutubet kokan ve karanlık o odadaydım. Burası ne kadar da iğrenç bir yerdi böyle! Nefesimin daralmaya başladığını hissettiğimde kapıya tüm gücümle vurdum. Çok geçmeden içeri Kerem geldi. " Noldu yine ?" diye sordu. Öncelikli olarak o tapılası gözlere kısa süre baktım. Sonra da "Burada nefesim daralıyor. Gerçekten iyi hissetmiyorum başka bir oda yok mu?" dedim. Alayla güldü. " Vay be! Otelde olmadığının farkında olmanı umuyorum?" diye iğneleyici bir şekilde konuştu. Gözlerimi gözlerinden hiç ayırmadan yüzümü buruşturdum. "Çok ciddiyim . Bunalıyorum." dedim.
"Bunu ölmeden önceki son dileğin olarak kabul ediyorum." dedi ve gitti.