The missing piece [ W POPRAWKACH]

24.

Diana pov's

Siedziałam przy biurku, patrząc w ekran, który od dobrych kilku minut udawał, że coś się zmienia. Palce miałam na klawiaturze, ale nie pisałam nic sensownego. Co chwilę łapałam się na tym samym — że słucham.

Nie wszystkiego.

Jednego rytmu kroków.

I to było irytujące, bo już nawet nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, kiedy Victor jest gdzieś w pobliżu. Zawsze tak samo. Spokojnie. Równo.

Jakby przestrzeń wokół niego miała inny porządek niż reszta biura.

Przełknęłam ślinę i odchyliłam się na krześle.

— Skup się — mruknęłam do siebie.

Jakby to miało cokolwiek zmienić. Nie zmieniło.
W pewnym momencie przestałam udawać, że pracuję. Ekran nadal świecił przede mną, ale wzrok odpłynął gdzieś dalej.

I wtedy wróciło to.

Nie od razu całe.

Tylko fragment.

Jego dłoń przy moim policzku.

Ten moment ciszy przed.

I to, jak się zatrzymał, jakby sprawdzał coś, czego nie chciał jeszcze nazwać.

Przełknęłam ślinę, tym razem mocniej.

— To było głupie — powiedziałam cicho sama do siebie.

Brzmiało rozsądnie. Logicznie. Pasowało do wszystkiego, co powinnam myśleć. Tylko że ta „logiczna" część nie była tak jednoznaczna.

Bo kiedy wracałam do tego w głowie, nie było w tym chaosu. Nie było agresji. Nie było niczego, co powinno krzyczeć „to błąd".

Było... za cicho.

Za naturalnie.

I to właśnie było najbardziej niepokojące. Oparłam łokcie o biurko i ukryłam na chwilę twarz w dłoniach.

— To nie powinno się wydarzyć — mruknęłam.

Ale zaraz po tym, wbrew sobie, przyszła druga myśl. Nie tak ostra.

Bardziej uczciwa.

Nie było tak źle.

Zamknęłam oczy na sekundę.

Jakby to miało wyłączyć cały ten wewnętrzny dialog. Ale nie wyłączyło. Bo najgorsze było to, że ciało pamiętało inaczej niż głowa.

I żadna z tych wersji nie chciała ustąpić.

Podniosłam wzrok. Biuro żyło swoim tempem. Normalnym. Obojętnym.

A gdzieś w tym wszystkim był on.

Nie musiałam nawet go widzieć cały czas, żeby wiedzieć, że jest. I to wystarczało, żeby wtorek przestał być zwykłym wtorkiem.