The Reality (MSF book2)

Chapter Fourthy-Three

Dennise Michelle Lazaro

"Bwisit ka! Pinag-alala mo ako! Nakakainis ka, ilang beses mo na tong ginawa! Isa pa, ikakamatay ko na talaga." I yelled at her and wiped my tears.

"Ouch! That hurts man!"-Kim

"Kakagising mo na nga lang, hampas pa abot mo." Kakamot kamot na bulong ni Aly at mabilis akong hinila ng makita niya siguro akong nakataas ang kamay. Niyakap niya ako ng mahigpit kaya tuluyan na naman akong napaiyak sa balikat niya. "Napaka mo.. Napaka mo talaga." Maangas niyang sabi habang pinapaulanan ako ng halik sa balikat.

Hindi ko siya pinansin at mas lalong hinigpitan ang pagkakayakap sakanya. Ayoko na, hindi ko na talaga kaya pag nahimatay pa siya ulit. Ang sabi ng doctor kaya daw siya nahimatay kahapon eh dahil wala siyang pahinga at baka daw napagod ang buong katawan niya, isama mo pa yung epekto nang ulo niya.

Kahapon pa ako hindi mapakali, kahapon ko pa siya binabantayan dito sa Hospital. Salamat naman sa Diyos at nagising din siya sa wakas. Ang hirap kaya magkaroon ng pasyenteng parang may kung anong bumabagabag sa pag tulog niya. Alam mo yun? Kagabi pa siya salita ng salita. Nag i-slept talk po siya, which is really weird.

"Napaka-iyakin ba Ly?" Takang tanong ni ate Fille.

"Oo. Mugto na nga mga mata niya umiiyak pa rin."-Aly

"Eh paano naman kasi anak, kahapon kapa hindi magising gising. Eh di shempre mag-aalala yan."-Tita Alissa.

"Ganun po ba mhie? Hayaan niyo po, babawi ako kay Den. Diba mahal?" Malambing niyang bulong sa tenga ko. Humaplos ang kamay niya sa puson ko kaya mabilis akong lumayo at hinampas ang kamay niya. "Aray ko naman, yung dectrose oh." Nakasimangot niyang reklamo.

"Manyak! Bwisit."

Tumingin siya sa paligid at natahimik silang lahat. "Maka manyak ka naman mahal. Nangyari naman na eh..." Nakangising aniya kaya nanlaki ang mga mata ko. Nagkamot siya ng ulo at nag-iwas ng tingin.

"What did you say?"-Jia

"May nangyaring ano?!"-Mich

"Oh em gee! Nakakaalala kana?!" Rachel exclaimed as she pointed at Aly. I look intently on Aly's face and she bit her lower lip. I know what Rachel meants because i told he about that. Chismosa kasi eh. That's why... Nakakahiya. Blockmail niya kaya yun saakin nung nasa Paris kami.

"Don't tell me..."

"Yes. Nakakaalala na ako."-Aly

My mouth slightly open but no words came out. I want to scream, i want to hug her tight but I can't my feet can't move. She smiled at me and open her arms widely. My tears started to fall again when she spoke out. "I want to hug my queen. The person who patiently wait for me to remember everything. The person who still loves me at the end. I want to hug my wife. I mean... Yeah! My future wife." She smillingly said.

I heard everyone gasp as i turn my back on her. I cover my face with my both palms and cried. I know her smiles faded away, but i want her to feel how painful what she did to me at the past. But then my feet steps backward and lean my back on hers. Im still crying when she hug me from behind. "I hate you... I hate you because my body and soul can't do what i wanted to do. I hate you because I love you. You're so annoying Aly!" I angrily says.

"Sssh. Im so sorry baby..." She pauses. I heard the door open and close kaya alam kong kami nalang dalawa sa kwarto. "Hey baby, look at me.." Pagsusumamo niya at pinaharap ako sakanya. Marahan niyang tinanggal ang mga kamay ko sa aking mukha kaya napamulat ako. Nakangiti ito saakin habang hinahalikan isa-isa ang mga daliri ko. "I love you baby. Please don't cry. Im still alive. Let make this day a happy day ok? Let's talk the next day. 'Coz hell yeah! I miss you so much." She excitedly said and pulled me for a kiss on my forehead. I pouted my lips that makes her laugh. "Nakailang halik kana kanina eh. Tama na muna, baka ma over dose ako sa medkiss ko eh." Sabi pa nito kaya napangiti na rin ako.