Chapter 24

172 4 0
                                        

"I said one more bottle, Johanna!" hindi ko mapigilang sumigaw at magtaas ng boses sa kaibigan ko nang agawin niya sakin yung isang bote ng alak na binuksan ko. "Ano ba?! Akin na 'yan!" inis kong saad.

"You're fucking drunk, Arianne! Ano bang nangyayari sa'yo?!" she raised her voice too.

Xandra suddenly stood up in between us. She hide me on her back as she calmly face Johanna.

"Let's stop drinking na. Itago mo nalang muna 'yan. Pag tumigil tayo, titigil na rin 'to." kalmado niyang saad.

"No! Iinom pa ako, Xandra!" ani ko naman sa kaniya.

"Mukha bang titigil na 'yan? She's out of her mind! She's been acting weird! Kanina pa 'yan lumalaklak. Walang sinasabi sa atin kung anong nangyayari!" Johanna said.

Inis akong napakamot sa ulo ko bago naupo.

I saw Reign starting to clean up the mess on the table. Kinuha na niya yung mga baso at yung mga boteng naubos na ang laman. Then Aleah suddenly take a seat beside me.

"Lea, iinom pa 'ko. I want to drink more." mahina kong saad kay Aleah sa tabi ko.

Pero inilingan niya lang ako tsaka hinaplos ang ulo ko. "You're drunk na, Anne. Gusto mo bang dito na kila Xandra matulog o ihahatid ka namin pauwi sainyo?" sambit niya sa akin.

I shook my head. "I don't want to go home..." I whined. I just don't want to go home right now. That's because I'm missing Ethan. Feeling ko nasa bahay ako ni lola, I can imagine Ethan while we're on the kitchen while he's preparing our food. Lahat, naaalala ako...

Napayuko ako. I rested my elbow above my thigh and covered my face when I felt myself crying for an unknown reason. "G-Gusto kong bumalik sa probinsya..." I cried.

"Ano? Nagustuhan mo na ba roon? Edi sana hindi ka na umuwi! 'Yan lang pala pinaglalasingan mo ngayon. Ang babaw naman, Arianne!"

"You're so mean!" I looked at Johanna when I said that. Lahat sila ay nagulat nang makitang umiiyak ako. "You don't know what I'm going through right now kaya wala kang karapatan na sabihin na ang babaw ko!" sabi ko sa kaniya.

"Paano namin maiintindihan, ha?" naglakad siya papalapit sa akin. "Paano namin maiintindihan eh wala ka namang sinasabi sa amin? Nakatanga lang kami rito kanina pa, ayaw mong magsalita, umiinom ka lang. We were asking you questions pero hindi ka sumasagot. Sabihin mo nga. How would we understand?" saad niya.

My chin vibrated as I cried. "S-Si Ethan..." I said, almost a whisper.

"Huh, tangina, lalaki lang." aniya.

"Hindi siya lalaki lang!" I said. "He's the man that I love! He's the man who made life easier for me to the place I'm not used to live in nung malayo ako sainyong lahat! Hindi lang siya lalaki lang kasi boyfriend ko siya!" I told them.

Nakita ko ang gulat sa mga mukha nila nang sabihin ko iyon.

"Ethan's my boyfriend..." I said. "I left him at the province. I didn't had the chance to say goodbye to him dahil kailangan din naming umalis agad ni mommy. I miss him so fucking much pero wala na akong karapatang sabihin pa 'yon dahil nakipaghiwalay naman na ako..." sabi ko sa kanila.

I felt Aleah's hand caressing my back because of my sudden breakdown. Lahat sila ay natahimik habang hinahayaan akong ilabas lahat ng emosyon at nararamdaman ko.

"I know that's so stupid of me but I don't want a long distance relationship for us. We won't have enough communications dahil mahirap ang signal doon. On the other hand, I'll be busy here kasi may pag-aaral pa akong inaatupag. Mawawalan lang ako ng oras sa kaniya. And it's not the kind of relationship that I want us to have." sabi ko.

When We MetTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon