Captive/Chanbaek

thirty seven

Baekhyun kapatıldığı odada gezdirdi gözlerini. Bomboştu, oturacak bir yer bile yoktu.

Ne kadar süre geçmişti buraya geleli? Emin değildi. Chanyeol yokluğunu fark etmiş olmalıydı.

Kollarını karnına sardı. Korkuyordu. Hem kendisi için hemde bebeği için deliler gibi korkuyordu.

Adamın gözleri normal bakmıyordu. Chanyeol böyle bir şey yapmazdı. Yapmış olsa bile o adamı Baekhyun'un olduğu eve sokmazdı. Baekhyun buna emindi.

Eşini tanıyordu.

Elini boğazına attı istemesizce ovdu Baekhyun. Sakin kalmak zorundaydı. Chanyeol gelecekti. Buna da emindi. Sadece adamı oyalaması gerekiyordu.

Sekiz aylık hamile birini öldürecek kadar cani olamazdı, değil mi?

Chanyeol'un masum olduğu ortaya çıktığında her şey bitecekti. Baekhyun sadece sabretmeliydi.

///////////

"Neden?!" Diye bağırdı Chanyeol tüm öfkesiyle Kai'ye bakarken. "Neden yapsın bunu?! Ben ona ne yaptım Kai?!"

"Bilmiyorum ama bulacağız tamam mı? Nedenini de, Baekhyun'u da bulacağız."

Chanyeol titreyen ellerini saçlarının arasından geçirdi. Deliler gibi korkuyordu.

Eşi evinden güvenli dediği kalesinden kaçırılmıştı. Hemde bir zamanlar ağabeyi gibi gördüğü adam tarafından!

Titrek bir nefes aldı Chanyeol. "Yok, ben yapamam Kai. Bulamam onu. Evimden elini kolunu sallaya sallaya çıkmış. Ne öğrendiysem ondan öğrendim ben. Bulamam onu biliyorum."

"Bu kadar hızlı pes edemezsin!" Dedi Kai sinirle. "Bak kızı öldü dedin değil mi? Belki de biri senin üzerine iftira atmıştır. Buna inandığı için-"

"Bu en kötü ihtimal!" Diye bağırdı Chanyeol korkuyla. "Eğer, eğer benim yaptığımı sanıyorsa biterim ben. Acımaz Baekhyun'a. Bir saniye olsun acımaz."

Yanaklarından süzülen yaşlara engel olamadı. Sertçe ovdu yüzünü. "İkisini de kaybederim Kai."

Kai yavaşça sardı kollarını Chanyeol'un bedenine. Chanyeol yüzünü omuzuna yasladığında "Polis ile iletişime geçebiliriz istersen." Demişti.

Chanyeol tam bir şey diyecekken açılan kapıyla duraksadı. Chen gelmişti.

"Bir haber mi var?" Dedi Chanyeol hızla Kai'den uzaklaşırken. Chen'in bakışları yerdeydi.

"Chen ne oluyor? Bir şey mi öğrendin?" "B-bendim." Dedi saniyeler sonra Chen. "Beni ona teslim edin bay Park. Eşinizi bırakacaktır."

Chanyeol'un gözleri şaşkınlıkla irileşti. "Nasıl?" Diye sordu anlamayarak. "Ben sana böyle bir emir vermedim!"

"Babanız verdi." Dedi Chen yüzünü yerden kaldıramazken. "Ailem için yaptım efendim. Mecburdum."

"Mecburdun?" Hızla ilerledi ve sertçe tuttu yakalarını. "Ailen öyle mi?! Benim ailem nerede Chen? Söylesene! Bana gelseydin ya! Bana anlatsaydın ben sana yardım ederdim!"

Sert bir yumruk attı yüzüne. "Eğer senin sikik düşüncelerin yüzünden aileme bir şey olduysa, o seni hayatta tutsa bile ben yaşatmam! Duydun mu beni?!"

Bakışları Kai'ye döndü. "Heechul ile iletişim kurmaya çalış. Ona her şeyi anlatacağım."

Dişlerini sertçe birbirine bastırdı Chanyeol. "Şunu da odaya kapatın. Bir yere kaybolmasın."

Herkes odadan ayrılırken Chanyeol'un bakışları camdan görünen orman manzarasındaydı.

"Bulacağım." Diye mırıldandı kendi kendine. "Biraz sabret güzelim. Bulacağım sizi."