ဘာလိုလိုနဲ႕အခ်ိန္ေတြေတာင္သုံးလေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီေလ~
အခ်ိန္သုံးလအတြင္းမွာသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္းႏွီးမႈဟာလည္းတိုးတက္လာခဲ့တယ္။ဝန္ဘင္းအစပိုင္းမွာထင္ထားခဲ့တာက သူေတာ့တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္းဒုကၡေပးခံရဦးမွာပဲဟုပင္။သူထင္ထားသလိုျဖစ္မလာပဲ ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္းကသူ႕ကိုပိုၿပီးခင္တြယ္လာသလိုေတာင္ခံစားရတယ္ ဟန္ေဆာင္ေနတာသာမဟုတ္ရင္ေပါ့။မနက္စာကိုအိမ္မွာပဲတူတူစားတာမ်ိဳး၊ေနာက္ပိုင္းတျဖည္းျဖည္း ေန႕လည္စာကိုပါအိမ္ထိတကူးတကျပန္လာစားတာမ်ိဳး။ခုဆိုရင္သူကေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္းအတြက္အဝတ္အစားထုတ္ေပးေရးနဲ႕ necktie ခ်ည္ေပးေရးတာဝန္ခံျဖစ္လာတာလည္းသုံးလရွိခဲ့ၿပီ။ၾကားထဲမွာထူးထူးျခားျခားဘာမွမျဖစ္တာကပဲထူးျခားေနတာလားေတာ့မေျပာတတ္။
"ဒီေန႕ညစာ အိမ္ျပန္မစားေတာ့ဘူး dinner ရွိလို႔"
"တစ္ေယာက္တည္းစားလည္းထမင္းပါပဲ ရတယ္ ကိစၥမရွိဘူး"
"ေနဦးေျပာလို႔မၿပီးေသးဘူးေလ။ဒီေန႕မင်းပါပွဲလိုက်တက်ရမယ်"
necktie ခ်ည္ေပးေနတဲ့ဝန္ဘင္းရဲ႕လက္ေတြကရပ္သြားၿပီး ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္းမ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္ၾကည့္ၿပီးအကဲခတ္လိုက္တယ္။
"ဘာလဲ..တစ္ခုခုေပေနလို႔လား"
"ေဟ်ာင္း မဟုတ္တာေတြထပ္ၿပီးႀကံစည္ေနျပန္ၿပီလား။ကြၽန္ေတာ္မလိုက္ဘူးေနာ္"
"အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ဒီေန႕မင္းကေဟ်ာင္းရဲ႕ပါတနာအေနနဲ႕ပြဲတက္ရမွာဟုတ္တယ္။အဲ့ဒါအကုန္ပဲ ေနာက္ထပ္ဘာမွမရွိဘူး"
ဝန္ဘင္းသိပ္ေတာ့မယုံခ်င္ေပ။အရင္ေန႕ေတြတုန္းကအခန္းထဲပဲေအာင္းေနရတာပ်င္းလြန္းလို႔အျပင္ေလးတစ္ခါပို႔ေပးဖို႔ေျပာတာေတာင္ျငင္းၿပီး ခုမွပြဲထုတ္မယ္ဆိုတာကေတာ့ မယုံခ်င္စရာပဲေလ။
"ကြၽန္ေတာ္ ေခါင်းနည်းနည်းမူးနေတာ အေအးပတ္သြားတာထင္တယ္။ေဟ်ာင္းကိုဒုကၡလိုက္မေပးေတာ့ပါဘူး"
"တကယ္ ဘာကိစၥမွမရွိဘူးဆိုေနတာကို။ၿပီးေတာ့ ဟိုမိန္း..ဂန္ဆိုအြန္းျပန္ေရာက္ေနၿပီ သူလည္းပြဲတက္လိမ့္မယ္။မင္းမေတြ႕ခ်င္ဘူးလား"
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fanfiction"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
