ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္းဟာ သူ႕ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတာေတြအကုန္လုံးကိုေမ့သြားဖို႔တိတ္တိတ္ကေလးဆုေတာင္းခဲ့ဖူးတယ္။မျဖစ္နိုင္မွန္းသိေနတာေတာင္ သူနာက်င္ခဲ့ရတဲ့အတိတ္ဆိုးေတြအကုန္လုံးကိုေမ့သြားခ်င္ခဲ့တယ္။ဒါေပမယ့္သူေမ့ေပ်ာက္သြားခ်င္တဲ့အထဲမွာ ခုမွဖမ္းဆုပ္မိခါစသူ႕ဘဝရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာေနေရာင္ျခည္ေလးေတာ့မပါခဲ့ပါဘူး။
"ဝန္ဘင္းနီးကိုေမ့တယ္?ေဟ်ာင္းနားမလည္ဘူး ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ?"
ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း လည္းလက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္နဲ႕မ်က္ႏွာကိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပြတ္လိုက္ရင္း
"ကြၽန္..ကြၽန္ေတာ္ ခုနကသူ႕ကိုလုံးဝမသိေတာ့တာ ဘာမွအစေဖာ္မရေတာ့ဘူး ၿပီးေတာ့မေန႕ကလည္းတစ္ခါ"
ထယ္ဟိုလည္း ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းေသခ်ာမသိေသးေပမယ့္ ေဆာင္ခ်န္းစိတ္ထိခိုက္ေနတာျမင္ေတာ့ သူလည္းစိတ္မေကာင္းတာေၾကာင့္တတ္နိုင္တဲ့ဘက္ကႏွစ္သိမ့္ေပးရတယ္။
"ငါတို႔ေဆာင္ခ်န္းကခုတေလာအလုပ္ေတြပိေနလို႔အာ႐ုံေတြေထြျပားေနတာျဖစ္မွာပါ။အနားယူလိုက္ရင္သက္သာသြားမွာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး အရမ္းစိတ္မပူပါနဲ႕"
"မဟုတ္ဘူး ကြၽန္ေတာ္သိတယ္ အဲဒါေၾကာင့္လုံးဝမဟုတ္ဘူး!ကြၽန္ေတာ္ဒီလိုျဖစ္ေနတာသိရင္ သူအရမ္းဝမ္းနည္းသြားမွာ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ?ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္ သူစိတ္ပင္ပန္းရတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး"
သူ႕မွာအရင္ကျပႆနာကိုေတာင္မေျဖရွင္းရေသးခင္ျပႆနာအသစ္ကထပ္ေပၚလာေတာ့ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိ စိတ္ေတြရႈပ္ေနမိတယ္။
ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း ကအတန္ၾကာမ်က္ႏွာကိုလက္ဖဝါးနဲ႕အုပ္ထားတာကိုျပန္ဖယ္လိုက္ၿပီးမွ
"ခဏေလးးေဟ်ာင္း မသြားနဲ႕ဦးေနာ္! ကြၽန္ေတာ္..အတည္ျပဳစရာေလးရွိလို႔"
"ေအးပါ"
ထယ္ဟို႔ကိုေစာင့္ခိုင္းထားရင္းမွ ဝန္ဘင္းဆီကိုဖုန္းေခၚလိုက္တယ္။
"ဘာလုပ္ေနလဲ ေနေကာင္းရဲ႕လား?"
ဖုန္းတစ္ဖက္မွဝန္ဘင္းက
"ေကာင္းပါတယ္ ဂိမ္းေဆာ့ေနတာ။ေဟ်ာင္းေရာေန႕လယ္စာ စားၿပီးၿပီလား?"
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fiksi Penggemar"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
