အခုအခ်ိန္မွာ ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း တစ္ေယာက္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံးကိုအပိုင္စားရထားသလိုေပ်ာ္႐ႊင္ေနရတယ္ဆိုရင္လည္းမမွားပါဘူး။သူခ်စ္ရတဲ့သူကလည္းသူ႕အေပၚတူညီတယ္ခံစားခ်က္ေတြကိုတုံ႕ျပန္ေပးတယ္ဆိုတာက သူ႕အေနနဲ႕ တစ္ခါမွမေတြးဖူးခဲ့တဲ့ကိစၥ။သူ႕ဘဝမွာ အခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳးရွိလာမယ္လို႔ေတာင္ မေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ဘူး။ပတ္ဝန္ဘင္းက အေမွာင္ဖုံးေနတဲ့သူ႕ဘဝကို႐ုတ္တရက္ေပၚလာၿပီး အလင္းေပးတဲ့ေနေရာင္ျခည္လွလွေလးေပါ့။
ႏွစ္ဦးသား ေတာ္ေတာ္နဲ႕ျပန္မခြာနိုင္တဲ့ အနမ္းေတြဖလွယ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာစကားမွဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ေပ။နမ္းေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းကရွက္ဖို႔သတိမရေပမယ့္ ၿပီးသြားမွ ဘယ္သူ႕ဘက္ကမွစကားစမလာသလို အၾကည့္ခ်င္းေတာင္မစုံရဲေတာ့။
တစ္ေအာင့္ၾကာမွ ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း ကမ်က္ႏွာေတြေရာလည္ပင္းေတြေရာနီရဲေနတဲ့ ပတ္ဝန္ဘင္းၾကည့္ၿပီး အေနရမခက္ေစဖို႔ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန့္ၿပီးစကားစလိုက္တယ္။
"အဟင္း ဟို..ေကာင္းလား?"
"ဟမ္?ဘာ..ဘာကိုလဲ"
"မ..မဟုတ္ဘူး ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကေလ ဟိုဟာ ၾကယ္ေလးေတြၾကည့္လို႔ေကာင္းလား အဲ့ဒါကိုေမးခ်င္တာ"
"ေအာ ေကာင္း..ေကာင္းပါတယ္"
ေနရမခက္ေအာင္ေျပာလိုက္မွ ပိုေနရခက္သြားတဲ့ပုံေပါက္ကာ သူ႕ကိုမခ်ိၿပဳံး ၿပဳံးျပေနသူကိုၾကည့္ၿပီးအားနာစိတ္ဝင္သြားမိတယ္။
'ငါပိုဆိုးေအာင္လုပ္လိုက္မိတာလား?'
"သြားၾကေတာ့မလား ေဟ်ာင္း?"
"ခဏေနပါဦး ဟိုနားမွာျမက္ခင္းတုေလးေတြရွိတယ္ အဲ့မွာခဏထိုင္ၾကဦးစို႔ေလေနာ္"
သူ႕ရဲ႕ဝန္ဘင္းနီးကရွက္ေနလို႔စကားရွာၿပီး ျပန္ေတာ့မလားေမးေပမယ့္ တကယ္တမ္းမျပန္ခ်င္ေသးမွန္း သူသိတယ္။သူအလုပ္ေတြ
ျပန္မမ်ားေသးခင္ သူ႕ရဲ႕ရွိသမွ်အခ်ိန္ေတြကိုခ်စ္ရတဲ့သူအတြက္ေပးဖို႔စဥ္းစားထားတယ္။
ထိုင္မယ္ေျပာေပမယ့္ ျမက္ခင္းေပၚေရာက္ေတာ့ ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း ကလွဲအိပ္လိုက္တယ္။
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fanfiction"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
