ဝန္ဘင္းကအအိပ္ဆတ္တဲ့လူအမ်ိဳးအစားထဲမွာပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ မေန႕ညက ေဆာင္ခ်န္းေရခ်ိဳးခန္းထဲကျပန္ထြက္လာၿပီး သူ႕လည္ပင္းနဲ႕နား႐ြက္ကိုႏွာေခါင္းထိပ္ကေလးနဲ႕ပြတ္သီးပြတ္သပ္လာလုပ္ကတည္းကနိုးသြားခဲ့တာ။ခႏၶာကိုယ္ေလးလွည့္ၿပီးစကားျပန္ေျပာမယ့္အခ်ိန္ၾကားလိုက္ရတဲ့စကားေၾကာင့္ သူ႕ကိုယ္ထဲကေသြးေတြေျပာင္းျပန္စီးသြားသလိုေတာင္ခံစားလိုက္ရတယ္။
သူသိလိုက္ရတာက ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း ကသူ႕ကို စ ေနခဲ့တာမဟုတ္ပဲတကယ္ႀကီးေမ့သြားတယ္ဆိုတာပဲ။ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္းက ဒီလိုထူးဆန္းတဲ့အေျခအေနႀကီးအေပၚဘယ္လိုသံသယစိတ္မွမရွိဘူးလား မအံ့ၾသဘူးလား ဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြလည္းသူ႕ေခါင္းထဲမွာျပည့္ေနတယ္။ဘာလို႔ဘာမွမျဖစ္သလိုဟန္ေဆာင္ေနရတာလဲ?ဒါေပမယ့္လည္း ဒီတိုင္းေလးပဲေကာင္းပါတယ္ သူ႕ကိုေမးလာခဲ့ရင္ေတာင္ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမွန္းမွမသိတာ။
အေတြးေပါင္းစုံနဲ႕တစ္ညလုံးမလႈပ္ပဲျပဴးေၾကာင္ေနမိတာ မိုးေသာက္တဲ့အထိပဲ။သူ႕ခါးကိုဖက္ထားတဲ့လက္ကိုသာသာေလးဖယ္ကာျဖည္းျဖည္းခ်င္းထထိုင္လိုက္တယ္။အိပ္ေနတဲ့သူရဲ႕ နဖူး၊ႏွာေခါင္း၊မ်က္ခြံေလးေတြနဲ႕ပါးေလးကိုဖြဖြေလးအနမ္းေပးလိုက္ၿပီးမ်က္ႏွာေလးကိုအခ်ိန္အေတာ္ၾကာငုံ႕ၾကည့္ေနမိတယ္။
'ကြၽန္ေတာ္က ေဟ်ာင္းကိုဘယ္လိုစိတ္နဲ႕ထိခိုက္ေစရမွာလဲ?ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမ့သြားတာက ေဟ်ာင္းအတြက္အေကာင္းဆုံးပါပဲ။မသိေတာ့ဘူးဆိုရင္နာက်င္စရာလည္းမလိုေတာ့ဘူးေလ"
ဟို ဝန္ဘင္းေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာသြားတဲ့စကားတစ္ခြန္းကသူ႕မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာေရးေရးေလးေပၚလာတယ္။တစ္ခုကိုေ႐ြးခ်ယ္လိုက္ရင္ေနာက္ဆက္တြဲကိုစိတ္ပူစရာမလိုဘူး သူ႕အလိုလိုျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ ဒါေတြလား?
'ဒါေပမယ့္ ငါဘာကိုမွမေ႐ြးခ်ယ္ရေသးဘူးေလ ဘာလို႔ဒီလိုေတြျဖစ္ေနရတာလဲ?အစတည္းက ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္မရွိပဲနဲ႕မ်ားအပိုေတြ'
စိတ္လက္မၾကည္မသာနဲ႕ ေရခ်ိဳးဖို႔ဝင္သြားတဲ့အခ်ိန္ မွန္ရဲ႕ေထာင့္တစ္ေနရာက ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္။ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ရွိမေနပဲ မွန္ထဲမွာပဲျမင္ေနရတာ။
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fanfiction"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
