"ေဟ်ာင္း ေလွ်ာက္မေျပာပါနဲ႕! ကြၽန္ေတာ္ေလသူ႕ကိုတစ္ညလုံးေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ခဏေလးပဲ တကယ္ခဏဆိုခဏေလးပဲအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ"
"စိတ္ကိုခဏၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီးဘာေတြျဖစ္ခဲ့တာလဲေျပာျပ"
"မသိဘူး မသိေတာ့ဘူး!"
"ရတယ္ ျဖည္းျဖည္းေလးပဲ စဥ္းစားၿပီးေျပာျပေပး ျဖည္းျဖည္းပဲ"
"သူ..သူမေန႕က ေခါင္းမူးေနတယ္လို႔ေတာ့ေျပာတယ္။ကြၽန္ေတာ္ကသူကြၽန္ေတာ္နဲ႕မလိုက္ခ်င္လို႔လိမ္ေျပာတယ္ထင္ခဲ့တာ။ညက်ေတာ့ဖ်ားတယ္။ဒါေပမယ့္ေလ ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကိုပစ္မထားပါဘူး ေသခ်ာေလးဂ႐ုစိုက္ေပးခဲ့တာ သူနိုးလာမွာ"
ေဆာင္ခ်န္းဘယ္ေလာက္ထိလန့္သြားမလဲဆိုတာထယ္ဟိုနားလည္တယ္။သူေတာင္ဒီအေျခအေနကိုခ်က္ခ်င္းမယုံနိုင္တာ ေဆာင္ခ်န္းကဘယ္လိုလုပ္ၿပီးလက္ခံနိုင္မွာလဲ။ေဆာင္ခ်န္းေလးဒီအေတာအတြင္းေပ်ာ္ေနတာျမင္ေတာ့သူဝမ္းသာေနခဲ့တာ။ကံတရားကဘာေၾကာင့္မ်ားဒီေလာက္ရက္စက္နိုင္ရတာလဲ။
"သူထြက္သြားတာမၾကာေလာက္ေသးဘူး အသားေလးေတြကႏြေးေနေသးတယ္ဆိုေတာ့"
"ေဟ်ာင္း!!!ဘာလို႔အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြပဲဆက္တိုက္ေျပာေနရတာလဲ။သူကဘယ္ကိုထြက္သြားရမွာလဲ ဘယ္သူ႕ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕လဲ!!!ဒီတိုင္း...ဒီတိုင္း ေဆးေတြေသာက္ထားလို႔အအိပ္လြန္ေနတာပါ။ေဟ်ာင္း မႏွိုးေပးနိုင္ရင္လည္းထြက္သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ပဲသူနိုးလာတဲ့အထိေစာင့္ေပးလိုက္မယ္"
ထယ္ဟိုကိုယ္တိုင္လည္းဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ေပးရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ဒီတိုင္းထားခဲ့လို႔ေရာျဖစ္ပါ့မလား။
'ကဲပါေလ သူကိုယ္တိုင္ဒီအေျခအေနကိုလက္ခံနိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားဖို႔အခ်ိန္ေပးထားတာပဲေကာင္းပါတယ္'
"အဲ့ဒါဆို ခဏေနမွထပ္လာခဲ့မယ္။အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြေလွ်ာက္မလုပ္ပဲ စိတ္ကိုစုစည္းထားေနာ္"
ထယ္ဟိုထြက္သြားၿပီးတဲ့အခါမွာလည္းေဆာင္ခ်န္းကဝန္ဘင္းရဲ႕လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားစဲျဖစ္ၿပီးမ်က္ႏွာေလးကိုပဲစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။သူေမွးခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးျပန္နိုးလာတဲ့အခ်ိန္တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲမ်က္ႏွာေလးကိုစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။လက္ရာေျမာက္လြန္းတဲ့ မ်က္ႏွာအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုခ်င္းစီကို ေသခ်ာၾကည့္ေနရင္းမေနနိုင္ေတာ့ပဲလက္ကေလးနဲ႕ဖြဖြေလးလိုက္ထိတာႏႈတ္ခမ္းႏုႏုလွလွေလးေတြဆီေရာက္တဲ့အထိ။အခ်ိန္တစ္ခုၾကာသည္အထိလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးပြတ္သပ္ရင္းသတိထားမိလာတာက ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ေလေငြ႕။သူအသက္မရႉေတာ့မွန္းသတိထားမိမွ ကမန္းကတန္းႏွလုံးခုန္သံကိုနားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ အသံနတၳိ။
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fanfiction"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
