ခြၽဲထယ္ဟိုတစ္ေယာက္ တစ္မနက္ခင္းလုံးမ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳံ႕ၿပီးတစ္ခုခုကိုအႀကိတ္အနယ္ေတြးေနပုံေပၚတဲ့ ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္း ကိုေသခ်ာအကဲခတ္ေနတယ္။အလုပ္ကိုအင္မတန္အေလးထားတဲ့သူကဒီေန႕အလုပ္ထဲလည္းအာ႐ုံေရာက္ပုံမေပၚ။ခုလည္းမွန္ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဘက္ကိုမ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳံ႕ၿပီးစိုက္ၾကည့္ေနျပန္တယ္။
"ငါတို႔ေဆာင္ခ်န္း တစ္ခုခုအဆင္မေျပတာရွိလို႔လား?ေဟ်ာင္းကိုရင္ဖြင့္လို႔ရတယ္ေနာ္"
"ေဟ်ာင္း အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္"
ထယ္ဟို အျပင္ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာမွမေတြ႕ေပ။
"ဘာမွမရွိပါဘူး။ဘာကိုၾကည့္ေစခ်င္တာလဲ"
"ေသခ်ာၾကည့္ေလ ေဟ်ာင္းရဲ႕"
ထယ္ဟိုလည္းမ်က္လုံးႏွစ္ဖက္ကိုေမွးၿပီးေသေသခ်ာခ်ာအာ႐ုံစူးစိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ေနရာနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးေဝးတဲ့သစ္ပင္ေအာက္ကစုံတြဲတစ္တြဲကိုေတြ႕တယ္။
"အတြဲတစ္တြဲပဲ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"သူတို႔ခုနကနမ္းေနၾကတယ္။ကြၽန္ေတာ့္ကိုနည္းနည္းေလးေတာင္အားမနာၾကဘူး"
"ငါ့ညီရယ္ မင္းကတကူးတကႀကီးလိုက္ၾကည့္ေနတာကိုး။သူတို႔ကလည္းမင္းၾကည့္ေနမွန္းမွမသိၾကတာ ဘယ္အားနာမလဲ"
"သူတို႔အတြက္က် အဲ့ကိစၥကဘာလို႔အဲ့ေလာက္လြယ္ကူေနရတာလဲ"
"ဒါကေတာ့ ummmဘယ္လိုေျပာရမလဲ။မင္းေနာက္ပိုင္းနားလည္လာလိမ့္မယ္"
"ကြၽန္ေတာ္ေမးစရာရွိေသးတယ္။ဟို ေဟ်ာင္းလည္းအိမ္ေထာင္သည္ပဲဆိုေတာ့ေလ"
"ေမး ေမး"
"အဲ့ဒါက ဟိုဟာေလ စုံတြဲေတြကနမ္းေတာ့မယ္ဆိုစကားေတြဘာေတြေျပာၾကေသးလား"
"ဟမ္?"
"နမ္းဦးမယ္ေနာ္တို႔ဘာတို႔ေပါ့"
"ဟား ဟား ဟား ငါတို႔ေဆာင္ခ်န္းတစ္မနက္လုံးစဥ္းစားေနတာဒါလား"
"ေဟ်ာင္းမရယ္နဲ႕ေလ။စဥ္းစားေနတာမဟုတ္ပါဘူး ဒီတိုင္းပဲအေတြးေပါက္သြားလို႔ပါ။သိတဲ့အတိုင္းကြၽန္ေတာ္ကထက္ျမက္တဲ့သူဆိုေတာ့ဘာမဆိုေလ့လာထားသင့္တယ္ေလ"
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fanfiction"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
