ည 10 နာရီ
ဝန္ဘင္းတစ္ေယာက္အခန္းထဲမွာေရွ႕ေလွ်ာက္ေနာက္ေလွ်ာက္နဲ႕စိတ္မေအးနိုင္ျဖစ္ေနတယ္။ေဂ်ာင္ေဆာင္ခ်န္းကတစ္ခါမွဒီအခ်ိန္ထိေနာက္မက်ဖဴးဘူး။ေနာက္က်မယ္ဆိုရင္ေတာင္အၿမဲႀကိဳေျပာတတ္တဲ့သူ။ေန႕လယ္ကတင္ vd call ေျပာၿပီး အခုက်ဖဳန္းဆက္ေတာ့လည္းမရ စာပို႔လို႔လည္းမရဆိုေတာ့ တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္ေနလို႔လားဆိုတဲ့အေတြးကသူ႕ကိုႏွိပ္စက္ေနတယ္။
သူ႕မွာရွိတဲ့ႏွစ္ခုတည္းေသာဖုန္းနံပါတ္ထဲကတစ္ခုကိုဆက္မရေတာ့ ေနာက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ထယ္ဟိုေဟ်ာင္းရဲ႕ဖုန္းကိုဆက္ေတာ့လည္းမရျပန္။လိုက္သြားရေအာင္ကလည္းသူ႕ကိုအျပင္ထြက္ခြင့္ေပးမထားဘူး။ဖုန္းႏွစ္လုံးကိုမနားတမ္းေျပာင္းဆက္ေနရင္းေနာက္ဆုံးေတာ့ ထယ္ဟိုေဟ်ာင္းကဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္။
"ေဟ်ာင္း ကြၽန္ေတာ္ပါ ဝန္ဘင္း"
"ေအာ သိတယ္ သိတယ္"
"ေဆာင္ခ်န္းေဟ်ာင္း ကခုထိျပန္မေရာက္ေသးလို႔ေလ ဖုန္းဆက္လို႔လည္းမရဘူး။အခုေဟ်ာင္းနဲ႕အတူရွိေနလား?"
"အာ~အဲဒါက ေဆာင္ခ်န္းနီးကအလုပ္ကိစၥခ်ိန္းထားတာေလးရွိလို႔ေနာက္က်ေနတာ သူျပန္လာေတာ့မွာပါစိတ္မပူနဲ႕ေနာ္။ၿပီးေတာ့သူ႕ဖုန္းက အားကုန္လို႔စက္ပိတ္သြားတာ"
"ဪ အဲဒီလိုလား?ေဟ်ာင္းဆီဖုန္းဆက္ေနတာလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႕မရေတာ့ကြၽန္ေတာ္ကစိတ္ပူေနတာေတာ္ေသးတာေပါ့"
"အဲဒါကဟို..ေဟ်ာင္းလည္းခုနကအလုပ္တအားရႈပ္ေနလို႔ေလ။စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးျပန္လာေတာ့မွာ"
"ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ဒါဆိုကြၽန္ေတာ္ဖုန္းခ်လိဳက္ေတာ့မယ္ေနာ္"
"ေကာင္းၿပီ ေကာင္းၿပီ "
.
.
.
.
.
ဝန္ဘင္းဆီကဖုန္းခ်သြားတဲ့အခ်ိန္ထယ္ဟိုလည္း သူ႕ေဘးကထိုင္ခုံမွာငိုင္ေနတဲ့ေဆာင္ခ်န္းဘက္ကိုလွည့္လိုက္တယ္။ေျပာရရင္ေတာ့သူအခုေလးတင္ ေဆာင္ခ်န္းကို ရဲစခန္းမွာအာမခံနဲ႕ျပန္ေခၚလာေပးထားတာေလ။
"ေျပာပါဦး ဘာျဖစ္လို႔အရက္ေသာက္ၿပီးကားေမာင္းရတာတုန္း?ေသာက္ထားရင္ driver ေခၚမွေပါ့"
YOU ARE READING
My Only Sunshine
Fanfiction"ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးကမင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ်မူတည်ပြီးလည်ပတ်နေတာ"
