FOR AERON, reconnecting to love wasn't as easy as how it was said. It wasn't like an empty bottle that was easy to throw in anywhere to get rid of it, especially if they learned the different kinds of love and pain in a hard way.
It wasn't like an engine that is always ready to go to next route and wander around the place of someone's heart.
Because... love is dread, mystery, or whatever misconception was given and taught to them throughout their journey.
Lalo na kapag ang gagawa niyon ay matagal na nawalay sa paniniwala sa salitang pagmamahal at tinabunan ng maraming pangamba at pagdududa. Iyong mga bagay na dati ay maliit lamang para sa kanila, unti-unti nagiging malaki ang halaga niyon sa kanila. Na para bang isang pangarap na kailangan munang paghirapan at pagtiyagaan para makuha at mapagtagumpayan.
Tulad ng pagtitiwala. Sa umpisa ng hamon ng buhay, para itong kendi na madali lamang ipagkaloob at bilhin sa isang tao. Ngunit habang tumatagal ay tumataas ang halaga nito.
Para sa isang tao na nakaranas ng kalupitan sa mundo at napagtanto ang tunay na ikot nito, hindi na ito tulad ng isang kendi na puwedeng ibahagi nang libre na walang katugon.
"One thing I remembered from a stranger back when I was still hoping for something good... Hindi mo raw matatanggap ang isang bagay na hindi ko kayang ibigay... At hindi mo kakayanin ibigay ang hindi mo kayang paniwalaan..." biglang pagtatala ni Taviana habang pababa sila ng hadgan na para bang nababasa ang nasa isip niya. "And I think...that was true."
Tumango-tango siya habang diretso pa rin ang tingin sa nilalakaran. Alam niyang may katotohanan iyon. Ngunit sa dami ng mapaglarong mga labi't mga mata, mahirap pa rin kalkulahin kung ano, saan, at aling kapaligiran ang nagpapakita ng katotohanan.
Hindi porque maganda ang pinakikita ng isang tao ay nararapat ng isugal ang sarili. Lalo kung hindi itonpag-iisipan nang maigi. Hindi maaaring basta na lamang sumubok at sumugal nang hindi binibigyan ng konsiderasyon ang ibang bagay. Dahil maaari iyon magdiin sa isang tao sa kalugmukan.
Kaya mula noong maranasan niya ang kahirapan sa pagtitiwala sa kaniyang paligid, ni minsan ay hindi na muling sumagi sa kaniyang isipan na kumilala ng panibagong tao sa kaniyang buhay. At mas lalo ang pumasok sa sitwasyon na hindi niya alam kung mayroon bang kasiguraduhan o kahihinatnan...maski man klaro ang intensyon na pinakikita nito.
Kasama na roon ang pagbibigay ng pagkakataong hayaan ang puso na muling humanga sa isang tao. Lalo na sa isang tao na sandaling panahon pa lamang niya nakikilala o dahil sa kakilala ng mga nakapaligid sa kaniya. Gaya ni Taviana.
But maybe, just maybe, facing his fears might be the reason for his life to improve. And if making his way out of the dark and in the shining yellow could be the start of feeling fulfillment, he would try for the better.
Mayamaya ay nabaling ang tingin niya sa kabilang gilid nang maramdaman ang paghinto ng ilang mga yabag.
"Bakit?" Iyon tangi ang namutawi sa mga labi niya nang umikot ang pagtataka sa isipan. Ilang mga hakbang pa ang kailangan para marating ang shed kung saan ang hintayan ng bus.
"Naisip ko lang... Kahit saan pala tayo pumunta ay magulo talaga ang mundo, 'no?"
Tumango lamang siya bilang pagsang-ayon.
"Simula noong umayos kahit papaano 'yong sitwasyon namin ni Daddy, ang tagal ko nalayo sa ganitong buhay..." Nilagay nito ang dalawang kamay sa likod bago nagsimulang ihakbang ang mga paa. "Iyong araw-araw na pagmamadali sa paglalakad sa mahabang tulay kasi male-late na ako at pagtitiis sa amoy ng usok at alikabok..."
