Tranen en vreugde..

op naar Marokko?

Mijn vader kwam later die dag thuis met het nieuws dat hij tickets heeft geboekt naar Tanger voor twee weken en we vertrekken overmorgen al!
Ik deed gauw wat dingen regelen, inkopen doen en voorbereiden voor onze vakantie. Zou dit een nieuw begin zijn voor ons gezin. Zou het ons helpen te vergeten? Helemaal vergeten, nooit natuurlijk maar al verzacht het de pijn. We moeten door met onze leven. Ik hoop dat mijn vader gelijk heeft en dat we opnieuw kunnen starten.

De dag was aangebroken.. we hadden ingechekt op schiphol en liepen richting onze vliegtuig. We gingen zitten. Ik zat altijd graag naast het raam en mocht nu ook naast het raam zitten. M'n zusje zat naast mij. Aan de andere kant, naast ons, zaten mijn vader en broer Amin. Ik bereidde me voor op het opstijgen. Voorbereiden? Jup! Ben altijd doodsbang. In m'n hoofd zei ik altijd tig keer de shahada. Na een tijdje waren we al opgestegen. Elhamdolilah ging goed. Ik leunde tegen het raampje en dacht na over alles. Niet zo zeer meer om wat er gebeurd is.. maar aan wat er nu komen zou. Ik hoopte dat deze vakantie ons goed zou doen. Echt.

We kwamen aan in Tanger. Ook de landing ging perfect. Eenmaal bij ons hotel aangekomen, legde ik al mijn spullen en koffer neer. Ik plofte op het bed. Awillie willie dit is zoooo mooi. We hadden twee kamers geboekt. Precies naast mekaar. 1 voor m'n zusje en ik en de andere voor m'n pa en Amin. Mijn zusje vond het ook mooi. Het eerste wat zij ontdekt had was de grote bad in de badkamer. Ohmygosh daar ga ik nog eens goed gebruik van maken. Het uitzicht was ook heel mooi. Je keek direct naar het zwembad, palmbomen en verderop het strand. Wauuuw gruwelijk! Mijn moeder had dit ook mee moeten maken gauw schudde ik de gedachtes weg. Ik kan niet meteen weer gaan piekeren. We zijn hier gekomen voor een nieuw start. Tenminste we gaan het proberen...