Tranen en vreugde..

de juiste keuze?

Nadat Ilias naar Amin toe ging om alles met hem te bespreken, belde Amin mij op. Hij vroeg of ik er zeker van was en ik bevestigde van ja. Wel had ik besloten voor het trouwen met Ilias, eerst samen met Sabrina naar het graf van Soufianne te gaan. Ik wilde even met z'n twee, Sabrina en ik, het hele boek afsluiten en aan een nieuw begin beginnen... we zouden voor een week een hotel pakken en even weg van Nederland.

Twee weken later zijn we vertrokken naar Marokko. We kwamen aan in het zelfde hotel als waar ik met mijn pa, broer en zusje verbleef destijds. Het was er nog mooier! Sabrina en ik pakte na het uitstallen, meteen onze zwemkleren en liepen naar het privezwembad. Daar hebben we samen erg genoten met z'n twee. Erna zijn we naar de sauna geweest en tot slot kregen we een welverdiende manicure. Heerlijk was dat!

Onze maag had erge honger, dus gingen we met z'n tweetjes eten in een restaurant. Vervolgens zijn we weer terug gekeerd richting onze hotel en na een filmpje hebben we lekker geslapen in onze mega grote twee persoonsbed.

De volgende morgen zou een moeilijke dag worden... Sabrina en ik zouden het graf van mijn Souf bezoeken. Na wat piekeren in bed viel ik eindelijk in slaap.

Źzzz

De volgende morgen stond ik op en sloeg de gordijnen open. Ik maakte Sabrina wakker. 'Lieverd opstaan yallah, het is 10.00uur.'

Ze stond op en samen gingen we ontbijten na het douchen. Er was ook een grote bad, maar daar zou ik vanavond inshallah gebruik van maken.

Na het omkleden vertrokken we met een taxi richting de begraafplaats.
Bij de opening deed ik een dua voor de overledenen. Sabrina had ik ook geleerd wat ze moest zeggen als ze een begraafplaats bezoekt of er langs loopt. We liepen door en niet veel later zag ik Soufianne wassayfi staan. Meteen wilde er tranen opkomen. Was het wel een goed idee om nu pas zijn graf te bezoeken, nu het eindelijk beter ging?

Ik corrigeerde mijn gedachten. Nee Noura. Je komt om het af te sluiten. Soufianne zal je altijd koesteren in je hart. Neem nu je tijd en ga dan een nieuw leven beginnen inshallah.

'Sabrina, hier ligt papa.'

Ze kwam naast me staan en ging hurken voor zijn graf.

'Lieve papa. Ik heb je nooit gekent. Maar toch hou ik van je. Sinds ik in de buik van mama groeide ben ik van je gaan houden. Papa ik wil zeggen dat ik je mis. Ik heb je op foto's gezien en je leek me de beste vader van de hele wereld. Mama houd ook van jou. Wij samen houden van jou.'

Haar woorden. Mijn dochter die zoiets zegt. Zo sterk. Zonder te huilen. Ikzelf kon mijn tranen niet meer in bedwing houden. Ik liet er een paar vallen en ging naast Sabrina zitten hurkend.

'Papa, Ilias is heel lief voor ons. Hij maakt mama echt gelukkig. Jij zal altijd onze nummer 1 blijven. Maar we hebben iemand nodig papa. Iemand die ons kan helpen als we het moeilijk hebben snap je. Ik praat bijna elke dag tegen je. Ik weet dat je mij hoort. Papa ik zal je nooit vergeten. Ik hou te veel van je. Dat is alles wat ik wilde zeggen.'

Ik begon nu hard op te snikken. Ik kon het niet meer inhouden.

Sabrina knuffelde me. Ik sloot me ogen en hield haar stevig vast. Ook zij huilde nu zachtjes.

Ik liet haar voorzichtig los en hield haar hand vast.

Ik keek weer richting zijn graf en begon nu zelf te spreken:

'Soufianne ino. Ik heb je alles vergeven en ik hoop dat je mij ook vergeeft. Je dochter Sabrina heeft alles al bijna gezegd. Hoor je hoe sterk ze is? Knap heh. Dat heeft ze van ons twee. Ik hou van je mijn alles. Ik doe altijd dua voor je en ik zal ook altijd aan je blijven denken.'

Ik deed nog wat gebeden en we namen afscheid. 'Dag, lieverd.' 'Dag, papa'.

Met tranen in mijn ogen verliet ik zijn graf. Ik veegde ze weg en we keerde terug naar het hotel.

Eenmaal aangekomen.. wilde ik nog even praten met Sabrina.
'Lieverd, ik ben trots op je. We gaan nu verder oke met ons leven.'

Ze knikte.

'Wil je echt dat we samen met Ilias verder gaan?'

'Ja mam, we hebben hem nodig.'

'Oke lieverd. Zullen we vandaag gewoon lekker thuis blijven?'

'Ja, is goed. Ik ga als eerste in die grote bad! Haha'

'oke vooruit. Ik zal vast het water laten lopen en schuim zetten.'

Nadat zij klaar was, was het mijn beurt. Tijdens het baderen kreeg ik een terugval. Weer miste ik Soufianne zo. Het liefst wilde ik terug naar zijn graf.. graven graven en dat ik dan mijn Souf levend terug krijg. Tranen vloeide over mijn wangen. Ik kan hem maar niet vergeten. Waarom niet. Damn it. Ik zakte in het water. Het water kwam tot net bij m'n kin.
Maak ik wel de juiste keuze? Kan ik zomaar hertrouwen. Of is dit mijn mekteb. Ya Allah, geef mij een teken, dat ik de juiste keuze maak door met Ilias te gaan trouwen. Ya rabbi laat hij mijn mektab zijn.

Ik stond na een tijdje op en droogde mezelf af.

Na het omkleden hingen Sabrina en ik nog wat rond in onze hotelkamer. We bestelden wat te eten. Het zou er zo aankomen.
Ondertussen waren we een film aan het kijken, totdat er aan de deur werd geklopt.

Sabrina stond op en liep naar de deur. Ze maakte open en ineens hoorde ik haar papaaaa gillen. Papa? Waar heeft zij het nou over?
Ik zat nog op de bank en keek rechts van me. ILIAS???!

Hij had een schort om en een kokmuts. Verder had hij het karretje bij zich waar het eten op lag.

Hoe krijgt hij het voor mekaar.

'Uhmm dames, schuift u aan tafel alstublieft?' Probeerde hij zo serieus mogelijk te zeggen.

Sabrina schoof meteen aan. Ik stond nog steeds verbijsterd te kijken.

'Gaat alles goed met u mevrouw?' Hij legde een hand op m'n schouder.

'Ilias? Hoe.... wat..... wanneer...?', vroeg ik hem.

'Oh jeetje, waarom piekert u altijd toch zoveel. Je maakt het je zelf alleen maar moeilijk. Geniet nou gewoon eens lekker van het leventje joh. Hup ga eens gauw aan tafel zitten voordat het eten koud wordt.'

Haha, hoe hij dat zei. Ik lachte weer. Is dit het teken?

Hij gaf me een snelle knipoog. We schoven allemaal aan tafel en begonnen heerlijk met z'n drie te eten. Hij legde het ons allemaal uit. Amin wist in welk hotel we natuurlijk zaten en vertelde het aan Ilias. Ilias kreeg meteen gekke plannen. Hij wilde ons moment met z'n twee (sabrina en ik) niet verstoren, maar wat hem hier bracht was dat hij wist en voelde dat we het moeilijk zouden krijgen. Hij was er op de hoogte van dat we naar het graf van Soufianne zouden gaan. Hij wilde er daarom graag voor ons zijn.

Hij had wel gelijk. We hebben hem nodig. Ik hou van hem... het hele plaatje klopte. Alles bij mekaar. Dit moet het teken zijn. Wij drie horen bij mekaar. ♡