Tranen en vreugde..

perspectief Jamila ♡

Perspectief Jamila......

Yes.. was dat Noura. Die haar hand om mij heen sloeg? Wat ben ik blij als zij mij aanraakt en knuffelt. Ik hou van haar. Ik ben zo dom geweest. Dat ik meteen naar buiten liep en zonder te kijken overstak. Ik keek met een snelle blik en zag een man met een grijns op zijn gezicht nog harder gas geven. En toen... voor ik het wist na 1 harde klap lag ik gebroken op de grond. Ik voelde zo een pijn. Ik wilde schreeuwen en huilen van de pijn, maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Ik zag uit mijn ooghoeken Noura mijn kant op rennen en mijn ogen gingen dicht... ik wilde ze open doen. Maar het lukte niet. Was ik dood? Ik ga naar mama toe. Ik deed de shahada. En het begon zwart voor mijn ogen te worden.

Nu lag ik in het ziekenhuis. Ik heb alles kunnen horen. Ik heb spijt. Spijt dat ik zo tegen Noura heb gedaan. Tuurlijk moet zij trouwen! Ze moet gelukkig worden. Ik ga haar geluk niet van haar afnemen. Ik wilde wakker worden om dat haar te vertellen. Maar ik kon me nog steeds niet veroeren. Ze lag naast mij. Ik voelde het. Ik voelde me ondanks de pijn warm van binnen en toen viel ik in slaap.

Ik had een droom.. een mooie droom. Waarin ik mijn moeder zag. Ze zag er zo mooi uit. Ze zei dat alles goed zou komen en dat ik Noura moest laten gaan. Ze gaf me een knuffel en toen ik mijn ogen wilde open doen, toen was ze weer weg..

Als ik wakker wordt insha'allah zal ik Noura loslaten. Haar haar eigen kant op laten gaan. Samen met haar prins op het witte paard.... ik zal haar eens vertellen hoeveel ik van haar houd!

Perspectief Noura

Ik opende mijn ogen.. ik lag al een half uur naast haar op bed. Ik stond op en wilde terug lopen naar dat bankje en daar verder slapen. Jamila moet in alles rust en ruimte herstellen.

Ik wilde opstaan, maar... was dat Jamila die mij vastpakte met haar hand? Ik draaide me om en keek naar haar.. haar ogen waren nog steeds gesloten. Ik zuchtte diep. Ik begin me vage dingen te verbeelden.
Weer voelde ik haar vinger bewegen.
'Jamila,? Zei ik heel voorzichtig.
Ik bleef haar aanstaren. Word wakker, word wakker dacht ik bij mezelf.
Haar ogen opende zich en ze glimlachte zwakjes. Ik was zoo blij! 'Lieverd ino, je bent wakker,' zei ik glimlachend.

Ik haalde er gauw een dokter bij.

'Ja, goed nieuws. Ze is uit haar coma. Gefeliciteerd! Jamila, je moet alleen goed je rust nemen.' Zei de dokter.

Ik gaf hem een knuffel. Waar ik die lef vandaan had... i dont know. Ik was zo blij. Elhamdolilah ya rabbi!

De volgende morgen vroeg om 7uur, was de rest van ons gezin er ook. De rest van de familie kwamen later nog langs.

De volgende dag mocht Jamila mee naar huis. Ik reed met Amin en m'n vader richting het ziekenhuis om haar op te halen. We hadden nog niet gepraat met mekaar. Dat komt wel goed inshallah.

We hadden haar opgehaald en namen haar in een rolstoel mee terug naar huis. Onderweg in de auto zat ik naast haar achterin. Ik deed een arm om haar schouder en toen voelde ik dat ze mijn hand vastpakte en vasthield. Was dit een goed teken?

Eenmaal thuis gekomen, gaf ik haar wat te etenm haar lievelingsgerecht. Namelijk vis bestilla. Ik gaf het haar zelf met de eigen hand. Zelf nam ik ook wat hapjes van m'n eigen bord. Ik had ook erg trek en honger! We hebben niet veel gegeten die twee weken.

Na het eten, besloot ik met haar te gaan wandelen. Ik nam haar mee met de rolstoel naar buiten en liep richting het park. Eenmaal aangekomen ging ik zitten op een bankje. Ik plaatste haar naast mij en keek met een glimlach naar haar.
'Wat hebben wij veel meegemaakt heh, de afgelopen weken.' Begon ik heel voorzichtig. Ze keek me aan met een glimlach. En antwoordde: 'zo is het leven. Het heeft z'n ups en downs. Maar het spijt me Noura.'

Ik: heh, wat spijt je JAmila. Ik ben de gene die sorry moet zeggen.

Jamila: nee, ssst. Ze hield m'n hand vast en zij ik heb je laten schrikken. Je hebt zoveel pijn gehad. Je doet letterlijk alles voor me! Je hebt me nooit in de steek gelaten. Dat heb je bewezen ook. Elke dag bij me op de kamer in het ziekenhuis.. de lieve woorden die je zei.. ik heb alles gehoord. Het spijt me! Je gaat mij nooit in de steek laten ook niet als je gaat trouwen! Ik wens je alle geluk in het leven. Wees gelukkig, dan ben ik het ook wollah.

Wauuww. Ik hou met de dag meer en meer van haar.

Ik: Lieverd inooe, het spijt mij ook. Ik ben zo blij. Ik was echt bang dat ik je zou kwijtraken!

Ik sta op en geef haar een knuffel...

Jamila: die knuffels van jou heh ohmygod ze zijn goud waard. Ik kon niet zonder in het ziekenhuis. Ze kunnen de pot op met die medicijnen en infuus. Wat mij heeft doen laten helen en herstellen ben jij!

Ik: aagh so cute. Je laat mijn hart smelten babeyy..

Jamila: eey niet te ver gaan nu. Laten we ophouden met dat kleffe gedoe. Vertel me snel wie die mysterieuze vent is. Voordat ik nog van gedachte verander a stinkdier. En trouwens, je had best jezelf mogen opfrissen voor je naast me kwam liggen in het ziekenhuis. Denk je ik lig in coma we saffiee nigh ik ruik niks jekk..
Ze lacht er bij

Ik: hahahha jij rat!! Als je zehma alles kon horen en ruiken had mij dan meteen verlost en gezegd m'n liefstee hou ook van jou. Nee jij liet me gewoon rotten en pijn lijden in m'n hart.

Jamila: ewa beetje sensatie mag wel toch...

Ik: ik ben blij dat je weer de oude bent schat. Love you kugh kuggh..

Jamila: love you not

Samen praatte we nog wat bij. Ik vertelde haar alles over Soufianne.

Hij zou tenslotte snel m'n hand komen vragen....

Zou het weer goed komen allemaal? Nogsteeds wil ik weten wie die eikel is die mijn zusje dit heeft aangedaan. En daar zou ik snel genoeg achter komen....