Beneath the Mask

30

It's been 2 years since the tragedy came to our lives. Today is June 07, their death anniversary. Hapon na at ngayon lamang natapos ang klase ko. Tinawagan ko ang phone ni Kyron habang naghihintay sa labas ng university.

"Pick up, pick up, pick—" bulong ko hanggang sa sagutin niya ang tawag.

"Yes, princess?" tanong niya sa kabilang linya. Napairap ako sa kawalan bago siya sagutin.

"Where are you? Pagabi na! Pupunta pa tayo sementeryo!" talak ko sa kanya. Rinig na rinig ko ang pagtawa nito para mainis ako. "I didn't gave you the permission to laugh, Mr. Kyron Seivier Lim."

"Calm down, Ms. Dixie Ianne." tumatawang tugon niya. Mula sa kalayuan ay kita ko na ang kotse niya kaya naman pinatay ko na ang tawag at hinintay siyang makalapit dito. Bumaba ito ng kotse at pinagbuksan ako ng pinto. Umupo ako sa passenger seat habang hinihintay siyang makasakay.

"Kain muna tayo o sa sementeryo na?" tanong niya.

"Cemetery, bili tayo Mcdo at Greenwich." tumango lamang ito at pinaandar na ang sasakyan. Nag order muna kami sa Greenwich at sunod sa Mcdo bago nagtungo sa sementeryo. Bumaba ako sa kotse habang si Kyron ay dala ang mga pagkain. Hindi niya ako hinayaan magbitbit ng kahit na ano kaya wala akong nagawa kundi ang bumuntong-hininga.

"Hello, gazettes. Kumusta kayo?" bungad ko ng makarating sa kung saan sila nakapuntod. May bahay ang mga ito, isang deretso. Binuksan ko ang gate at pinaunang pumasok si Kyron.

"Thanks, princess." pasalamat niya bago ibinaba ang pagkain sa mesa na nasa loob. Inilabas namin ang pagkain at nag-alay sa kanilang lahat. Sariwa pa rin sa'kin ang nangyari sa'min. Sa dalawang taon na lumipas ay I was admitted to hospital because I got PTSD. Nang makabawi ay bumalik ako sa pag-aaral, and good thing because hindi ko kailangan maghabol.

"Nagdala kami ng fave food ninyo from your fave fast food. May bayad 'to ha!" biro ko sa kanila habang naglalagay ng pagkain sa alayan. Nang makarating sa puntod ni kuya ay hinawakan ko ito at pinadulas ang mga darili ko.

"Hello, kuya... Kumusta? Are you with them?" garagal kong tanong sa kanya. Inangat ko ang paningin ko ng maramdaman ang nagbabadyang luha.

"Okay lang ako rito because Kyron is taking care of me, t-tapos ano..." hindi ko nagawang tapusin ang sasabihin ko dahil nagsimula na akong humikbi habang nakahawak sa puntod ni kuya. Lumapit sa'kin si Kyron at hinawakan ako sa balikat.

"Are you okay?" may pag-aalalang tanong niya. Tumango lang ako rito at bahagyang ngumiti. Huminga ako ng malalim bago ito binuga.

"I'm not fully heal, but magiging ayos ako. Para sa inyong lahat." umiiyak kong sabi at isa-isang nilingon ang mga puntod nila. Bumalik ako sa mesa dahil baka mahimatay ako rito kakaiyak. Pinakalma ko ang sarili ko hanggang sa wala na akong maramdaman na luha.

Nagsimula kaming kumain ni Kyron kaya naman ng akmang magsasalita ako ay inunahan niya ako.

"Nagc-councel ka pa ba?" tanong niya bago sumubo ng kanin.

"Minsan na lang pag feel ko nababaliw na ako," natatawa kong sagot sa kanya.

"It was Drein, right?" taka ko siyang nilingon habang ngumunguya ng pizza.

"You take the psychology course because of your kuya, right?" Natigilan ako sa biglang pagtanong niya 'yon.

"Mhm."