Son Durak

3.0

Demir kapının arkasında, ormanın içindeki o küçük binada, ağır bir sessizlik vardı. Derin bilgisayarlara yönelmişti, elleri klavyede hızla geziniyor, güvenlik protokollerini aktif hale getiriyordu. Ben ise elimdeki deftere kilitlenmiştim. İlk sayfada yazan o isim... hala gözümün önündeydi.

İçimde bir fırtına kopuyordu. Bu ihaneti nasıl taşıyacaktım? Kime güvenecektim? Barlas'ın sesi hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu: "Gerçekleri gün yüzüne çıkar. Ve onları affetme."

Gözlerimi kapattım. Derin bir nefes aldım. Burası artık benim savaş alanımdı.

"Derin," dedim, sesim kararlıydı, "bu isimlerle ilgili tüm belgeleri toplamamız gerek. Elimizde ne varsa."

Derin başını kaldırmadan cevap verdi. "Başladım bile. Barlas, tüm verileri yedeklemiş. Ama şifreli. Kırmam biraz zaman alacak."

"Ne kadar zamanımız var?"

Derin duraksadı. "Bilmiyorum. Barlas'ın bize kazandırdığı süreye bağlı."

Yutkundum. Yalnızca zamanla yarışmıyorduk. Güçlü, organize ve acımasız insanlarla da savaşıyorduk.

Bir köşeye geçtim. Defteri açıp okumaya başladım. Her isim, her bağlantı, her not beni biraz daha derinlere çekiyordu. Bir yandan gözlerim doluyor, bir yandan dişlerimi sıkıyordum.

Bazıları tanıdıktı. Haberlerde, televizyonlarda gördüğümüz o 'saygın' insanlar. Meğer perde arkasında hepsi birer kuklaymış. Ve ipleri kimin elinde tuttuğunu şimdi biliyordum.

"Bak!" dedi Derin bir anda. Ekranı gösterdi.

Bir harita açılmıştı. Şehir boyunca gizli geçiş yolları, güvenli evler, şifreli iletişim ağları... Her şey belgelenmişti.

"Bu bir ağ," dedim fısıltıyla. "İçeriden bir ağ."

"Ve biz bu ağı söküp atacağız," diye ekledi Derin, kararlılıkla.

Ellerim titreyerek masadaki telsizi aldım. Bir an tereddüt ettim. Sonra Barlas'ın sözlerini hatırladım.

"Plan yapmamız lazım," dedim. "Rastgele hareket edemeyiz."

Derin başını salladı. "Haklısın. Önce onların hangi hamleyi yapacağını tahmin etmeliyiz."

Gözlerimi kapadım. Düşünmeye başladım. Eğer ben onların yerinde olsaydım... ne yapardım?

Beni susturmak isterlerdi.

Ellerindeki belgeleri yok etmek isterlerdi.

Ve bunu yaparken, iz bırakmamak için her şeyi yakarlardı.

Bir anlık sessizlikten sonra gözlerimi açtım. "Defne'nin dosyasına gidecekler."

Derin şaşkınlıkla baktı. "Ne demek istiyorsun?"

"Defne'nin ölümünden sonra onun üzerinde çalıştığı tüm belgeleri güvenli bir yere kaldırmışlardır. Ve şimdi, bu bilgilerin başka bir kopyası olduğunu bilince, o eski kanıtları da yok etmek isteyecekler."

Derin hızlıca bilgisayarda bir şeyler yazdı. "Şehrin arşiv bölgesinde bir kayıt merkezine ulaşabiliriz. Orası hâlâ aktif."

Bir plan oluşuyordu kafamda. Birlikte bir hedefimiz vardı artık.

"Oraya gitmeliyiz," dedim.

Derin bana ciddi bir bakış attı. "Tehlikeli olacak."

"Her şey zaten tehlikeli. Ama şunu biliyorum Derin... Defne, hayatını buna adamıştı. Barlas, hayatını feda ediyor. Ben geri duramam."

O anda içimdeki korku yerini kararlılığa bıraktı. Defne'nin, Barlas'ın, hatta kendimin uğruna mücadele edeceğim bir davaydı bu.

---

Gece ilerlemişti. Küçük sığınağı terk edip, Derin'in gizli tuttuğu başka bir araçla şehre doğru yola çıktık.

Orman geride kalırken, önümde yükselen şehir silüetine baktım. Binalar, ışıklar, sessiz sokaklar... Hepsi bize bakıyordu sanki. Her biri ya bir tehdit, ya bir fırsattı.

Yolda giderken Derin kısa bir not düştü. "Oraya vardığımızda yalnız olacağız. Kimseye güvenemeyiz."

Başımı salladım. Zaten güveneceğim kimse kalmamıştı.

Birkaç ara sokaktan geçip, sonunda betonarme bir binanın arka tarafında durduk. Burası sıradan bir depo gibi görünüyordu. Ama içeriye gizli bir geçiş vardı.

Derin duvarın küçük bir bölümüne bastı. Gizli bir kapı açıldı.

İçeriye girerken kalbim hızla atıyordu. Bu bir tuzak da olabilirdi.

Karanlık koridorlardan geçtik. Havanın içinde hafif bir küf kokusu vardı. Elektrikler kesikti ama Derin küçük bir fener açtı.

Sonunda arşiv odasına vardık. Raflarca dosya, kaset, eski bilgisayar diskleri...

"Burada bir yerde olmalı," dedim nefes nefese.

Başladık aramaya. Tüm rafları didik didik ettik. Zamanla yarışıyorduk. Derin disklere bakıyor, ben dosyaları inceliyordum.

Sonunda, tozlu bir klasörün arasında bir zarf buldum. Üzerinde Defne'nin ismi vardı. Tüylerim diken diken oldu.

Zarfı açtım. İçinden eski bir harita, birkaç belge ve bir not çıktı.

"Eğer bu belgeyi bulduysan... doğru yoldasın. Sakın pes etme."

Defne'nin el yazısıydı.

Gözyaşlarım yanaklarıma süzüldü. "Defne..."

Derin yanıma geldi. "Ne buldun?"

Haritayı açtım. Şehrin başka bir bölgesinde işaretlenmiş bir yer vardı. Eski bir fabrika.

"Orası..." dedim. "Son durak olabilir."

Derin kaşlarını çattı. "Büyük ihtimalle orası onların merkezlerinden biri."

Bir patlama sesiyle irkildik. Binanın dışından gelmişti.

"Çabuk!" diye bağırdı Derin. "Bizi buldular!"

Belgeleri hızlıca topladım. Derin çantayı aldı. Koşarak geri döndük. Kapıdan çıkarken siyah giyimli adamları gördüm. Yüzlerinde maskeler vardı. Ellerinde silahlar...

"Buradan çıkamayız," dedi Derin. "Diğer çıkışa!"

Arka koridora yöneldik. Merdivenlerden aşağı inerken ayak sesleri yaklaşıyordu.

Bir köşeye geldik. Derin cebinden küçük bir sis bombası çıkardı.

"Ne zaman öğrendin böyle şeyler yapmayı?" diye sordum şaşkınlıkla.

"Gizli ekip eğitimleri," dedi sırıtıp. "Şimdi koş!"

Sis bombasıyla ortamı kapattıktan sonra başka bir çıkıştan fırladık. Sokak lambalarının altında nefes nefese kaldık.

Arabanın kapısını açtım. Derin direksiyona geçti. Motoru çalıştırıp hızla uzaklaştık.

Geriye dönüp baktım. Peşimizde siyah bir araç daha vardı.

"Peşimizi bırakmıyorlar!" dedim.

Derin direksiyonu sertçe kırdı. Ara sokaklara daldık. Takipçileri atlatmak için şehrin en dar yollarını kullandı. Birkaç dakika süren ölüm kalım kovalamacasından sonra sonunda izlerini kaybettik.

Bir kenara çekip derin bir nefes aldık.

Başımı cama yasladım. "Bu daha başlangıç," dedim.

Derin bana baktı. "Başka bir seçeneğimiz yoktu."

Elimdeki belgeleri sıktım. Defne'nin mesajı, Barlas'ın mücadelesi, yaşanan her şey... Artık benim sorumluluğumdaydı.

Ve ben yemin ettim.

Bu karanlığı yok edecektim.