OYUNCU

Anne krebi-36

♪Bölüm Şarkıları ♪
•
Maneskin-Caroline
♪•♪
Kalben-Şanssız Mücadeleci
♪•♪
Yüzyüzeyken Konuşuruz-Uykusuz ve dengesiz
♪•♪
Gökhan Türkmen-Aşk Lazım
♪•♪
Dolu Kadehi Ters Tut-Olmaz mı?
♪•♪

❀❀❀

Sezin'den

"Gözler kalbin aynasıdır," derler.
Benim gözlerim hiçbir zaman kalbimin aynası olmadı.
Ne kadar acı varsa, hepsini içime gömdüm.
Gözlerime hiçbir şey yansımadı.
Hep gülümsedim.
Kendime, her zaman en iyisi olacağıma dair söz verdim.
Ve oldum da.

Sırlarımı kimse bilmedi. Yaralarımı kimse görmedi.
Gözlerimdeki kibir belki de kalbimin paramparça oluşunun maskesiydi.

Şimdi bir bardayım.
Düz yürüyemiyorum.
Çizgiler bulanık, ama ben kendi çizgimi kendim çiziyorum—

İnsanlar silik siluetler gibi geçiyor önümden.
Hiç bu kadar içmemiştim.

Barın kapısında, arabamın önünde bekleyen korumam var.
Eve gitmemi bekliyor.
Saat geç oldu.
Ama benimle geçirdiği her saat için ona para ödüyorum.
Çünkü kimse, gerçekten kalmak istemiyor. Sonra uzun sandalyeden ayağa kalkıp dışarı çıkıyorum. Koluma giren korumaya nazikçe teşekkür edip arka koltuğa kendimi bırakıyorum. Camdan dışarı bakarken geceye karışıyorum...

Geceye karışmak istemiyorum.

Gözlerimin önüne bir anlığına gelen annem saçıma dokunup kayboluyor. Alkollü olmama rağmen kendindeyim.

❀❀❀

Yazar'dan

Genç kadın eve zar zor girdiğinde kendimi kanepeye attı. Atlas ise karşısında onu bekliyordu.

"Seni kaç kere aradım ben?" Dedi sitemle.

"Ufak bir kaçamak, Atlas." Dedi genç kadın gözlerini ondan kaçırarak.

"Çok içmişsin."

Genç kadın ayağa kalktı aniden .

Atlas ona yaklaşıp ayakta zor duran bedenine destek oldu. Genç kadının elleri titriyordu, ama bu sadece alkolden değildi.

"Ne arıyorsun orada dışarılarda, Sezin?" diye sordu Atlas, sesi yumuşak ama yorgundu.

Sezin gözlerini kapatıp başını koltuğun arkalığına yasladı. Dudaklarının kenarında acı bir gülümseme belirdi.

"Kaybettiklerimi... Belki de hiç sahip olmadıklarımı."

Atlas diz çöküp onunla göz hizasına geldi.

"Ben buradayım. Bu gerçeği görmen bu kadar mı zor?"

Sezin gözlerini açtı. O anda ilk kez, gözlerinin aynasında kırık bir yansıma belirdi. O kibirli perde, bir anlığına kalktı.

"Gitmeni istemiyorum, Atlas," dedi fısıltıyla.

Atlas, onun bu cümleyi duymasını yıllardır bekliyormuş gibi, başını eğdi. "O zaman neden hep kaçıyorsun?"

"Ben mi?" Dedi uzatarak. "Ben kaçıyorum? Kaçmıyorum..."

Sezin oldukça sesli konuşuyordu.

"Sessiz ol," dedi Atlas. "Cecilia uyuyor."