PARYA +18

26|Adı Yasaklı

Okunma, oy ve yorum birbirine o kadar zıt gidiyor ki anlamıyorum. Mesela okuduğunuzu hiç mi beğenmiyorsunuz ? Ya da yorum yapmaya değecek bir satır bile yok mu ? İyi kötü fark etmez saygı çerçevesinde eleştireceğiniz bir nokta yok mu ?

VPN ile uygulamaya girmek zaten zor, bir de üstüne karşılığını alamamak daha zor.

Bölümlere sınır koymadım hiçbir zaman koymayacağım da ama cidden çok merak ediyorum. Sorularıma bir cevap alabilirsem ne mutlu bana.

Sözüm meclisden dışarı.

Sonraki bölüm 🔥 olacaktı fakat yazmaya hevesim kalırsa.

Neyse...

Keyifli okumalar !

Ne canımın ne de kanımın kaynamadığı ikili benden korktuklarında olsa gerek aramızda ki yakın mesafeyi geriye attıkları iki adımla açtılar.

Sabır çizgimi aşacak konuşmaları öngördüğümden mütevellit her an saldırıya hazırmış gibi tetikte durdum.

"Sunturlu'nun kuralını unutmuşsun Defne," dedi Zehra kahpesi.

Siktiğimin mahallesinde o kadar çok kural vardı ki, hiçbiri umrumda değildi. Değerli beynimi sikimsonik şeylerle dolduramazdım. Ben kuralsız yaşardım.
Aklıma estiği gibi.

"Velevki unuttum diyelim Zehra. Ne yapacaksın ? Nasıl hatırlatacaksın ?"

Meydan okumama karşılık cici anamın yüzünde küçümsercesine bir ifade oluştu. Yumruğumun kaşıntısı yerli yerindeyken konuşmaya başladı.

"Cesur," dedi, yanımda duran adama gözlerini çevirirken. "Yabancıların girmesi yasak mahalleye. Ancak evi olan ya da yakın bir akrabası olan girer ve yaşar değil mi ?"

Ateşdağlı'nın kaşları en az benimki kadar çatıkken onaylarcasına başını salladı.

Zehra kahpesi "Peki," deyip gözlerini bana dikti. "Bu kız neden hâlâ burada yaşıyor ? Kocam onu çoktan evlatlıktan reddetti. Evi de yok zaten. Hangi hakla burada yaşamaya devam ediyor ?"

Sözleri kinimi harlarken başımı sağa sola yatırıp kütlettim. Tepeden tırnağa art niyetle bezenen kadını komaya sokmama ramak kalmıştı.

"Ulan gerizekkalı, o embesil kocan bana ne zaman babalık yaptı ? Zekan kıt zaten dur yorma kendini ben söyleyeyim. Hiçbir zaman ! Bir de dalga geçer gibi reddetti diyorsun."

Anne ve babasına ettiğim hakaretleri sindiremeyen kız "Defne," dedi uyarırcasına.

Hedef tahtamın ortasında olan isimlerden biriydi Melek Sude denilen kalleş. Vakti zamanında babam olacak şerefsizi bana karşı az doldurmamıştı.

Bıçaktan daha keskin bakışlarımı ona çevirmemle beraber dudaklarını birbirine bastırdı. Yıllar yıllar önce aynı çatı altında yaşamıştık. Damarıma basarsa ne olacağını gayet iyi biliyordu. Geri adım atmak zorunda kaldı. Hem can hem de ruh sağlığının iyiliği için.

"Evim yok öyle mi ?" diye sordum sinirle. "Görüşmediğimiz zaman diliminde alzheimer oldun herhalde. Yoksa babaannemin son nefesinde bana bıraktığı evi unutman mümkün değil. Zira sana epey bir koymuştu."

Dilimin kemiğini çıkartmış köpek gibi havlayan kadının önüne atmıştım. İnce düşünceme minnet etmek yerine kudurdu.

"Terbiyesiz !" diye yükseldi. "Sen kim oluyorsun da benimle böyle konuşmaya cüret ediyorsun ? Haddini bil !"