kangren

kırk beş

willhelm wagner, ocak 1942
sabah 7 dolayları, würzburg
adrese teslim edilmemiş mektuplar, sırasız (3)

gördüklerinin zihnindeki yankısı hep başka adresleri gösterirdi ve ben, kaybolduğun her sokakta adım lekelerini arardım.

çizmelerinden nefret ederdin elijah, sanki seni buraya getiren onlarmış gibi. gece yatağa girdiğinde, parmak uçların yorganın altında küçük bir sıcaklıkla ısınmaya çalışırken yürüdüğün her caddenin zihnini işgal etmesine izin verirdin. uyku, doğduğun her paralelde senden nefret ederdi ve sen, gözlerini kapattığın her karanlıkta geceye yalvarırdın.

kahverengi saçların küçük buklelerle sineme batardı sana sarıldığımda. elim sırtında, henüz ezberlenmemiş bir anne ninnisi gibi seni uyutmak için teninde dolaşırken nefesin göğüs kafesime sıcak bir meltem doğururdu. rüzgârlar büyür, bütün gövdemi işgal ederdi ve ben, ölmekten korkardım elijah.

silah sesine alışamıyordun. mermilerin istediğin hedefe gitmemesi için inandığın tanrı'ya dualar ediyordun. sonra, o da terk etti seni elijah. karanlıkla tanıştın, melekler günahlarını yazmamaya başladı. şeytan artık senin odanda parmak uçlarında yürüyor, peygamberler yazdıkları her ayeti diş düşürmüş bir çocuk gibi yastığının altına gizliyorlardı. korku bedenini öylesine istila etmişti ki elijah, tanrı'dan bile kaçtın.

ellerini en son iki yana açıp göğe baktığında, baban henüz ölmemişti.