willhelm wagner, şubat 1943
gece yarısı tam, izyum (sovyet toprakları)
adrese teslim edilmemiş mektuplar, sırasız (2)
ellerinde, farklı ülkelerin elvedaları vardı.
üşütmüş göz kapakların ince ince titrerken uyuduğun her gecenin tanrı'dan kalma bir vahiy olduğuna inanırdım. bir alev gibi kanayan nefesin, tenime değdiği her bir noktayı cerahat gibi sarardı ve kaçak susmalarından arta kalan her ayette sana ait bir virgül seçerdim. virgüller birbiri ardına sıralanır ve konduğu her yere acıyla kıvrılıp zavallı bir noktaya evrilirdi. noktalar, senin kırılma çizgindi ve bu geriye tekâmül, bitmesinden korktuğun her hikâyenin aciz sonu olurdu.
ellerinde, kızgın sözler taşırdın âtiye giderken.
gökyüzü senden çok şey isterdi ve zapzayıf bileklerin onca buluta yetecek kadar güçlü değildi. bazen öylesine zarif gülerdin ki dolunay bile korkardı yanlış yere doğmaktan. öfke seni alt edemezdi fakat her gece aynı yıldızlarla dertleşirken gerinde ne denli bir yağmur bıraktığının farkında olmazdın. adımlarını bahşettiğin sokaklara ismini sayıklayan yıldırımlar düşürürdün ve kulakların; o, yalnız kendi sesine aşina kulakların düşen her bir yıldırımda tıkanırdı.
ellerinde, parmak izlerimden kalma bir yara taşırdın.
hayatta istediğim hiçbir şey olmamıştı elijah ve ben, şükretmeyi öğrenememiştim. sevgili elijah, ince derin seni kış ayazından koruyamazdı ve parmaklarını benimkilere sarardın. tenin, ıslak dağlardan düşen soğuk bir rüzgâr gibi yakardı tenimi ve tanıdığım tüm ilahlara bu bağışlayıcı sancı için göğüs kafesimdeki zayıf inançla şükrederdim. sevgili elijah, ben şükretmeyi seninle öğrendim.
