Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 26

Hier is eindelijk het langverwachte hoofdstuk, ik weet het het heeft lang geduurd, maar ik heb het ongelooflijk druk met school en persoonlijke redens, waardoor ik haast geen tijd meer heb om te schrijven. Ik ben blij dat het me gelukt is weer een hoofdstuk te kunnen schrijven. Ik draag dit hoofdstuk op aan laurahugens. Bedankt voor alle votes! Veel lees plezier.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Isabella pov:

Het rumoer van voetstappen op de trappen treiterden mijn oren. Ik haastte me om mijn kleren aan te krijgen. Ik was te laat uit bed en Clara was er niet. Ze was de kamer verlaten zonder me zelfs maar wakker te maken. Op de een of andere manier begon ik haar manier, om niets meer tegen me te zeggen, erg irritant te vinden. Sinds het weekend wilde ze niet meer met me praten en ik begreep waarom ze het deed, maar ik vond deze reactie toch te ver gaan. Ik had haar per slot van rekening toch mee genomen naar mijn huis. Ik had er alles aan gedaan om haar te helpen. Ik zuchtte boos en gefrustreerd. ik knoopte met wat moeite mijn veters dicht. Ik liep vlug de gang op en zwaaide mijn rugzakje over mijn schouders. De lessen zullen vast bijna starten en ik wist niet meer precies waar ik naar toe moest. Ik hoorde mijn buik protesteren, omdat ik het ontbijt overgeslagen had. Ik beet geërgerd op mijn lip. Toen plots me te binnen schoot dat ik wiskunde had. Ik haastte me naar het lokaal en liep naar binnen. Ik was god zijn dank net op tijd want toen ik de deur achter mij dicht deed ging de bel. Opgelucht ging ik aan tafel zitten, waar ik altijd zat en toen besefte ik plotseling dat er niemand anders naast me zat. Clara zat niet op haar gebruikelijke plaats. Ik voelde plots een steek van eenzaamheid en verdriet door me heen gaan. 

De les begon en ik haalde vlug mijn boeken uit mijn bank. Wiskunde was zoals gewoonlijk rampzalig. Ik ben helemaal niet goed in wiskunde en nu Clara niet naast me zat om me te helpen bakte ik er zeker niets van. Toen de les eindelijk voorbij was liep ik de klas uit, toen plots iemand me inhaalde. 

'Hey Bella', zei Elisabeth, ik herkende haar stem meteen. 'Alles oké? Je was vanmorgen niet bij het ontbijt net als Clara. Ik vroeg me gewoon af waar je was', zei ze en ze klonk oprecht ongerust. 

'Was Clara er ook niet?' vroeg ik verbaast, dat had ik niet verwacht. 

'Neen, dat was ze niet. O, maar wacht ik heb iets voor je, hier', ze drukte me iets in de handen. 'Ik denk wel dat je eten kunt gebruiken.' Ik zuchtte dankbaar en nam een hap van een boterham. Het smaakte fantastisch, dat kwam vast door mijn honger. 

'Is alles wel oké tussen jou en Clara?' vroeg Elisabeth plots bezorgd aan mij. 

'Nou, dat weet ik zelf ook  niet zo goed', bekende ik.

'Hoe bedoel je, ik heb gehoord dat je haar naar je huis hebt mee genomen. Dat vind ik erg mooi van je. Niemand heeft dat eerder gedaan', zei ze terwijl ze met een hand op mijn schouder legde. 

'Maar ik weet niet of dat wel een goed idee was, sinds we terug zijn op school mijd ze me gewoon. Het lijkt wel of ze niets meer met me te maken wil hebben. Ik weet gewoon niet wat ik nou eigenlijk verkeerd deed', de woorden stroomden uit mijn mond zonder ik ze tegen kon houden. Mijn stem klonk gebroken en ik schrok er zelf een beetje van. Ik wist niet dat het zo diep zat. 

'Nou, ze is altijd al een rare meid geweest, maar maak je maar geen zorgen. Het komt wel weer goed tussen jullie. In die tussentijd mag je gerust bij mij zitten hoor', nodigde Elisabeth me vriendelijk uit. 

'Bedankt', mijn stem klonk opgelucht, en zo voelde ik me toch voor het grootste deel, maar toch ging het knagende gevoel niet weg. We kwamen aan in het volgde lokaal en we gingen naar binnen. Zoals Elisabeth had beloofd mocht ik naast haar gaan zitten. En dat deed ik met veel plezier. Toen hoorde ik hoe iemand langs onze tafel liep. Aan de manier van wandelen wist ik meteen dat het Clara was, ik hield me stil en bleef in dezelfde houding zitten, alsof ik haar nooit had bemerkt.