Stille winterrozen (Twilight)

hoofdstuk 3

Isabella pov.

'Hé, jullie daar, kappen!' riep ineens een stem die voor mij niet bekend in de oren klonk. Het kwam van een onbekende jongen. Een drietal personen liepen mijn richting uit. Ik hoorde hun voeten op de grond neerkomen. 'Aha, wie we hier hebben, Edward Anthony Masen en zijn vriendjes,' zei een van de pestkoppen, hoewel zijn stem niet meer zo zelfverzekerd klonk als voorheen.

'Verdorie, waar zijn jullie in godsnaam mee bezig, maak dat jullie wegkomen of moet ik haar vader er bij halen!' De stem klonk woedend, en ik vermoede dat die van die Edward moest zijn. Meteen toen de jongen dit zei, maakten de pestkoppen zich vlug uit de voeten. Toen hoorde ik hoe de drie jongens naar mij toe liepen en een van hen zich over mij heen boog.

'Meisje, alles goed?' vroeg hij op een vriendelijke en bezorgde toon. Ik knikte vlug maar kon mijn tranen niet meer bedwingen. 'Arthur en André, ga vlug haar vader halen. Ik hoorde hoe ze zich omdraaiden en wegliepen. Hun voetstappen stierven weg en toen nam de jongen Edward me ineens in zijn armen en kwam overeind. Ik schrok.

'Is de deur open?' vroeg hij en ik knikte, hij droeg me mijn huis binnen en liep naar de bank toe, waar hij me voorzichtig neerlegde. Ik voelde nog steeds de tranen over mijn gezicht lopen maar ik veegde ze snel weg. 'Maak je geen zorgen, mijn vrienden zijn je vader gaan halen. Je heet Isabella, toch? Ik knikte maar.

'Ik ben Edward Masen.' In mijn hoofd ringelde een belletje bij zijn achternaam.'De zoon van de heer Masen?' vroeg ik hem, ik kon er niks aan doen maar mijn stem klonk verbaast. 'Ja, die ja,' zei hij opgelaten. Ik ging overeind gaan zitten, want de eerste schok was ongeveer voorbij 'Moet je niet op school zijn?' vroeg ik, ik kon mijzelf wel op mijn hoofd slaan. Waarom vroeg ik dit aan een zoon van één van de rijkste heren uit de stad. Ik kon mezelf wel slaan. 'Nou, ik krijg privé les, net als mijn vrienden, maar soms is het wel eens leuk om even een wandeling te gaan maken,' zijn stem klonk wat schuldig. 'Maar vandaag was het misschien maar goed dat we hier toevallig rondliepen,' zei hij en zijn stem klonk weer een stuk bozer. 'Hebben ze dit al eerder gedaan?' vroeg hij me met een harde stem.

Vertelde ik het deze jongen? ik kende hem amper maar om de een of andere reden vertrouwde ik hem. Dus vertelde ik hem al de pesterijen, van hoe het begon tot die van nu. Hij vloekte zachtjes maar verontschuldigde zich vlug.

'Je hebt je zus of vader dit toch verteld?' vroeg hij aan me. Ik boog mijn hoofd en wist eerst niet goed wat ik moest zeggen. 'Ik durfde niet,' fluisterde ik bijna, mijn stem trilde. Even bleef het stil maar toen zei hij:

'Moet ik je helpen om het te vertellen?' vroeg hij, hij was een ongelooflijke behulpzame jongen.

'Dat hoeft niet hoor, ik vertel het hen wel zelf, mijn vader zal het nu toch wel al gehoord hebben van je vrienden,' zei ik vlug. We bleven nog een tijdje ongemakkelijk wachten tot mijn vader de politie commissaris terug was. Hij liep vlug de kamer binnen en liep recht op mij af. 'Wat hebben ze met je gedaan?' hij klonk nogal agressief.

'Maak je geen zorgen, papa, ze hebben me geen pijn gedaan, Edward heeft ze weggejaagd. Toen besefte mijn vader ineens dat er nog iemand was en daarom draaide hij zich vlug om. 'Heb jij mijn dochter gered?' vroeg hij wat onzeker aan Edward, ik moest glimlachen. 'Heu, ja,' zei hij wat aarzelend hij wist niet goed wat er van hem verwacht werd. 'Nou, jongen ik ben je ongelooflijk dankbaar en ik geef dat niet graag toe maar ik sta bij je in het krijt. Je ben toch de zoon van dhr. Masen niet, wel ik zal hem zeker over je heldendaad verwittigen.

'O,' begon Edward vlug. 'Dat hoeft niet ik zal dat wel doen.'

'Ja vader, laat het hem zelf maar vertellen, hij weet hoe het precies in elkaar zit,' schoot ik hem vlug te hulp, want ik wist immers dat hij eigenlijk les zou moeten krijgen bij hem thuis en ik vond wel, na alles wat hij nu voor mij had gedaan, dat hij zichzelf daarvoor niet in de problemen moest werken.