Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 14

Eindelijk een nieuw hoofdstuk. Ik weet het, het heeft een tijdje geduurd. Ik hoop dat jullie het mooi vinden. Ik ben erg blij met jullie comments en votes, ik zou zeggen doe zo voort ; ) ! En veel lees plezier!

Isabella pov:
Mijn zus naast me porde me in mijn zij. 
'Dit is geweldig niet!' riep ze uit. Dit was de enige manier om haar te kunnen verstaan. Ik probeerde zo overtuigend mogelijk te knikken en te glimlachen maar dat mislukte. De tranen branden in mijn ogen. Ik probeerde ze verwoed tegen te houden. Mijn zus was blijkbaar te veel opgegaan in de gebeurtenis dat ze niet had gemerkt dat ik maar toneel speelde. Maar ik voelde dat er iemand naar me keek.
'Alles goed Bella?' vroeg de bezorgde stem van Edward. Hij raakte mijn arm aan. Ik knikte vlug en kwam van mijn stoel overeind. Het viel niet op, omdat velen ook waren opgestaan om de gelukkigen te feliciteren. Ik wrong me tussen de menigte.
'Bella!' riep Edward me achterna. Ik hoorde hoe hij me probeerde te volgen. Toen besefte ik plots dat ik geen flauw idee had waar de weg naar buiten precies was. Ik bleef hulpeloos staan. Edward nam me mijn arm vast en draaide me naar hem om.
'Alles goed?' vroeg hij opnieuw ongerust. Ik haalde mijn schouders op en onderdrukte een snik. Hij leidde vlug naar buiten, weg van alle drukte. Eenmaal buiten kon ik mijn gesnik niet meer tegen houden. De tranen gleden over mijn gezicht. Edward legde zijn arm om mijn schouders en we liepen door zijn tuin, nog verder weg van zijn huis. Hij stelde geen vragen en liet me gewoon uithuilen. Hij dwong me te gaan zitten. Het maakte me niet uit of ik nu wandelde of zat, de pijn die ik nu voelde bleef het zelfde. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en hij streelde mijn arm zachtjes. 
'Wat had hij ongelooflijk veel geduld', dacht ik ongelovig. Om die redenen probeerde ik me onder controle te houden. Ik hapte naar adem en liet mijn longen vol verse lucht lopen en toen vermande ik me zelf.
'Sorry,' mompelde ik verlegen, 'ik liet me even te veel gaan.' Edward kneep zachtjes in mijn arm. 
'Dat geeft niet. Je hebt het recht', suste hij me. 'Je vind haar niet aardig, hé?' Hij hoefde haar naam niet te noemen, ik wist dat hij Victoria bedoelde. Ik knikte.
'Ze heeft tegen me gelogen', zei ik en ik balde van woede mijn handen. 'Ik heb haar gevraagd of er iets was tussen haar en mijn vader, maar ze heeft gezegd dat dat absoluut niet waar was.' Ik voelde hoe ik gloeide, maar voor de verandering was dat niet uit schaamte, maar uit pure frustratie. Edward liet me los.
'Misschien wilde ze je niet kwetsten', zei hij zachtjes. Ik schudde mijn hoofd, hoe kon hij het nog voor dat mens opnemen!
'Ze heeft gelogen en dat al niet alleen...', vlug vertelde ik hem wat er die middag was gebeurd. Een tijdje bleef het stil.
'Ik weet niet Bella, misschien overdrijf je een klein beetje', zei hij heel voorzichtig. 
'Dat doe ik niet!' riep ik boos uit. Hoe kon hij zoiets over mij denken. 'Je geloofd me niet, hé', verslagen liet ik mijn hoofd hangen. 
'Dat doe ik wel!' zei hij haastig. 'Maar ik wil mensen niet beschuldigen als ik er niet bij ben geweest, dat zou je toch zelf ook doen?' probeerde hij mij te overtuigen. Maar ik wist gewoon dat hij niet geloofde van wat ik had gezegd. Ik had het dan ook kunnen weten. Niemand zou dit verhaal geloven. Het enige wat ik kon doen, was bewijsmateriaal verzamelen.
'Hey, ik ben er zeker van dat je na een tijdje haar gewoon zal worden. Daar ben ik zeker van en dan zul je uiteindelijk leren hoe je er mee om moet gaan', stelde hij me gerust. Maar ik haalde simpelweg mijn schouders op. Ik was te koppig om het idee, dat die vrouw niet te vertrouwen was te laten varen. 
'Ik zal het proberen', mompelde ik, maar je hoorde de koppigheid in mijn stem.
'Ik kan je toch niet op een ander gedacht brengen, hé?' vroeg hij. 'Je kunt toch wel koppig zijn, weet je', Nu hoorde je ook humor in zijn stem. Maar ik hield mijn lippen stijf op elkaar gedrukt. 
'Bella,' zei Edward toen, hij had zijn armen op mijn schouders en draaide me naar hem toe. 'Als je wild, hou ik ook wel een oogje in het zeil. En dan kan ik kijken of je gelijk hebt.' zei hij. Hij klonk oprecht, daardoor verdween al mijn opstandigheid. 
'Dat hoeft niet Edward ik red het wel en je hebt gelijk misschien stel ik me een klein beetje aan', gaf ik schaapachtig toe. 
'Dat zien we dan nog wel', zei hij rustig en ik ging dichter tegen hem aan zitten. Hij streelde zacht mijn hoofd.
'Waar zijn we eigenlijk?' vroeg ik toen nieuwsgierig. 
'O, op mijn geheime plaats', zei hij onverschillig. 'Niemand weet het zijn behalve ik en mijn ouders. Ik kom hier als ik alleen wil zijn.' Ik was verrast van wat hij me vertelde had.
'Waarom, heb je het mij nu wel getoond?' vroeg nieuwsgierig.
'Gewoon, ik vertrouw je. En ik denk ook wel dat je het toch niet aan vele mensen zal kunnen tonen', grapte hij. Ik glimlachte naar hem. Het was vreemd om weer te lachen. Ook al voelde ik me nog zo rot.
'O, dat was ik bijna vergeten, ik heb nog iets voor je', zei Edward haastig. Ik voelde hoe hij zijn hand in zijn zak stak en er iets uit haalde.
'Ik wilde je dit nog cadeau geven. Legde hij uit en hij gaf me een pakje aan. Nieuwsgierig nam ik het aan en voelde. Het zat nog in een verpakking. Voorzichtig deed ik het papier er af en deed het doosje open. Ik voelde dat er iets kouds en van metaal in lag. 
'Het is een ketting', legde hij uit. Toen voelde ik dat er een hangertje aan ging. Het was van hout gemaakt en er was een tekening in gegraveerd.
'Het is een lammetje, daar doe jij mij steeds aan denken', zei hij zachtjes. 'Zo kun je steeds aan me denken als ik niet bij je ben. Net als ik met jou armband.'
'Heb je het ook zelf gemaakt?' vroeg ik verrast.
'Tuurlijk, zoals jij dat voor mij deed', zei hij, hij nam de ketting en deed het om mijn hals. 
'Je staat er beeldig mee', zei hij serieus. 'Maar dat kan ook niet anders, als ik het heb gemaakt.' Ik haf hem een stomp in zijn zij, maar hij lachte alleen maar.
'Je bent me er toch wel een hoor', zei ik hoofdschuddend. 
'Dat weet ik', zei hij grijnzend. Hij haf me een zoen op de wang. 'Het word tijd dat we terug gaan naar binnen. Voor de andere ongerust worden.' Hij stond op en rekte zich uit. 
'En misschien is het nodig als ik maar eens ga gaan slapen, want ik ben bek af', zei hij met een zucht.
'Ik snap wat je bedoeld', zei ik geeuwend. Hij pakte mijn hand vast en wel liepen samen terug naar zijn huis. De andere tegemoet.