Stille winterrozen (Twilight)

hoofdstuk 20

Dit keer draag ik het hoofdstukje op aan LANIGOBEL, bedankt voor de votes! Ik wens jullie veel leesplezier.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Edward pov:

Ik opende met moeite mijn ogen en draaide me op mijn rug, ik kreunde zachtjes en probeerde die vreselijk irritante wekker af te zetten maar kon hem maar niet vinden, tot ik plots voelde hoe mijn hand hard tegen iets van metaal aansloeg die vervolgens met veel kabaal op de grond viel. Toen was ik ineens klaar wakker.
'Dat stomme ding toch ook', vloekte ik geërgerd, maar een iets was wel positief, hij was gestopt met rinkelen. Ik zwaaide mijn benen uit bed en plaatste mijn voeten op de grond. Ik slaakte een kreet van pijn, toen ik met mijn blote voeten op de wekker ging staan. Een reeks van de ergste vloekwoorden die ik kende vlogen uit mijn mond en ik hinkte op een been naar de badkamer. Ik liep naar binnen en haalde mijn hand door mijn warrige bronskleurige haren en ging met een zucht voor de spiegel staan. Een vermoed gezicht staarde terug. Ik had al de hele week slecht geslapen. Ik kon maar niet ophouden met mij zorgen te maken, ook al wist ik dat dat voor niets nodig was. Ik draaide de kraan open en pletste het ijskoude water in mijn gezicht en schudde toen mijn hoofd. Ik staarde naar de wasbak en probeerde te bedenken welke dag we vandaag waren. toen schoot het me te binnen: donderdag. Mijn hoofd schoot overeind, dat betekende dat ik haar morgen avond zou zien.
'Dat weet je niet zeker, ze is dan thuis', verbeterde ik mijzelf. Ach wat werd ik hier zenuwachtig van, deze week leek wel een marteling. Ik telde de dagen af tot ik Bella weer kon zien. Ik wist dat ik overdreef, het was toch maar een weekje, niet eens toe, zelf. Het waren maar vijf dagen. Maar op een of andere manier leek het wel een eeuwigheid. Ik had zo'n leeg gevoel in mij alsof er iets ontbrak, iets wat alleen opgevuld kon worden door de terugkomst van mijn Bella. Ik glimlachte beschaamt naar mezelf in de spiegel. Nu was ik toch wel van een ding zeker, ik was gek, knetter of nee nog beter doorgedraaid. Nou men zei steeds dat je rare dingen doet als je verlieft bent, maar men had me niet verteld dat je je verstand verloor. Ik draaide me vlug om en trok vlug mijn kleren aan, die mijn moeder had klaar gelegd. Ik mocht dan misschien al vrij oud zijn, maar dit was iets wat mijn moeder nog steeds deed.
'Vrouwen moeten zorgen voor de kledij van de mannen, want die kennen daar helemaal niets van', zei ze dan steeds. Misschien was dat vandaag meer nodig dan anders, want ik was erg verward, want ik had in eerste instantie niet door dat ik mijn trui achterstevoren aandeed. Toen het me uiteindelijk was gelukt om me fatsoenlijk aan te kleden, liep ik naar beneden. Ik liep de keuken binnen en zag mijn vader al aan tafel zitten, hij was zijn koffie aan het drinken terwijl hij naar zijn krant keek die open op tafel lag.
'Goede morgen', zei hij zonder op te kijken.
'Ja, goede morgen', mijn stem klonk nog rauw. Mijn vader keek op en keek me toen met een opgetrokken wenkbrauw aan.
'Je ziet er uit als een doodde die net uit zijn graf is opgestaan', lachte hij en ik ging vlug aan tafel zitten. Eigenlijk had ik totaal geen trek in ontbijt.
'Niet goed geslapen, jongen?' vroeg mijn moeder die net de kamer in kwam lopen. Ze liep naar het fornuis toe en haalde een pan van het vuur af en kwam naar me toe. 'Een lekker eitje voor mijn gentleman', zei ze knipogend en ze schepte wat spek met eieren op mijn bord. Ik nam een klein stukje op mijn vork en stak het in mijn mond. Tot mijn verbazing smaakte het beter dan ik gewent was.
'Wat heb je er wel op gedaan?' vroeg ik aan mijn moeder.
'Hoezo?' vroeg ze onschuldig.
'Nou het smaakt anders', zei ik schouderophalend, ze ging voor me zitten en keek me glimlachend aan.
'Nou, zal ik je een geheimpje verklappen. Wanneer een mens vrolijk is gaan dingen soms een stuk beter dan anders, bijvoorbeeld het bereiden van eten', zei ze smalend.
'Wel,' zei mijn vader die ook juist geproefd had van mijn moeders omelet, ' je zou wel eens vaker zo vrolijk mogen zijn naar mijn part', en hij stak vlug nog een deel in zijn mond.
'Wat bedoel je daar mee?' vroeg mijn moeder wantrouwig aan mijn vader. 'Is mijn eten anders niet goed genoeg, voor meneer?' Ik lachte zachtjes toen mijn moeder mijn vader bestookte met een van haar boze priemende blikken, waarop mijn vader met een onschuldig gezicht trok.
'Dat zij ik helemaal niet, ik vind het gewoon nog beter dan anders', zei hij toen met een verleidelijke glimlach en hij gaf zijn vrouw een kus voor hij zich terug verdiepte in zijn krant, toen plots de bel ging. We keken alle drie op.
'wie kan dat nu zijn, zo vroeg dan wel nog', vroeg mijn vader.
'Ik ga wel open doen', zei ik vlug, nadat ik vlug de resten uit mijn bord in mijn mond propte. Ik haastte me naar de deur en deed hem open en daar stond Helena.
'Goede morgen', zei die met een grijns van oor tot oor. 'Zo te zien, heb jij geslapen als een roosje', zei ze spottend. 'Wel ik wacht, we moeten naar school weetje en jij staat hier nog steeds zonder jas', ze keek me afwachtend aan.
'Maar het is nog zo vroeg!' protesteerde ik. 'Ik ben nog niet eens klaar met ontbijten.
'Nou dan raat ik je aan door te doen, moest ik jou zijn', zei Helena en zonder toestemming te vragen liep ze langs me heen en kwam mijn huis binnen.
'Hallo meneer en mevrouw Masen, hopelijk stoor ik niet, ik kom jullie zoon even ophalen om naar school te gaan.' Ik zag hoe mijn vader mijn richting uitkeek en wiebelde met zijn wenkbrauwen, alsof hij een binnenpretje had.
'En ik neem aan dat jij de zus van Isabella Swan bent', zei mijn moeder en ze gaf Helena een hand.
'Inderdaad, dat ben ik in levende lijve. Trouwens ik wil niet onbeleefd zijn Edward, maar zou je zo vriendelijk willen zijn je even te haasten?' vroeg ze aan mij, in al die tijd dat zij hier was binnengekomen in de keuken stond ik nog steeds in de deuropening .
'O ja, oké', zei ik vlug en ik kwam terug in beweging. Ik rende de trap op naar mijn kamer en nam mijn boekentas van mijn bureau, deed mijn schoenen in een sneltempo aan en binnen enkele minuten stond ik terug beneden op de gang. Ik liep naar de kapstok toe en nam mijn jas van de haak. Ik kon horen hoe Helena druk aan het praten was met mijn ouders en ik schudde lachend mijn hoofd. Sinds deze week ging ik terug naar school en kreeg ik geen privé lessen meer. Mijn vader had hier namelijk voor gezorgd. Nu ging ik naar een school waar men alles leerde over de oorlog die momenteel in Europa woede. Het was een school waar je je opleiding kreeg tot soldaat.
'Ik denk dat we kunnen gaan', onderbrak ik Helena uit haar gesprek, toen ik de keuken binnen liep en richting de tafel ging. Ik nam een boterham van de stapel die mijn moeder had bereid en liep terug naar de voordeur.
'Het was fijn jullie te ontmoeten', hoorde ik Helena achter mij aan mijn ouders zeggen. Ik stond al buiten toen ik me omdraaide.
'Komt er nog wat van?' vroeg ik, toen ze net bij de voordeur aankwam.
'Tuurlijk, wees toch niet eens zo ongeduldig', zei ze hoofdschuddend en ze sloot de deur achter haar en kwam naast me lopen.
'Wel waarom moest ik nu ineens zo snel weg van huis?' vroeg ik aan haar.
'Wel het gaat over Bella, ze komt morgenavond thuis, dus dacht ik, waarom maken we geen welkom terug feestje of zo? Ik dacht er aan om het in ons huis te organiseren, ik heb al toestemming gevraagd aan mijn vader en die vond het oké. Zolang we er maar geen stal van gingen maken. Wat denk jij?' vroeg ze en ze keek me met grote puppy ogen aan. Ik barstte in het lachen uit.
'Wat lach jij nu?' vroeg Helena. 'Ik ben bloed serieus. Het moet groots worden. We hebben haar toch allemaal gemist, of niet soms?'
'Nou ik vind het een goed idee', zei ik toen serieus, 'maar ik zou ook graag iets speciaals willen doen, snap je. Maar ik heb geen flauw idee wat ik moet doen, ideeën?' ik keek haar afwachtend aan. Ik moest op een of andere manier aan Bella kunnen duidelijk maken hoe erg ik haar gemist had. Misschien kon ik haar wel iets geven. We staken de straat over en liepen toen verder op het voetpad. Ik zag hoe Helena bedachtzaam over haar kin wreef en plots me vol verrukking aanstaarde.
'Ik heb een mega goed idee!' zei ze dol enthousiast. 'Je moet het groots aanpakken.'
'Maar denk je niet dat Bella dat niet iets te zal vinden?' vroeg ik onzeker. Ik wist dat ze niet zo van aandacht hield.
'Nou, je moet iets met jullie tweetjes regelen, wat dachten je van een etentje bij kaarslicht ? Je kunt het in onze achtertuin doen?' ze keek me afwachtend aan, zeker van haar zaak. Ik dacht eventjes na, dit zou wel iets kunnen worden.
'En je bent zeker dat ze dat leuk zal vinden?' vroeg ik langzaam.
'Daar ben ik honderd procent zeker van. We zijn niet voor niets tweelingzussen, Edward. Wij willen voor elkaar steeds het beste', zei ze met een brede glimlach. 'O, en trouwens, hoe gaat het op die school. Ik kan me er maar weinig bij voorstellen.'
'Wel, het is een soort trainingskamp, je krijgt er veel meer praktijk dan in gewone scholen. Je moet het zien als een soort school waar je alle knepen van het vak leerde. We zien bijvoorbeeld hoe je met wapens moet om gaan, commando's opvolgen en noem maar op. Alles wat je nodig hebt om een echte soldaat te kunnen worden', zei ik opgewekt. Ik voelde me ineens niet meer zo goed. Ik had nu iets om me druk over te maken voor Bella terug was. We liepen nog wat kletsend naast elkaar tot we uiteindelijk bij mijn school aankwamen. Eigenlijk leek het totaal niet op een school. Er was maar een gebouw en die was omgeven door grasvelden, waar je steeds groepjes jongeren zag lopen van de ene kant naar de andere kant. Dit was een deel van de militaire basis. Ik kon elke avond terug naar huis, terwijl vele anderen hier 's nacht verbleven.
'Nou, dan zien we elkaar wel morgen neem ik aan!' zei Helena voor ze wegliep. Ik zwaaide haar uit en ging toen verder naar het gebouw toe. Ik zuchtte, er was nog een paar andere personen naast Bella die ik miste en dat waren mijn twee beste vrienden. Ik had de hele week al niet gezien. Zij waren niet naar deze school gekomen. Maar zij hadden dan ook geen zo'n vader die zo'n overtuigende speeches kon geven en mensen kon overtuigen van zijn zaak. Zo was ik dan ook op deze school terecht gekomen.

Helena pov:

Ik liep de straat uit en keek voor het laats nog even over mijn schouders naar Edward die naar het gebouw toe liep. Ik had niet gezegd wat ik er van vond dat hij naar deze school ging, maar eigenlijk was ik er totaal niet mee akkoord. Ik weet dat Bella dat niet leuk zou vinden, ze zou zich enorm veel zorgen maken. Ik beet op mijn lip, ik had vandaag een dag vrij van school dus was ik van plan om maar eens te beginnen aan het voorbereiden van het feest voor Bella. Ik wist al precies wat ik ging doen, over een uurtje zou Eleonora me komen helpen om alles klaar te zetten. Ik versnelde mijn pas en haastte me naar huis toe. Toen ik er was opende ik de deur en liep naar binnen, op het moment dat ik mijn jas aan de kapstok ging hoorde ik plots achter mij: 'Waar was jij zo vroeg naar toe?' Ik draaide me om en zag dat Victoria achter me stond.
'O, ik was even bij Edward, je weet wel die jongen die hier ook nog is geweest.'
'O ja, die ja', zei ze vriendelijk glimlachend.
'Wel ik heb hem mijn idee voor morgen aan hem voorgesteld, we gaan een feest voor Bella organiseren, voor als ze thuis komt', zei ik enthousiast. 'En ik heb al een heel beeld over hoe ik alles ga versieren. Zou jij ons daarbij kunnen helpen?' vroeg ik indringerig. Dat zou Bella vast leuk vinden.
'Hoe bedoel je, heb je het dan nog niet gehoord?' vroeg Victoria ongerust. 'Ik had echt gedacht dat je vader het meteen aan je zou hebben verteld of op zijn minst je zus zelf.' Ik keek haar niet begrijpend aan.
'Wat weet ik niet?' vroeg ik voorzichtig, ik voelde hoe angst me bekroop.
'Wel, Bella komt niet dit weekend. Ze is gestraft, ze kan niet naar huis', zei ze met nog steeds een glimlach op haar gezicht. Ik keek haar wezenloos aan. Daar gingen dan al mijn plannen en mijn hoop. Alles was op een slag weg.
'Ik weet het, het is vast niet leuk om te horen. Maar volgende week in het weekend zul je haar wel terug zien. Het is maar een weekje meer', zei ze troostend. Maar ik schudde haar hand van haar schouder en liep naar mijn kamer toe. Terwijl ik om mijn bed neerviel voelde ik de tranen al over mijn wangen rollen. En nu moest het ergste deel nog komen. Ik moest dit nu nog aan Edward vertellen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Eindelijk, mijn examens zijn voorbij. Ik hoop dat jullie het een leuk hoofdstukje vinden. Hebben jullie dat al eens gehad, dat je iemand zo hard miste dat zelf een paar dagen al een eeuwigheid duurden? Laat het me gerust weten, comment, votes?