Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 27

Ik weet het het is al veel te lang geleden. Maar vanwege persoonlijke redenen lukte het me een hele tijd niet om te schrijven, maar nu het terug vakantie is wil ik me terug inzetten voor dit verhaal en die moeilijke periode achter me laten. Ik draag dit met veel plezier op aan Ginny_potter_love, bedankt voor je votes!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

pov Isabella

Met een schok kwam ik overeind, ik voelde hoe het angstzweet nog op mijn rug stond. Ik ademde scherp uit. Het duurde even voor ik door had waar ik was. Ik legde mijn hoofd in mijn handen en probeerde mijn ademhaling terug onder controle te krijgen. Dit was gewoon een droom geweest en niet echt, hoewel het zo had geleken. En die vrouw, was mijn moeder, ik had haar stem herkend, ik was hier honderd procent zeker van. Toen voelde ik hoe iets over mijn knieën gleed en op de grond ging vallen, ware het niet ik het gelukkig nog kon opvangen.

Het was het boek waar in had zitten lezen. Het was dus waarschijnlijk dat ik gewoon terwijl ik aan het lezen in slaap ben gevallen en van een van die verhalen gedroomd had.

Ik voelde hoe ik me lichtjes kon ontspannen, maar er bleef toch iets aan me knagen. Waarom had die gil van mijn moeder zo levensecht geleken en vrij bekend, alsof ik het al eerder had gehoord? Ik negeerde het gevoel en liet mijn hoofd terug op de kussens vallen. Maar meteen had ik door dat ik niet de slaap zou kunnen vatten. Met een zucht besloot ik dus maar om op te staan. Ik had geen flauw besef van de tijd, maar als ik me niet vergiste dan was het nog geen ochtend. Ik hoorde hoe Clara rustig in- en uitademde en besloot de gang op te gaan. Ik liet me stilletjes uit bed glijden en plaatste mijn voeten zacht op de grond. Ik besloot om geen schoenen aan te doen. Clara zou dan wakker kunnen komen van mijn voetstappen. Ik sloop stilletjes naar de deur toe, of waar ik toch dacht dat die was.

Ik stootte totaal onverwachts en hard tegen een stoel aan. Ik kromp in elkaar en hield mijn adem in. Angstig wachtte ik af op een geluid waaruit zou blijken dat ik Clara had gewekt. Toen die niet kwam ontspande ik me weer en toen sloop ik, met mijn handen de omgeving aftastend, naar de deur. Die ik zo stil mogelijk probeerde te openen. En juist op zo'n momenten moet een deur nou net beginnen te piepen.

'Doe ze weg! Mmm...', mompelde Clara plots. Ik was verstijft van schrik, ze had me gehoord.

'Allemaal pletten en dan weg met ze', mompelde ze terug en toen besefte ik dat ze praatte in haar slaap. Ondanks dit alles moest ik toch even lachen. Wat was zijn aan het dromen. Ik wilde haast niet weten wat ze allemaal wilde pletten, laat staan op welke manier. Nog steeds grijnzend liep ik de de gang op en sloot de deur stilletjes achter mij.

Ik zou die voor morgen zeker gebruiken om haar te plagen, maar toen drong het plots weer tot me door dat ze niet meer tegen mij praatte. Mijn vrolijkheid verdween als de zon achter de wolken. Ik draaide me toen maar vluchtig om en liep door de gang. Ik had eigenlijk geen flauw idee waar ik naar toe wilde en ik wist niet of dit dan wel zo verstandig was om hier zo rond te lopen.

Straks raakte ik verdwaald en kon ik mijn slaapkamer niet meer terugvinden en misschien kwam ik zelfs mevrouw Kane tegen en dan kon ik het wel vergeten. Deze gedachten zorgden er dus voor dat ik nog sneller begon te lopen dan daarnet. Met mijn ene hand tegen de muur en met de andere hand voor mijn begaf ik me door de koude gangen van school, voor een toevallige voorbijganger moest dit vast een heel vreemd gezicht zijn, maar dat kon mijn eigenlijk niet veel schelen. Mijn voeten voelden aan als ijsklompen, zou koud had de vloer hier.

Na een eindje doelloos rondlopen opende ik een deur en snoof de geur van boeken op. Verrast bleef ik staan. Zonder dat ik het beseft had had ik mezelf geleid naar de schoolbib. Ik voelde hoe ik plots terug kalm werd. Ik liep naar de rekken toe en ging met mijn handen langs de planken met boeken. Mijn had gleed over de kaften heen tot ik op het einde van de kasten was. Toen ging ik op de grond gaan zitten ik leunde met mijn rug tegen het hout, die net zo koud had als de vloer. Ik beefde over mijn hele lichaam, maar ik vertikte het om terug te keren naar mijn kamer om onder de warme wol te kruipen. Plots begreep ik heel goed waarom, ik wilde niet terug over mijn moeder dromen, terwijl ik door de gangen had gelopen was plots iets bij me opgekomen. Ik had die droom al eens eerder gehad en dat was ook hier op school geweest. Toen was ik wakker geschrokken van een gil, alleen was ik vergeten waarover ik gedroomd had en nu herinnerde ik het me wel weer.