Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 10

Dit hoofdstuk draag ik speciaal aan jou op, SEMEllens. Als bedank voor je comment en vote. Geniet van het hoofdstuk!

Isabella pov:

Het was al weer een dag na het avondje samen met mijn zus, Edward en haar andere vrienden. Ik lag in mijn bed en hield mijn ogen dicht. Mijn gezicht werd verwarmt door de zonnestralen die binnen vielen door het raam. Het was een zalig gevoel, voor mij mocht dit wel uren duren. Ik genoot na van mijn prachtige droom, waar ik in de armen van Edward had gelegen. Ik glimlachte bij die gedachten. Hoe laat zou het eigenlijk zijn? Ik had er geen flauw benul van. Toen vloog de deur van mijn kamer met een luide knal open. Ik schrok zo hard dat ik uit mijn bed viel.

'Ai!' bracht ik geërgerd uit, terwijl ik over mijn pijnlijke arm wreef. Kon een mens hier dan geen twee minuten rustig blijven liggen en genieten van de vakantie?

'Opstaan slaapkop!' riep een opgewonden stem, twee keer raden van wie hij was! 'Er staat vandaag een belangrijke dag op het spel!' 'Daar heeft je zus gelijk in!' riep de stem van Eleonora, Je kon horen hoe ze lachte om mijn reactie.

'Jij hier ook al?' vroeg ik geschrokken en stond vlug op. 'Hoe laat is het wel?' en ik maar denken dat het vroeg in de ochtend was. Ik wreef met mijn handen de slaap uit mijn ogen.

'Maak je geen zorgen, het is nog maar 9 uur hoor', stelde Eleonora me gerust. Niet dat het zo vroeg was, maar voor in een vakantie... 'Nou krijg ik nog een antwoord waarom jullie hier zijn of niet?' vroeg ik voorzichtig. Ik was op alles voorbereid, je wist maar nooit met die twee.

'Nou vader is weg, dus dacht ik: waarom versieren we het huis niet eens even. Het is per slot van rekening binnen een goeie week Kerst en we zijn al laat aan, dit jaar', legde mijn zus uit. Eigenlijk was dat nog niet zo'n slecht idee.

'Wauw, zusje soms kun je me toch verbazen hoor', zei ik lachend en ik liep haar voorbij de kamer uit, op weg naar de badkamer.

'Hoe bedoel je. Heb ik dan soms geen goede ideeën?' vroeg ze, maar ze kreeg als antwoord gewoon mijn gelach, voor ik de badkamerdeur dicht deed. Razend snel kleedde ik me aan en borstelde ik mijn haren. Vervolgens liep ik de trap af naar beneden, waar ik mijn zus en vriendin van alles hoorde verschuiven.

'Aan de kant!' riep mijn zus van achter mij. Ik sprong haastig opzij. 'Hier komt de kerstboom!' Ik wilde gewoon niet eens weten hoe mijn zus het voor elkaar gekregen heeft om er aan één te geraken.

'Kijk nu toch niet zo ongerust, Bella. Ik heb het wel eerst aan papa gevraagd, als je daar mee inzit.' ik knikte opgelucht, niet dat ik haar niet vertrouwde. Ik liep haastig de woonkamer binnen en viel daarom bijna over de salontafel. 'Wie heeft die verplaats?' vroeg ik.

'Oeps!' riep Eleonora, ze kwam vlug naar me toe lopen en nam me bij de arm. Ze leidde me tot in de zetel en zette me er neer. 'Ik hoop dat je begrijpt, dat je niet zo veel zal kunnen helpen?' ze vroeg het voorzichtig, niet goed wetend hoe ik zou reageren.

'Maak je geen zorgen', glimlachte ik naar haar. Ik hoorde hoe ze opgelucht uitademde. Ze gingen terug aan het werk en ik luisterde naar hun handelingen en de bijhorende ruzietjes.

'Nee, ik zou die daar hangen', klaagde mijn zus tegen mijn vriendin. 'Echt niet die hangt hier perfect.' Ik had me omgedraaid in de zetel en mijn gezicht op de leuning gelegd, ik lachte stilletjes om hen.

'Wat denk jij, Bella?' vroegen ze tegelijk aan mij. 'Eerlijk?' vroeg ik. 'Ik heb geen idee', en ik zwaaide, om mijn woorden kracht bij te zetten, voor mijn ogen. 'Sorry Bella, ik vergeet het keer op keer wat jou betreft', zei Eleonora hoofdschuddend. Ik lachte. Ik hoorde dat wel vaker, ik ging namelijk heel gemakkelijk met mijn beperking om, zodat het soms leek alsof ik die nooit heb gehad.