Stille winterrozen (Twilight)

hoofdstuk 6

Isabella pov:

 Het was een week na het huwelijksfeest van mijn vaders beste vriend. Ik zat in mijn kamer samen met mijn zus, nichtje en nu ook mijn vriendin, Eleonora. Beneden had mijn vader bezoek, van een zekere mevr. Evans. Hij had haar ontmoet op het feest en zo waren ze bevriend geraakt. Mijn zus Eleonora en mijn nichtje Emelie waren druk aan het praten over één of andere gebeurtenis die gisteren op hun school had plaatsgevonden. Ik had geen zo’n zin om naar hen te luisteren. Ik was in gedachten verzonken en dacht terug aan vorige week, met Edward.

Hij had me op het balkon dicht bij zich aan gehouden en toen hij zich langzaam naar voren had gebogen, was ik me ineens wat duizelig gaan voelen en ik had duizenden vlinders in mijn buik gevoeld. Ik kon nog steeds met moeite geloven dat die avond echt was en dat ik het niet gewoon had gedroomd. Ik had hem niet meer gezien de afgelopen tijd na het feest en dat maakte me wat treurig. Misschien wist hij niet wat hij die avond had gedaan en had hij er nu spijt van dat hij me bijna had gekust. Ik was nog steeds boos op mijn zus dat ze ons had gestoord, niet dat ik het haar had verteld, maar gewoon stilletjes in mezelf.

‘Hé Isabella!’ riep Emelie in mijn oor en ze zwaaide met haar hand voor mijn ogen. Ik schrok op uit mijn gedachten en keek de andere aan.

‘Wat?’ vroeg ik verdwaast. ‘We vroegen juist hoe het nu was om met ‘de Edward’ te dansen’, legde Helena geduldig uit.

‘O’, zei ik vlug. Ik hield niet zo van die ondervragingen en al zeker niet waarbij mijn nichtje was. Ik kon het namelijk niet zo goed met haar vinden.

‘Ik heb het jullie toch al verteld’, probeerde ik hen te ontwijken.

‘Maar ik weet het nog niet’, liet Emelie me weten. Ik zucht maar zei toen vlug: ‘Het was best…leuk.’ Mijn zus draaide met haar ogen terwijl ze lachte.

‘Tuurlijk moest het wel leuk geweest zijn. Ieder meisje zou met hem willen dansen! Ze vallen me er op school ook allemaal lastig mee’, zei ze hoofdschuddend.

‘Je hoeft nu ook weer niet te overdrijven, Helena, je vind het zelfs leuk als er iemand iets over komt vragen, maar het is inderdaad wel waar dat echt bijna iedereen er van weet’, zei ze serieus terwijl ze mij aankeek, ik voelde me er niet zo makkelijk bij. Opeens was ik mega beroemd, bij veel meisjes en jongens, maar of dat altijd op de positieve manier was, was ik nog niet zo zeker.

‘Maar jullie zijn geen koppel, toch?’ vroeg Emelie aan mij. Ik kon de jaloerse klank in haar stem horen.

‘Nee’, zei ik, maar van binnen kromp mijn maag samen bij die woorden. Ik was verliefd op Edward, maar zoals Emelie nu de waarheid recht in mijn gezicht smeed, was ik natuurlijk niet zeker of Edward het zelfde voelde voor mij. Ik liet een stukje herinnering aan hem terug in mijn hoofd opnieuw afspelen:

'Heeft nog niemand je te dans gevraagd?' Had ik hem gevraagd. En hij had geantwoord: ‘Jawel maar ik ben niet echt geïnteresseerd in de meisjes.'

Emelie had gelijk.

Helena voelde hoe de sfeer erg gespannen was want ze zei: ‘Laten we maar  naar buiten gaan, om een eindje te gaan wandelen, er is hier toch niets te doen.'  Ik ging gehoorzaam overeind staan.

‘Moet dat nou echt?’ zeurde Emelie. ‘Ik heb daar helemaal geen zin in.’ Ik hoorde mijn zus zachtjes naast mij zuchten en ik kon haar haast horen denken hoe vervelend ze dit vond. ‘Oké, blijf jij dan maar hier’, zei mijn zus schouderophalend en ik hoorde hoe ze de deur van onze kamer opende terwijl Eleonora haar op de voet volgde.

‘Al goed, al goed’, mompelde Emelie haastig en ik hoorde hoe ook zij achter mij rechtstond en ons drietjes volgde. We liepen de trap af en hoorden, toen we beneden waren, hoe onze vader nog steeds druk in gesprek was met Mevr. Evans. We glipten dus zo stilletjes mogelijk de deur uit. Al hou stonden we alle drie op de stoep voor Helena’s en mijn huis.