Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 17

Ik draag dit hoofdstuk met veel plezier aan ElkeKonings op, als bedankje. Ook aan de anderen. En ik hoop dat je er van kunt genieten. Veel lees plezier!

Isabella pov:

Ik was ongelooflijk moe, toen ik 's avonds naar de eetzaal liep. Langzamerhand vond ik het hier best wel leuk. Maar dat kwam vooral door Clara, die mij overal mee hielp. We gingen aan de tafel zitten en ik geeuwde.
'En wat vond je van je eerste dag?' vroeg Clara nieuwsgierig.
'Wel om eerlijk te zijn vond ik hem best veel belovend, alleen dan het minpuntje wat dat betrof met die straf, maar afgezien daarvan vind ik het hier  best wel leuk', bekende ik eerlijk.
'Dat is goed om te horen, want je moet het hier toch nog tot het einde van dit schooljaar volhouden als je wilt afgestudeerd tenminste', grapte ze. Maar ik lachte niet mee, nu ze het zo zei, dat was waar. Ik had hier nog nooit echt bij stil gestaan. Ik zat in mijn laatste jaar. In tegenstelling tot Edward die twee jaar jonger was dan mij. Vlug bande ik die gedachten uit mijn hoofd. Ten eerste wilde ik niet aan thuis denken en ten tweede ook niet aan wat er mij in de toekomst te wachten stond.
'O hier zijn jullie!' zei er plots een stem achter ons, ik draaide me naar het meisje om.
'Ze waren dus met twee', dacht ik
'Ik vind het wel degelijk vreselijk voor je, dat mev. Kane je op je eerste dag al strafte', zei het meisje met een erg hoge stem. 'Ik ben trouwens Dorothea.'
'En ik ben Elisabeth', stelde het andere meisje zich voor. 'Ik weet niet wat dat mens bezield maar, maak je niet druk, je bent niet de eerste die direct straf heeft gekregen. Zo is zij gewoon.'
Ik luisterde naar hun gekwebbel over hoe ze met me meeleefden, ik moest glimlachen. Deze meiden bevielen me wel.
'Mogen we er bij komen zitten?' vroeg Elisabeth.
'Tuurlijk', zei ik blij, maar ik bedacht me plots de Clara wel opvallend stil was. 'Ja toch Clara?' vroeg ik lichtjes ongerust. Ik wilde natuurlijk niet dat ze met mensen moest om gaan die haar niet mochten.
'O, dat is goed', tot mijn opluchting klonk haar stem vrolijk, dus ik wist dat er niets aan de hand was. Ik hoorde hoe de stoelen over de grond schraapten toen ze aan onze tafel plaatsnamen.
'Waar woon je, als ik dat mag vragen?' vroeg Dorothea nieuwsgierig aan mij.
'In Chicago', zei ik vlug en toen om de aandacht op iemand anders over te schuiven vroeg ik aan haar: 'En jij, waar woon jij eigenlijk?'
'O, in Brooklyn dicht bij New York City. Ik heb twee zussen en een broer en jij Clara?' vroeg ze toen nieuwsgierig. Wat dom van mij dat ik dat nog nooit eerder aan haar had gevraagd.
'We zijn met zijn twaalven thuis', zei ze wat ongemakkelijk; 'Ik ben de jongste en ik ben ook als enig blind.'
'Is dat niet leuk om zoveel broers en zussen te hebben dan?' vroeg ik, niet goed snappend waarom ze dit zo erg vond.
'Och gewoon, je krijgt altijd de afdankertjes van je oudere zussen en zo', zei ze zo nonchalant mogelijk, maar ik hoorde aan haar stem dat ze niet helemaal de waarheid vertelde. Ik voelde aan dat ze niet meer over dit onderwerp wilde spreken dus vroeg ik vlug aan Elisabeth: 'Hoeveel zussen of broers heb jij?'
'O, geen eigenlijk, ik ben de enigste thuis en jij Bella?'
'Ik heb een tweelingzus Helena', zei ik, nieuwsgierig naar hun reactie.
'Een tweelingzus, dat zou ik ook wel willen!' zei Elisabeth opgetogen. 'Ik heb ooit van mijn nonkel gehoord dat sommige tweelingen een specialen band kunnen hebben met elkaar, is dat bij jullie ook? ' Ik voelde hoe de andere nu ook nieuwsgierig naar me keken.
'Nou, dat zou ik niet echt weten. We zijn wel erg op elkaar gesteld, als je dat bedoeld.'
En zo babbelden we nog wat door tot het uiteindelijk tijd werd om naar onze slaapkamers te gaan. Geeuwend stond ik op van mijn stoel en ik liep samen met de ander meisjes de eetzaal uit. Ik hoorde hoe Clara luid lachte om een van de moppen van Elisabeth, mijn mondhoeken krulden omhoog, ik was erg blij dat Clara nog andere vrienden had gemaakt. Ze was hier vast erg alleen geweest als je hoorde dat anderen haar helemaal niet mochten. ik vroeg me toen stiekem af, wat ze daarnet tijdens ons gesprek verzwegen had. Ik was zo in gedachten verzonken dat ik de geluiden om mij heen niet meer hoorde en zo pardoes tegen iemand opliep. Ik hoorde hoe er een hoop bladeren op de grond neer dwarrelden.
'Ooo, sorry', mijn fout. Ik was niet aan het opletten', zie een vriendelijke stem die me bekend in de oren klonk. Ik hoorde hoe ze haar spullen op raapte en toen weer recht kwam.
'Excuseer mij mevrouw...', toen besefte ik dat ik haar naam niet wist.
'Goede avond, mevr. Cooper' zei Clara vrolijk. 'Hoe gaat het met u?' Ik beet verward op mijn lip. Het was onmogelijk, ik kende haar achternaam niet maar toch had ik het gevoel dat ik haar stem van ergens kende.
'Goed goed, ik heb daarnet wel vernomen dat je gestraft bent', haar stem klonk streng toen ze dit zei. En toen viel mijn kwartje, ik wist wie ze was. En op dat zelfde moment zei ze verbaast: 'Kijk eens aan wie we hier hebben!' Bella Swan. Ik had helemaal niet verwacht je hier te zien.'
Het was Rosalinde, de beste vriendin van mijn moeder, naar haar was ik naar de bruiloft geweest. De herinnering van Edward die met me danste kwam terug bij me binnen zweven. Ik voelde een steek van pijn door me heen gaan, wat miste ik hem zo. Blijkbaar had ze hen toen ook zien dansen want ze zei plagerig:
'En hoe gaat het met jou en Edward, ik wet dat er al iets mooi tussen jullie gegroeid is.' Bij die woorden werd ik dan ook knal rood en ik was ontzettend blij dat Clara en de rest me niet kon zien, uitgezonderd Rosalinde dan.
'Jullie kennen elkaar?' vroeg Elisabeth, het was eigenlijk niet echt een vraag, maar meer een vaststelling.
'Haar moeder was met mij bevriend, we waren collega's hier op school', legde ze uit aan de andere.
'Was dat op deze school?' vroeg ik verbaast. 'Dat heb ik nooit geweten', bracht ik moeizaam uit, aan de ene kant was ik ongelooflijk nieuwsgierig en wilde ik meer weten, maar aan de andere kant wilde ik dat ze me dit niet had verteld, want de herinneringen die door mijn hoofd maalden sloegen bij mij in als een bom. Ik sloeg mijn armen om mijn borst want het leek of die uit elkaar zou vallen. Dit was de zelfde pijn die ik had gevoeld toen ze nog maar juist was gestorven.
'Alles goed, Bella?' vroeg Rosalinde bezorgd aan me, ze had het dus blijkbaar gezien. Ik knikt vlug, want ik kon geen woord over mijn lippen krijgen.
'Misschien is het beter dat je naar je kamer gaat', zei ze nog steeds erg ongerust, terwijl ze me een kneepje gaf in mijn schouder en zich naar me toe boog.
Ik voelde haar lippen zachtjes aan mijn oor kietelen toen ze fluisterde: 'kom morgen om 7 u 's avonds even bij me langs.' Waarna ze omhoog kwam en hen allen een goede nachtrust toe gewenste. We liepen terug verder, alleen zweeg ik dit keer. Ik was nog steeds van slag en ik wist dat ze dat had gezien. Daarvan dat ze me morgen wilde zien. Ik wist alleen niet of ik dat wel wilde, maar ik kon haar ook moeilijk teleurstellen, toch? Ik hoorde hoe Elisabeth en Dorothea afscheid van ons namen en toen bleven ik en Clara nog alleen over. De wandeling naar onze kamer verliep in stilte, geen van tweeën wist namelijk iets te zeggen, totdat we onze kamer binnen liepen.
'Mag ik je iets vragen?' vroeg Clara onzeker.
'Ja', zei ik langzaam, ik was op alles voorbereid.
'Wie is die jongen over wie mevr. Cooper sprak, Het is Edward, niet', ik hoorde een glimlach door in haar stem. Ik wist dat ze al iets vermoede. En zoals het tegenwoordig een gewoonte begon te worden, kregen mijn wangen terug een bloedrode kleur. Wat was ik toch enorm blij dat Clara dat niet kon zien.
'Euh, hij is een vriend van me. Hij woont niet zo ver bij mij vandaan', zei ik simpel weg.
'Ik wed dat hij meer is dan alleen een vriend is, niet?' drong ze verder aan, smachtend naar meer details.
'Nou, ik wil het je wel vertellen op een voorwaarde, dat je mij verteld over je familie', ik wist dat dit eigenlijk gemeen was, ze had immers laten blijken dat ze het daar niet over wilde hebben, maar ik maakte me gewoon zorgen. Ik kon de aarzeling in haar stem horen toen ze zei: 'Goed dan. Vertel nu maar gewoon.'
'Je hebt gelijk, hij is meer dan een gewone vriend, sinds kort dan toch', ik voelde me wat opgelaten. Maar al gauw vertelde ik haar van onze eerste ontmoeting tot mijn eerste kus. Ze was een perfecte luisteraar veel beter dan mijn zus, moest ik toe geven. Ze snakte op de juiste momenten naar adem en stelde de gepaste vragen. Ze slaakte zelfs een zucht toen ik over onze dans op de trouw van Rosalinde vertelde.
'Zo te horen ben je helemaal weg van hem', zei Clara lachend, nadat ik was uitgepraat.
'Zo zou je het wel kunnen zeggen, ja', zei ik verlegen. Toen was het weer stil. Ineens vond ik, wat ik aan haar gevraagd, erg gedwongen.
'Weet je, je hoeft je verhaal over jou familie niet te vertellen hoor', zei ik toen schuld bewust.
'Maakt niets uit, ik wou het je toch wel eens vertellen of je het nu wel of niet wilde horen. Ik moet het toch eens kwijt bij iemand.' ze klonk ineens erg treurig, waardoor ik me nog schuldiger voelde. Ik stond recht van mijn bed en ging op haar bed gaan zitten, naast haar. Voorzichtig legde ik een arm om haar heen en toen kwamen er een stormvloed van woorden uit haar mond. Even moest ik moeite doen om haar te begrijpen.
'Ik ben de jongste thuis, zoals ik je in de eetzaal al had verteld. Mijn zussen en broers zijn een stuk ouder dan ik. Ik was eigenlijk zo'n kind dat niet geplant was, als je snapt wat ik bedoel.' Ik wist wel wat ze hier mee wilde zeggen, maar ik kon het gevoel die zij nu voelde niet vatten. Het moest vast zeer erg zijn, zelf was ik thuis maar een van de twee kinderen, dus had ik best veel geluk. Ik haf haar vlug een kneepje in haar arm om haar aan te moedigen.
'En boven op dit ben ik nog eens blind, ik ben dat niet altijd geweest. Ik kan zo nog vaag beelden in mijn hoofd zien van toen ik mijn zicht wel nog bezat. Ik was zes toen ik me in de problemen werkte. Mijn oudere zus die 13 was, was er in geslaagd in de boom achter in onze tuin te klimmen en zat nu zo'n drie meter van de grond op een dikke tak. Ik herinner me nog goed toen ze me plaagde en riep: "Kom me maar halen als je durft", waarna ze met de noten die in de boom gingen begon te smijten.
Ik wilde me bewijzen en besloot naar mijn zus toe te klimmen. Net toen ik bijna bij haar was gleed mijn voet over de natte schors van de boom. Ik gleed weg maar kon me nog net vast houden aan een tak, mijn zus probeerde me geschrokken nog naar boven te hijsen, maar de tak brak en toen viel ik op de grond. Toen is er een heel stuk van mijn geheugen weg, ik heb geen flauw idee wat er toen gebeurde.' Ik zat geschrokken naast haar en luisterde met ingehouden adem naar wat ze me vertelde. Ik had nooit geweten dat ze dit allemaal had moeten doorstaan. 'Maar hoe komt het dan dat je blind bent?' vroeg ik voorzichtigjes.
'Ik kan me pas weer iets herinneren toen ik in het ziekenhuis lag. Ze hadden een verband rond mijn hoofd gebonden en ook voor mijn ogen, waardoor ik niets kon zien. Of dat dacht ik in ieder geval toch. Tot mijn moeder met het afschuwelijke nieuws kwam, dat ik nooit meer zou kunnen zien. Ik weet nog dat ik het niet wilde geloven. En dat ik naar heb geschreeuwd dat ze een vuile leugenaar was, maar toen ze het verband voor mijn ogen wegdeden wist ik dat ze niet had gelogen.' ze pauzeerde even en slikte een snik weg. 'Ik heb dagen tussen wakker en bewustzijn gezweefd van verdriet. Soms was ik wakker genoeg om flarden van gesprekken te kunnen op vangen. En een daarvan was tussen mijn ouders, ik hoor haar nog steeds zeggen dat ze niet meer wist wat ze met me aan moest, dat ze niet wist of ze me nog wilde...' en toen barstte ze in snikken uit. Ze legde haar hoofd op mijn schouders en huilde hevig. Ik wreef haar troostend over haar schouders.
'Ik ben er zeker van dat je moeder het niet op die manier bedoelde Clara. Ze zag het opdat moment gewoon niet meer zitten en wist niet wat te doen. Daar ben ik honderd procent zeker van', zei ik met een zo zeker mogelijke stem, maar ik wist niet of ze me geloofde. Ik troostte haar die avond tot ze uiteindelijk van uitputting in slaap dompelde. Toen kroop ik terug in mijn bed maar ik kon die nacht niet slapen. Haar verhaal had me erg aangegrepen en nu wist ik zeker dat ik altijd haar vriendin ging blijven, wat ze ook deed of met haar gebeurde. Ik zou er voor haar zijn.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wat vinden jullie van het verhaal van Clara? En mevr. Cooper, zou het toeval zijn dat ze haar daar op de hang tegen het lijf liepen (letterlijk dan). En wat denken jullie dat Cooper aan Bella te vertellen heeft?