Stille winterrozen (Twilight)

Hoofdstuk 23

Ik draag dit stuk aan CeliadeVlies op als bedankje. Veel lees plezier en laat gerust weten wat je er van vind! 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Isabella pov:

Ik probeerde mijn ogen open te krijgen maar ze voelden loodzwaar aan. Ik liet mijn handen over mijn bed rand gaan, ik draaide me op mijn rug, maar hield mijn ogen gesloten. Ik had een fantastische droom gehad en wilde nog even nagenieten, maar ik voelde hoe langzaam het gevoel wegebde. Ik zuchtte en besloot toen mijn ogen te openen, toen het plots tot me doordrong dat ik niet meer op school was. Ik schoot overeind en sprong razendsnel uit mijn bed, maar dat was iets te snel want ik voelde hoe de duizeligheid me overviel. Vlug ging ik terug op mijn bed zitten en wachtte tot het gevoel verdween, maar net toen ik even was bekomen vloog de deur met een luide klap open. Van schrik sprong ik een meter in de lucht.

'Goede morgen!' riep Helena dolenthousiast. Ze rende naar me toe en nam me bij mijn pols. Zonder ik ook kon protesteren sleurde ze me de kamer uit.

'Zeg, ik zou het liefst deze dag overleven weetje', mompelde ik humeurig. Dit waren de dingen dat ik dan weer niet had gemist aan mijn zus. Mijn zus wuifde dat weg en trok me met haar mee de trap af. Mijn voet bleef aan een van de treden haken en ik viel tegen mijn zus aan, gelukkig voor ons was dat een van de laatste want ook Helena verloor haar evenwicht en even later lagen we allebei op de grond onderaan de trap. Mij zus schoot in de lach, die zo aanstekelijk was dat ik spontaan mee deed.

'Nou, wat zou ik dit tafereel graag hebben gezien!' zei een deels sarcastische en geamuseerde stem.

'Ben jij ook al op?' vroeg ik verbaasd tegen Clara

'Tuurlijk, nog nooit van een vroege vogel gehoord. Dat kan blijkbaar niet van jou gezegd worden', zei ze spottend.

'Hoe laat is het wel dan?' vroeg ik een tikkeltje ongerust. Het was niet de bedoeling dat ik laat opstond. Ik wou niets van dit weekend missen.

'O, ze maakt maar een grapje, het is nog niet eens negen uur', zei mijn zus lachend. 'Kom het ontbijt wacht op je.'

'Ik ben maar een week weg geweest Helena', zei ik straffend. 'Je bent toch hopelijk niets van plan, mag ik hopen. Iets in me zei dat mijn gevoel wel eens zou kunnen kloppen.

'Och, kom op, je weet toch hoe erg we hier allemaal op jou gestemd zijn, niemand kan hier zonder jou', zei ze vlijend. Waarbij mijn argwaan alleen maar verhoogde. Mijn zus zei nooit zulke dingen tegen mij. Ja, ja hier zat beslist iets achter.

'Waar is vader eigenlijk, die heb ik nog niet gezien', vroeg ik, het me plots herinnerend. Het bleef stil, mijn zus antwoordde niet.

'Hij is een uur geleden al weer vertrokken', legde Clara in haar plaats uit.

'Hoezo hij was weg?' flitste er door mijn hoofd. Ik had hem al een hele week niet gezien en dan ging hij er ineens zo vandoor, zonder ook maar eens een goede dag te zeggen tegen zijn dochter. Ik slikte moeizaam maar de brok die in mijn keel bevond ging niet weg. Ik voelde hoe mijn ogen prikten.

'Hij is samen met Victoria de trouw gaan regelen, hij zei dat ik je de groetjes moest doen. En dat je hem vanavond vast zal zien', zei mijn zus, ze had het misschien als troostend bedoeld, maar haar stem trilde teveel door de emoties waardoor het helemaal niet overtuigend overkwam.

'Nou, laten we nu maar vlug gaan eten', zei ze van onderwerp veranderend. We liepen nu met z'n drieën de kamer binnen en gingen aan tafel zitten. Het was opvallend stil aan tafel en ik had al spijt dat ik naar vader had gevraagd. We gingen zwijgend zitten en begonnen te eten. Na een tijdje werd de sfeer niet meer zo gespannen en even later zaten ik en mijn zus druk in een gesprek verwikkeld.